samen een grote herinnering, laten we samen een verhaal schrijven.


  • Anonymous
  • 0 reacties
hoi!

als we samen 1 groot verhaal schrijven wordt het een mooi groot verhaal van verschillende mensen.

de regels zijn dat je maximaal 10 zinnen mag typen per keer.
je mag niet twee keer achter elkaar, er moet dus ook telkens minimaal 1 persoon tussen zitten voor dat je weer mee mag doen.
je mag wel zo vaak als je maar wilt mee doen.

ik hoop dat het lukt.



ik zal beginnen.

ik ben een meisje dat veel geheimen mee draagt. deze geheimen deel ik niet. ik ben bang en veranderd door geberutenissen. ik heb een moeilijke jeugd met daar in veel tegenslagen. toch probeer ik mezelf te zijn. met de nodige tegenslagen. telkens sta ik weer op en kruip ik verder naar de volgende stap. de volgende stap is vaak lastiger en maakt het ingewikkelder. toch wil ik het niet vergeten want het hoort bij mij. wel hoop ik er ooit echt goed overheen te komen.

60 reacties

En ze leefden nog lang en gelukkig.
''ik moet je iets vertellen over je vader... Hij is gisteren gearresteerd.
We hebben het hele verhaal gehoord van je lerares. Het spijt me dat je hier nu in het weiland beland bent, maar ons kantoor is afgebrand.
Ik ben een politie-agent, gespecialiseerd in mishandelingen en gevolg bij jongeren.'' ik sta met tranen in mijn ogen te kijken naar de grond. ''Mijn vader opgepakt, weet mijn moeder dat?" Een mengeling van gevoelens, aan de ene kant ben ik blij dat ik weer veilig ben. Aan de andere kant ben ik verdrietig, het is nog steeds mijn vader...





Mooi verhaal, helemaal ontroerd =)
Ik kijk om me heen. Waar kwam die onbekende stem vandaan ? Als ik opsta staat er een man voor me. Ik vraag : "waarom riep u mij ?". Hij antwoorden ; ik heb zo lang op je gewacht eindelijk eindelijk is het moment gekomen dat ik je dan eindelijk zie! Ik deins achteruit wie is deze man en waarom is jij zo blij mij te zien?
Vaag herken ik de vogel. Ik heb hem al eens eerder gezien
Waar weet ik niet meer. Ik wordt weer duizelig en alles wordt weer donker. Als ik wakker word is de vogel weg en roept een onbekende naar me
ik kijk om me heen maar het enige wat ik zie is het weiland.
geen huizen in de verte te bekennen.
ik probeer nog eens te staan maar de pijn steekt door mijn gehele lijf.
dus draai ik op mn buik en probeer naar voren te schuiven en kruipen.
ik kruip al een uur en nog steeds is er niks te bekennen.
waar ben ik is mijn vraag.
dan land er een grote fel gekleurde vogel op mijn schouder helemaal uit het niets.
Het wordt zwart voor mijn ogen. Als ik mijn ogen weer opendoe lig ik in een weiland. Mijn ogen moeten wennen aan het felle zonlicht en ik moet even nadenken wat er ook alweer was gebeurd. Toen ik rechtop ging zitten, zag ik een diepe wond in mijn been. Ik probeerde op te staan, maar het lukte niet. Mijn telefoon was in scherven getrapt en ook mijn armen zaten onder het bloed. Ik had geen idee waar ik was. Hebben ze mij hierheen gebracht? "HELP!" riep ik met tranen in mijn ogen. Ik wachtte even, geen antwoord.
Ik zoek een uitweg.
Blijkbaar heeft ze mijn blik gezien.
''Er is geen uitweg meer,'' zegt ze met een stem die ik nog nooit eerder heb gehoord bij haar.
Ik word bang, bang voor wat er zou gebeuren.
Diep in mijn hart weet ik wat er gaat gebeuren.
Maar ik wil mezelf niet geloven.
Dat kan niet waar zijn.
Wat heb ik verkeerd gedaan?
De mensen komen steeds dichterbij.
Opeens voel ik een vreselijke steek in mijn rechterbeen.
"Wat is dit?" Vraag ik. Ze antwoordt nog steeds niet. Ik begin te stressen en ben bang voor het gene dat gaat komen. De mensen komen steeds dichterbij. Ik weet niet wat ik moet doen. Er komt geen beweging meer van mij vandaan. Het lukt me niet meer om te bewegen. Zelfs praten lukt niet meer.
ik vraag het nog een keer' Wat is er, wat was er aan de handt' 'niks' antwoordt ze, ik kijk haar aan. ze neemt me mee het schoolplein op. Ze staat daar stil en kijkt maar. ze kijkt me aan, de twee grote blauwe ogen lijken wel door me heen te branden. Waren dat ... tranen. 'wat is er' vraag ik nog een keer. Ze haalt diep adem en schreeuwt ' Ze is er, ze is hier, kom maar tevoorschijn' ineens zie ik overal om me heen mensen komen, mensen die ik wel eens op school heb gezien. Ze komen allemaal om me heen staan. Ik kijk nog een keer naar mijn vriendin die me strak aankijkt hij lippen lijken iets te zeggen ........
o shit  ze komt naar me toe ik kijk of ik niet weg kan maar ze is al bij me  ze zegt : waarom ging je op ?!     ik denk even na of ik geen uitweg aan dit gesprek kan vinden maar het is zo soort van al veel te laat daarvoor  dus vraag ik haar  zo bezorgt mogelijk  : wat is je grote probleem dan?
Terwijl ik mijn fiets in het fietsenhok zet, kijk ik zoekend om mij heen of mijn vriendin ergens te bekenen is. Hopelijk kom ik haar niet tegen. Straks heb ik geschiedenis en dan zit ik nog naast haar ook. Toch ben ik wel nieuwsgierig wat haar probleem is. Maar waarom zou ik haar helpen? Ze luisterd nooit naar mij. Dus waarom zou ik haar wel helpen.
Ze roept terug : Ik wil dat je naar me luistert !  en dat je zo snel moggelijk naar school komt om naar me te luisteren!   ik hang op en zet  m'n  gsm uit 
dan stap ik terug op m'n fiets en fiets naar school....


@Innocent kvindt dat je nog steeds mooi kan schrijven hoor ! ookal zit je slecht in je vel
Ik wil net weer verder fietsen als ze me opnieuw belt. Snel druk ik hem uit, maar zoals ik al verwacht had weet ze van geen ophouden. Ik zucht. Waarom had ik nou niet het lef om haar te vertellen dat ze vervelend is? Ik neem weer op en schreeuw nu ook in de mobiel. 
'WAT WIL JE?' Ik kook van woede. Mijn goede humeur is naar de maan en iemand hier denkt dat ze belangrijker is dan de rest van de wereld. 
Ik twijfel maar neem dan toch op.. ze schreeuwt in mijn oor: Waarom reageer je niet op mijn smsjes? En had je ook niet wat sneller kunnen opnemen?
Ik vraag om je hulp en je reageert gewoon niet! Straks lig ik hier dood te gaan. Ik merk wel weer hoeveel ik aan je heb!

Ja.. Hier heb ik dus geen zin in.. Wat een drama queen is ze soms zeg..Ik frommel mijn telefoon tussen de papiertjes in mijn zak terwijl hij nog aanstaat. Ik zeg haar straks wel dat ik slechte verbinding had en hang uiteindelijk op. Ik laat mijn vrolijke humeur niet door haar verpesten! Wat denkt ze wel niet!
Al fietsend trek ik het apparaatje uit mijn broekzak. Twee sms'jes, beide van mijn vriendin. Ik zucht. Daar heb ik nu even geen zin in. Met mijn humeur een beetje slechter fiets ik door naar school. Pas als ik halverwege de reis een derde bericht krijg begint mijn nieuwsgierigheid te knagen en besluit ik hem te lezen. Drie smsjes zijn er wel erg veel in 1 ochtend, gezien het feit dat ze me nooit wat stuurt. Ik stap af en ga langs de weg staan. Ik begin te lezen. 
Hee schat, ik voel me rot. Kun je even snel naar school komen?
Dus ik moet er wel voor jou zijn, maar jij niet voor mij? Verwijderen. 
Waar blijf je? Schiet eens op, ik heb je nu nodig. 
Ik zucht. Vrienden roep je niet op commando. Nog voor ik het derde smsje heb kunnen lezen belt ze me. 


Ik vind het idee van een verhaal schrijven echt heel leuk! Normaal zijn mijn schrijfkunsten trouwens beter, maar ik zit niet echt lekker in mijn vel, dus dit is alles. 
Ik stap uit bed maar blijf aan hem denken ik word steeds blijer en vastberaden over mijn besluit om hem te vragen of ik een keer mee mag.
Voor het eerst sinds lange tijd stap ik écht vrolijk naar beneden, mijn moeder glimlacht naar me. Ik loop naar haar toe en geef haar een dikke knuffel, die heeft ze wel verdiend na alles wat ze voor me heeft gedaan de afgelopen tijd. Ik zie aan haar dat ze het fijn vindt, ik ga na lange tijd weer bij haar aan de keukentafel zitten. We zijn gezellig aan het praten als ik schrik van een smsje die ik krijg, ik kijk op de klok en zie dat ik nu wel heel erg moet opschieten. Dat smsje lees ik wel op de fiets. Ik pak snel mijn tas en spring op de fiets. Ik voel me echt vrolijk vandaag, lekker zonnetje, vogeltjes die fluiten en kriebels in mijn buik. Ik denk aan het gesprek van vanmorgen met mijn moeder. Ik bedenk me dat ik binnenkort maar weer eens een bos bloemen voor haar moet kopen. Dan schrik ik wéér van een smsje..
Ik werd al vroeg wakker vandaag. Meteen toen ik mijn ogen opende kon ik ze niet meer dichtdoen en gewoon gaan slapen. Ik moest meteen weer aan hem denken, aan hoe hij laatst naar me lachte. Vandaag zal ik hem weer zien, en dan ga ik vragen of ik een keertje met hem mee kan. Ik ben een uurtje eerder uit dan hij, maar dat maakt me niks uit. Op hem wil ik wel wachten. Tegen mijn vriendin zeg ik dat ik moet wachten op mijn broer, ik begin namelijk steeds meer het idee te krijgen dat zij hem ook wel leuk vindt...

(Mensen, wat enorm mooi geschreven allemaal 😃. Op de een of andere manier schrijven jullie precies wat ik denk en voel... 🙂 )
Nouja , ik ga maar eens slapen dan zie ik het morgen wel
klein. ik heb de laatste tijd een beetje het gevoel dat ze jaloers is dat ik met hem omga.
Ze negeert de gesprekken over hem en ik krijg helemaal niet het gevoel dat ze blij voor me is na al die rottigheid.
Ik schrik van mezelf, ze is toch één van mijn beste vriendinnen? Dat hoor je toch niet jaloers te zijn op elkaar?
Mijn vriendin zou wel raad geven, maar op een één of andere manier ben ik haar een beetje zat. Misschien omdat ze laatst ook met hem stond te praten? Nee, ik ben niet jaloers, en al helemaal niet op mijn beste vriendin. Misschien vertelde ze hem wel dat ik hem mag, dat ik hem leuk vind en dat ik graag met hem wil afspreken. Maar hoe groot is die kans?
Dat hoop ik maar ! als hier nu zo lig denk ik aan alles wat hij me al gezegt heet en wat hij allemaal voor me gedaan heeft
en het zou best kunnen dat hij meer voor me voelt dan gewoon vriendschap
Ik hoop het. Ik hoop dat één van ons ooit de moed heeft om het te vertellen.
Het liefst zo snel mogelijk natuurlijk.. Ik wil vaker bij hem zijn. Dan kan ik mijn problemen even vergeten.
En als er écht iets is, dan ziet hij dat en troost hij me. Ik denk aan de afscheidsknuffel die ik laatst kreeg.
Zat daar voor hem meer achter dan gewoon vriendschap?
Ik hoop dat ik meer ben dan één van die vele meisjes    trouwens   hij lijkt het ook leuk te vinden als we samen praten misschien vindt hij me ook wel leuk maar is hij net zoals ik en durft ie het niet te zeggen
Ik twijfel.. Hij is zó leuk, maar ook 3 jaar ouder dan ik. Ik word blij als ik met hem praat en bij hem ben. Hij maakt me aan het lachen als ik verdrietig ben en ik kan álles tegen hem vertellen. En ja.. die 3 jaar.. wat is leeftijd in deze tijd? Hoe zou hij reageren? Zou hij hetzelfde voelen of mij gewoon als één van die vele meisjes zien?
Maar ik heb niks van die leuke jongen, geen nummer of een mail. Hoe moet ik ooit contact met hem krijgen?
Ik durf hem niet aan te spreken, iedereen verklaart me vast voor gek.
Maar och, hij is zo leuk. Soms glimlacht hij naar mij. Mijn verdrietige gevoel zakt langzaam weg als ik denk aan zijn lieve lach.

Reageer