samen een grote herinnering, laten we samen een verhaal schrijven.



Toon eerste bericht

60 reacties

Terwijl ik mijn fiets in het fietsenhok zet, kijk ik zoekend om mij heen of mijn vriendin ergens te bekenen is. Hopelijk kom ik haar niet tegen. Straks heb ik geschiedenis en dan zit ik nog naast haar ook. Toch ben ik wel nieuwsgierig wat haar probleem is. Maar waarom zou ik haar helpen? Ze luisterd nooit naar mij. Dus waarom zou ik haar wel helpen.
Ik zoek een uitweg.
Blijkbaar heeft ze mijn blik gezien.
''Er is geen uitweg meer,'' zegt ze met een stem die ik nog nooit eerder heb gehoord bij haar.
Ik word bang, bang voor wat er zou gebeuren.
Diep in mijn hart weet ik wat er gaat gebeuren.
Maar ik wil mezelf niet geloven.
Dat kan niet waar zijn.
Wat heb ik verkeerd gedaan?
De mensen komen steeds dichterbij.
Opeens voel ik een vreselijke steek in mijn rechterbeen.
ik vraag het nog een keer' Wat is er, wat was er aan de handt' 'niks' antwoordt ze, ik kijk haar aan. ze neemt me mee het schoolplein op. Ze staat daar stil en kijkt maar. ze kijkt me aan, de twee grote blauwe ogen lijken wel door me heen te branden. Waren dat ... tranen. 'wat is er' vraag ik nog een keer. Ze haalt diep adem en schreeuwt ' Ze is er, ze is hier, kom maar tevoorschijn' ineens zie ik overal om me heen mensen komen, mensen die ik wel eens op school heb gezien. Ze komen allemaal om me heen staan. Ik kijk nog een keer naar mijn vriendin die me strak aankijkt hij lippen lijken iets te zeggen ........
"Wat is dit?" Vraag ik. Ze antwoordt nog steeds niet. Ik begin te stressen en ben bang voor het gene dat gaat komen. De mensen komen steeds dichterbij. Ik weet niet wat ik moet doen. Er komt geen beweging meer van mij vandaan. Het lukt me niet meer om te bewegen. Zelfs praten lukt niet meer.
Het wordt zwart voor mijn ogen. Als ik mijn ogen weer opendoe lig ik in een weiland. Mijn ogen moeten wennen aan het felle zonlicht en ik moet even nadenken wat er ook alweer was gebeurd. Toen ik rechtop ging zitten, zag ik een diepe wond in mijn been. Ik probeerde op te staan, maar het lukte niet. Mijn telefoon was in scherven getrapt en ook mijn armen zaten onder het bloed. Ik had geen idee waar ik was. Hebben ze mij hierheen gebracht? "HELP!" riep ik met tranen in mijn ogen. Ik wachtte even, geen antwoord.
ik kijk om me heen maar het enige wat ik zie is het weiland.
geen huizen in de verte te bekennen.
ik probeer nog eens te staan maar de pijn steekt door mijn gehele lijf.
dus draai ik op mn buik en probeer naar voren te schuiven en kruipen.
ik kruip al een uur en nog steeds is er niks te bekennen.
waar ben ik is mijn vraag.
dan land er een grote fel gekleurde vogel op mijn schouder helemaal uit het niets.
Ik kijk om me heen. Waar kwam die onbekende stem vandaan ? Als ik opsta staat er een man voor me. Ik vraag : "waarom riep u mij ?". Hij antwoorden ; ik heb zo lang op je gewacht eindelijk eindelijk is het moment gekomen dat ik je dan eindelijk zie! Ik deins achteruit wie is deze man en waarom is jij zo blij mij te zien?
Vaag herken ik de vogel. Ik heb hem al eens eerder gezien
Waar weet ik niet meer. Ik wordt weer duizelig en alles wordt weer donker. Als ik wakker word is de vogel weg en roept een onbekende naar me
''ik moet je iets vertellen over je vader... Hij is gisteren gearresteerd.
We hebben het hele verhaal gehoord van je lerares. Het spijt me dat je hier nu in het weiland beland bent, maar ons kantoor is afgebrand.
Ik ben een politie-agent, gespecialiseerd in mishandelingen en gevolg bij jongeren.'' ik sta met tranen in mijn ogen te kijken naar de grond. ''Mijn vader opgepakt, weet mijn moeder dat?" Een mengeling van gevoelens, aan de ene kant ben ik blij dat ik weer veilig ben. Aan de andere kant ben ik verdrietig, het is nog steeds mijn vader...





Mooi verhaal, helemaal ontroerd =)
En ze leefden nog lang en gelukkig.

Reageer