Meer hulp Meldknop.nl Bel gratis en anoniem 0800 - 0432 of chat
13-18
Vraag

Gezin die mij afkraakt

  • 24 februari 2016
  • 3 reacties
  • 198 Bekeken

  • Anonymous
  • 0 reacties
Hoi, ik ben Marieke. Al een tijdje zit ik ergens mee, waar ik met vrienden liever niet over wil praten.
Mijn ouders en zus vertellen mij vaak dat ik het niet waard ben en dat ik alles verpest. Maar niet alleen dat. Ook vertellen ze mij dat ik een mislukking ben en mijn zus zegt soms zelfs dat ze wenste dat ik er niet meer was. Ik ben hierdoor niet graag thuis en wil zoveel mogelijk van huis zijn. Ik ontmoette een jongen die veel ouder was dan ik; hij maakte mij enigszins gelukkig en zorgde ervoor dat ik weer blij was als ik niet thuis was. Sinds mijn ouders erachter zijn gekomen dat ik steeds bij hem was, mag ik hem nooit meer zien. En hoor ik nóg vaker dat ik een mislukking ben en dat ik altijd alles verpest en mijn zus zegt wederom dat ik een vreselijk kind ben. Het liefst wil ik weglopen maar ik durf het niet aan. Heeft iemand tips voor mij zodat ik kan overleven in deze situatie?

3 reacties

Hoi Marieke,

Wat naar voor je. Ik wil je wel helpen 🙂
Alleen weet jij ook een beetje waarom ze dit allemaal zeggen? Is het ergens begonnen? Hoe lang speelt dit al?
Uit ervaring heb ik wel wat tips die ik kan geven:
- Je kan alleen jezelf veranderen, dus niet het gedrag van je ouders of van je zus. Dat moet ik je wel even zeggen. Maar probeer een keer met je ouders en met je zus aan tafel te zitten en samen een goed gesprek te houden. Wees eerlijk, geef wat voorbeelden, maar ga niet te veel afdwalen. Blijf bij de kern. Ik bedoel daarmee te zeggen dat je duidelijk moet zeggen wat je dwarszit en probeer dat rustig over te brengen. Wel duidelijk en zelfverzekerd. Klinkt lastig, maar probeer het eens.

Zoals ik al zei, ik spreek uit ervaring, dus ik weet hoe het zo'n beetje gaat. Mijn vader was helemaal stil toen ik het vertelde. Dus probeer het en laat weten of het is gelukt.

Ik snap dat je het niet wilt bespreken met vrienden op school en vast ook niet met een docent/mentor. Doe je nog iets na school? Een sport bijvoorbeeld? Is daar iemand waarvan je denkt dat je die kan vertrouwen?
En hoe zijn je ouders erachter gekomen van die jongen? Weet hij dat je hem niet meer mag zien?
- Nog een andere tip: Ik zou proberen om via een vriendin met hem contact op te nemen. Doe dat niet thuis, maar bij een vriendin. En bel hem of app hem. Als je hem vertrouwt kan je hem wel een bericht sturen (of bellen) hoe het zit.
Je neemt wel wat risico's, maar probeer eerst dat gesprek met je ouders en je zus. Misschien begrijpen ze je dan beter.

Ik denk dat zij het ook moeilijk hebben en de frustratie op jou afreageren. Zou dat het of iets in die richting kunnen zijn?

Laat je nog even weten hoe het is gegaan? En misschien kan ik nog wat meer tips bedenken als je de vragen beantwoordt.
Het gaat je lukken. Je kan het! :)
Heel veel succes!

Groetjes Anoniemertjee 🙂
Nog bedankt voor je reactie en al je lieve tips! Ik heb het geprobeerd vandaag maar het pakte niet goed uit! Mijn moeder ontkende alles en ging er niet serieus mee om. Ik voel me helemaal niet meer op m'n plek thuis en voel me niet gewenst. Inmiddels heb ik een soort van "huisarrest", en lig ik dag in dag uit verdrietig in bed. Ik weet echt even niet zo goed wat ik moet doen en ben ten einde raad. 😞
Hoi,
Jammer dat het niet zo goed heeft uitgepakt. :(
Hoe ben je begonnen en hoe heb je het overgebracht? Wat vonden je vader en je zus ervan?
Ik snap dat je je niet meer zo thuis voelt.
Misschien helpt het als je een topic van een ander leest die het ook meemaakt, zodat je weet dat je niet de enige bent. Dat voelt soms best fijn. Kijk maar even naar mijn topic van ruzie thuis.
Zoals ik al zei; je kan je ouders en je zus niet veranderen van gedrag, maar wel jezelf. Dan bedoel ik niet dat je nu jezelf moet veranderen in jouw situatie, maar ik denk dat jij iets kwijt moet uit jezelf. Uit je eigen lichaam. Je woede. Je verdriet. Schrijf dat op in een schrift, je ouders en je zus hoeven dat niet te weten. Het kan een soort dagboek worden, maar dat is het niet echt. Ik heb dit ook, ik schrijf er alleen iets in als ik echt iets kwijt moet. En anders vertel ik het aan mij poezen, het klinkt raar, maar het helpt wel. Het lucht namelijk op en dat is altijd fijn. Probeer dit even vol te houden en kijk dan hoe dat voelt en hoe het dan met je gaat. Misschien voel je je dan wat leger. En bekijk het dan positief dat je "huisarrest"heb: Nu heb je extra tijd om het erin op te schrijven. Laat even weten hoe dit gaat. Probeer dit op zijn minst een week. Laat het dan maar even weten.
Groetjes Anoniemertjee 🙂

Reageer