samen een grote herinnering, laten we samen een verhaal schrijven.



Toon eerste bericht

60 reacties

Ik wil het haar zo graag zeggen dus beggin ik
snikkent  :
'het lukt me allemaal niet,alleen alles verwerken,al het verleden achter me te laten en de toekomst in te stappen'
Ze knikt en zegt rustig :Wat is er dan allemaal al gebeurt  ?
ik kijk haar aan met de tranen in mijn ogen en begin mijn verhaal
'ik ben vroeger misbruikt geweest door mijn vader,mijn mama wilde het niet meer dus besloot ze te scheiden,mijn vader kon er niet mee lachen en heeft mij en mijn moeder bedreigd,dat als dit ooit zou uitkomen dat hij mij misbruikte hij ons zou vermoorden,mijn vader zoekt me nu op en beld me konstand,hij vind ons steeds weer en wij blijven maar vluchten,..'
Ik barst weer in tranen uit ,ze kijkt me met medelijden aan ze zegt enkele dingen die mij zouden moeten troosten maar het werkt niet echt ze zegt van het komt wel goed hoor , waarop ik antwoord Dit is geen sprookje hoor dit is het echte leven  in het echte leven gebeurt niet altijd alles wat je wilt  en dan vlucht ik snel de deur uit en loop ik weer naar het toilet om daar een beetje verder te wennen en zielig te doen
ik hoor voedstappen die steeds dichterbij komen,ik ben muisstil,ze klopt op mijn deur en roept mijn naam een paarkeer.
ik reageer niet
maar ze weet dat ik daar zit,ze hoord me wenen en snikken.
ze zegt dat ik hulp nodig heb en dit niet alleen aankan.
ik kom de wc buit en zeg
'wat moet ik dan doen,ik heb mijn mond al voorbei gepraat,als mijn vader hier achter kom ben ik dood en mijn moeder ook,ik heb ons in gevaar gebracht,en dat vergeef ik mezelf nooit!'
Ze kijkt me fronsend aan en zegt nog eens  dat ik het niet alleen kan en dat ze het aan niemand gaat vertellen
Ik denk steeds maar dat ik mijn moeder in gevaar aan het brengen ben
en dat ik moet opletten ! dat ik niet te veel mag zeggen of anders ... ze onderbreekt de ze gedachten door te zeggen : kom we gaan terug naar de kamer waar we waren
ik blijf even staan
maar achteraf volg ik haar dan toch.
'zo,hier zijn we dan terug' zegt ze met een glimlach
ik vraag nogmaals of ze niks gaat doorvertellen
maar ze antwoord 'nee,je kunt me vertrouwen,ik ga niks doorvertellen'
ik kijk haar aan en de verscheind een kleine glimlach van hoop
Na een uurtje praten laat ze me weer 'vrij'
het is pauze ik ga bij enkele vrienden van me zitten
ze vragen wat ze van me wou
en ik antwoordt  niets specials
'waarom heb je dan geweend?' vroeg een vriendin
'hoezo geweend ,ik heb niet geweend'
'ik zie het toch aan je ogen"antwoord ze
ik zei dat ik er niet over wou praten en dat het goed ging
 ze keek me nog even raar aan
maar besloot het toen maar
met rust te laten
opeens gaat de bel
nog 1 lesuur tegaan en dan is het weer gedaan voor vandaag.
De les is weer voorbij ik heb geen minuut opgelet  !
maarja het boeide ook niet  zoveel ,m'n gedachten waren VEEL intresanter dan de les
das vond ik toch
Hmmm ik gooi die gedachte weg en  denk terug aan die jongen uit het vijfde ,wat zou hij zeggen zou ik het hem vertellen?
Ik hoop dat ik meer ben dan één van die vele meisjes    trouwens   hij lijkt het ook leuk te vinden als we samen praten misschien vindt hij me ook wel leuk maar is hij net zoals ik en durft ie het niet te zeggen
Dat hoop ik maar ! als hier nu zo lig denk ik aan alles wat hij me al gezegt heet en wat hij allemaal voor me gedaan heeft
en het zou best kunnen dat hij meer voor me voelt dan gewoon vriendschap
Nouja , ik ga maar eens slapen dan zie ik het morgen wel
Ze roept terug : Ik wil dat je naar me luistert !  en dat je zo snel moggelijk naar school komt om naar me te luisteren!   ik hang op en zet  m'n  gsm uit 
dan stap ik terug op m'n fiets en fiets naar school....


@Innocent kvindt dat je nog steeds mooi kan schrijven hoor ! ookal zit je slecht in je vel
o shit  ze komt naar me toe ik kijk of ik niet weg kan maar ze is al bij me  ze zegt : waarom ging je op ?!     ik denk even na of ik geen uitweg aan dit gesprek kan vinden maar het is zo soort van al veel te laat daarvoor  dus vraag ik haar  zo bezorgt mogelijk  : wat is je grote probleem dan?
Al fietsend trek ik het apparaatje uit mijn broekzak. Twee sms'jes, beide van mijn vriendin. Ik zucht. Daar heb ik nu even geen zin in. Met mijn humeur een beetje slechter fiets ik door naar school. Pas als ik halverwege de reis een derde bericht krijg begint mijn nieuwsgierigheid te knagen en besluit ik hem te lezen. Drie smsjes zijn er wel erg veel in 1 ochtend, gezien het feit dat ze me nooit wat stuurt. Ik stap af en ga langs de weg staan. Ik begin te lezen. 
Hee schat, ik voel me rot. Kun je even snel naar school komen?
Dus ik moet er wel voor jou zijn, maar jij niet voor mij? Verwijderen. 
Waar blijf je? Schiet eens op, ik heb je nu nodig. 
Ik zucht. Vrienden roep je niet op commando. Nog voor ik het derde smsje heb kunnen lezen belt ze me. 


Ik vind het idee van een verhaal schrijven echt heel leuk! Normaal zijn mijn schrijfkunsten trouwens beter, maar ik zit niet echt lekker in mijn vel, dus dit is alles. 
Ik wil net weer verder fietsen als ze me opnieuw belt. Snel druk ik hem uit, maar zoals ik al verwacht had weet ze van geen ophouden. Ik zucht. Waarom had ik nou niet het lef om haar te vertellen dat ze vervelend is? Ik neem weer op en schreeuw nu ook in de mobiel. 
'WAT WIL JE?' Ik kook van woede. Mijn goede humeur is naar de maan en iemand hier denkt dat ze belangrijker is dan de rest van de wereld. 
Dat lesuur kan ik me niet concentreren.
Niet alleen door het gesprek van vanmiddag, maar ook een gesprek eerder deze week...
Een gesprek met die leuke jongen uit de 5e, waarmee ik altijd kan lachen.
Ik kan altijd met hem praten, over van alles en nog wat.
Ik ben werkelijk verliefd, al is hij dan 3 jaar ouder dan ik ben.
Bij hem kan ik ook altijd mijn ei kwijt.
Zou ik eens bij hem langs gaan anders?
Dan kan ik met hem praten over wat me is overkomen, want hij is iemand die ik voor de vollen 100% vertrouw.
Hij zal me begrijpen, en me steunen...
Ja, dat ga ik doen, morgen ga ik met hem mee uit school.
Ik werd al vroeg wakker vandaag. Meteen toen ik mijn ogen opende kon ik ze niet meer dichtdoen en gewoon gaan slapen. Ik moest meteen weer aan hem denken, aan hoe hij laatst naar me lachte. Vandaag zal ik hem weer zien, en dan ga ik vragen of ik een keertje met hem mee kan. Ik ben een uurtje eerder uit dan hij, maar dat maakt me niks uit. Op hem wil ik wel wachten. Tegen mijn vriendin zeg ik dat ik moet wachten op mijn broer, ik begin namelijk steeds meer het idee te krijgen dat zij hem ook wel leuk vindt...

(Mensen, wat enorm mooi geschreven allemaal 😃. Op de een of andere manier schrijven jullie precies wat ik denk en voel... 🙂 )
Maar ik heb niks van die leuke jongen, geen nummer of een mail. Hoe moet ik ooit contact met hem krijgen?
Ik durf hem niet aan te spreken, iedereen verklaart me vast voor gek.
Maar och, hij is zo leuk. Soms glimlacht hij naar mij. Mijn verdrietige gevoel zakt langzaam weg als ik denk aan zijn lieve lach.
Mijn vriendin zou wel raad geven, maar op een één of andere manier ben ik haar een beetje zat. Misschien omdat ze laatst ook met hem stond te praten? Nee, ik ben niet jaloers, en al helemaal niet op mijn beste vriendin. Misschien vertelde ze hem wel dat ik hem mag, dat ik hem leuk vind en dat ik graag met hem wil afspreken. Maar hoe groot is die kans?

Reageer