samen een grote herinnering, laten we samen een verhaal schrijven.


  • Anonymous
  • 0 reacties
hoi!

als we samen 1 groot verhaal schrijven wordt het een mooi groot verhaal van verschillende mensen.

de regels zijn dat je maximaal 10 zinnen mag typen per keer.
je mag niet twee keer achter elkaar, er moet dus ook telkens minimaal 1 persoon tussen zitten voor dat je weer mee mag doen.
je mag wel zo vaak als je maar wilt mee doen.

ik hoop dat het lukt.



ik zal beginnen.

ik ben een meisje dat veel geheimen mee draagt. deze geheimen deel ik niet. ik ben bang en veranderd door geberutenissen. ik heb een moeilijke jeugd met daar in veel tegenslagen. toch probeer ik mezelf te zijn. met de nodige tegenslagen. telkens sta ik weer op en kruip ik verder naar de volgende stap. de volgende stap is vaak lastiger en maakt het ingewikkelder. toch wil ik het niet vergeten want het hoort bij mij. wel hoop ik er ooit echt goed overheen te komen.

60 reacties

Ik kom thuis. Eerst bang dat de vrouw van school heeft gebeld naar mijn moeder.
Maar aan haar reactie te merken is dat niet zo. Ze vraagt hoe het was op school. Ik antwoord kort en zeg: Goed, zoals altijd.
Ik ga naar boven en zeg tegen haar dat ik huiswerk ga maken. Op mijn kamer ga ik op bed liggen en sluit mijn ogen.
Ik neem de week voor mezelf door. Als mijn gedachten bij die leuke jongen uit de vijfde komen voel ik kriebels in mijn buik.
Maar dan is er ook nog dat gesprek van vanmiddag..
Ik twijfel.. Hij is zó leuk, maar ook 3 jaar ouder dan ik. Ik word blij als ik met hem praat en bij hem ben. Hij maakt me aan het lachen als ik verdrietig ben en ik kan álles tegen hem vertellen. En ja.. die 3 jaar.. wat is leeftijd in deze tijd? Hoe zou hij reageren? Zou hij hetzelfde voelen of mij gewoon als één van die vele meisjes zien?
Ik hoop het. Ik hoop dat één van ons ooit de moed heeft om het te vertellen.
Het liefst zo snel mogelijk natuurlijk.. Ik wil vaker bij hem zijn. Dan kan ik mijn problemen even vergeten.
En als er écht iets is, dan ziet hij dat en troost hij me. Ik denk aan de afscheidsknuffel die ik laatst kreeg.
Zat daar voor hem meer achter dan gewoon vriendschap?
klein. ik heb de laatste tijd een beetje het gevoel dat ze jaloers is dat ik met hem omga.
Ze negeert de gesprekken over hem en ik krijg helemaal niet het gevoel dat ze blij voor me is na al die rottigheid.
Ik schrik van mezelf, ze is toch één van mijn beste vriendinnen? Dat hoor je toch niet jaloers te zijn op elkaar?
Ik stap uit bed maar blijf aan hem denken ik word steeds blijer en vastberaden over mijn besluit om hem te vragen of ik een keer mee mag.
Voor het eerst sinds lange tijd stap ik écht vrolijk naar beneden, mijn moeder glimlacht naar me. Ik loop naar haar toe en geef haar een dikke knuffel, die heeft ze wel verdiend na alles wat ze voor me heeft gedaan de afgelopen tijd. Ik zie aan haar dat ze het fijn vindt, ik ga na lange tijd weer bij haar aan de keukentafel zitten. We zijn gezellig aan het praten als ik schrik van een smsje die ik krijg, ik kijk op de klok en zie dat ik nu wel heel erg moet opschieten. Dat smsje lees ik wel op de fiets. Ik pak snel mijn tas en spring op de fiets. Ik voel me echt vrolijk vandaag, lekker zonnetje, vogeltjes die fluiten en kriebels in mijn buik. Ik denk aan het gesprek van vanmorgen met mijn moeder. Ik bedenk me dat ik binnenkort maar weer eens een bos bloemen voor haar moet kopen. Dan schrik ik wéér van een smsje..
Ik twijfel maar neem dan toch op.. ze schreeuwt in mijn oor: Waarom reageer je niet op mijn smsjes? En had je ook niet wat sneller kunnen opnemen?
Ik vraag om je hulp en je reageert gewoon niet! Straks lig ik hier dood te gaan. Ik merk wel weer hoeveel ik aan je heb!

Ja.. Hier heb ik dus geen zin in.. Wat een drama queen is ze soms zeg..Ik frommel mijn telefoon tussen de papiertjes in mijn zak terwijl hij nog aanstaat. Ik zeg haar straks wel dat ik slechte verbinding had en hang uiteindelijk op. Ik laat mijn vrolijke humeur niet door haar verpesten! Wat denkt ze wel niet!
al die gebeurtenissen zal ik nooit kunnen vergeten.ik zal er mee moeten leven,dag en nacht.
maar op een dag hoop ik gelukkig te zijn,en alles achter me te kunnen laten.maar de toekomst is nog te ver,en het verleden te kort bij.ik mag het tegen niemand vertellen,het is mijn geheim.ik moet het allemaal zelf oplossen,en niemand kan me daar bij helpen.
mensen zeggen tegen me dat ze me willen helpen
maar willen ze dat echt? willen ze echt een klein zielig meisje helpen ,dat wil niemand 
  ik hoef geen medelijden ofzo ik los het zelf op
ik heb niemand's hulp nodig! niemand begrijpt mijn gevoel. ze kunnen me toch niet helpen.ik ben dan misschien wel zielig voor vele.maar ik heb meer kracht in me dan ze denken,ik wil mijn einddoel berreiken,maar dat wordt vechten,vechten voor mijn leven!
Maar het zal me lukken zonder hulp zonder mensen die zich met MIJN problemen bemoeien ik ben sterk genoeg om ze zelf op te lossen  en er zelf mee omgaan het zal me lukken hoe moeilijk het soms ook is of hoe moeilijk het ook zal worden
mijn gedachten zeggen,dat dit gekkenwerk is,en dat ik er nooit doorheen zal komen,maar mijn hart zegt dat het allemaal goedkomt.
ik luister naar mij hart,ik raap alle moed bijeen,en ga ervoor,maar toch is er nog iets wat me tegenhoud...
Ik weet niet wat me tegenhoudt misschien, ben jij het wel? 
nee,dat kan niet,het is over en uit,verleden tijd.
jij brak mij hart,en daar stopte het!
mijn eerste poging mislukte,misschien de tweede ook,ik wee het niet,wat moet ik doen!?
kan ik het werkenlijk wel alleen aan,ben ik wel sterk genoeg?
mijn moed zakt steeds weer,
 mijn moed zakt zelfs zo laag dat ik het tegen mijn beste vriendin zeg ik voe me nu zo zwak dat ik het haar heb gezegt  maar gelukkig beloofde ze me niets te zeggen  aan iedereen
duizende gedachten dwalen door mij hoofd,ik voel me zo k*t dat ik het heb gezegt
was dat wel de juiste beslissing,?
ik maar denken dat ik het alleen aankon,
niet dus,ik ben zo een seut,ik voel me nu zo zwak
ik ga naar huis,direct naar mijn kamer,
ik ga op mijn bed zitten en barst in tranen uit.
zie mij hier nu zitten
denken dat ik sterk genoeg ben....
Terwijl ik maar een klein zwak meisje ben
ik ben zo stom en dom
ik kan niet eens stoppen met wennen
de tranen blijven maar lopen
het lijkt alsof ze nooit gaan stoppen
straks krijg ik nog een zwembad door al deze tranen
onee,er komt iemand naar boven
ik droog snel mijn tranen en doe of ik slaap
de deur van mijn kamer gaat open,
'lieverd,ben jij dat?'klinkt het door de kamer
maar ik antwoord niet,
de deur gaat terug dicht
en ik begin weer te wenen.
ik ben hopeloos!!
 ik denk dat ik huilend in slaap ben gesukkeld
want het is weer ochtend  ik heb geen zin om 
op te staan maar moet wel ik gebruik al mijn
moed en energie om op te staan ongelovelijk
hoe zwakjes ik ben !
deze dag moet ik weer doorkomen,zonder tranen ,zonder twijfels.
het zal niet makkenlijk zijn,maar het moet.
Ik ga naar beneden eet snel een boterham en ga naar school...
ik bedenk me net dat ik niet naar binnen wil  maar ik moet wel !  anders moet ik spijbelen
ik ga binnen met een glimlach en zeg tegen iedereen goedendach
vanbinnen ga ik kappot,het kost me zoveel energie om vrolijk te doen.
ik hou het niet meer uit
ik loop naar het toulet en begin te wenen.
O shit ! de bel gaat ik moet snel m'n tranen afdrogen
ik droog ze af maar beggin opnieuw te wennen !
ik kom 10 minuten later de klas binnen en ik ben te laat
dat wordt strafstudie zegt de K*t leerkracht
ik moet mij tranen bedwingen,mijn ogen zijn helemaal rood
na de les zegt de leerkracht dat ik even in de klas moet blijven
ze vroeg wat er was en dat ik haar alles kon zeggen
maar ik zweeg
een dag later komt een mevrouw me uit de klas halen
ik tril op mijn benen...
Ze zegt zo : Enkele  leerkrachten maken zich zorgen over je  Denk je dat ze gelijk hebben of gaat alles goed met je? aan je ogen te zien niet echt je glimlacht maar hoe voel je je echt?
het lukt me niet,ik kan niet zwijgen
ik barst uit in tranen maar er komen geen woorden.
"je mag me alles zeggen,ik vertel niks door" zegt ze.

Reageer