samen een grote herinnering, laten we samen een verhaal schrijven.



Toon eerste bericht

60 reacties

Hmmm ik gooi die gedachte weg en  denk terug aan die jongen uit het vijfde ,wat zou hij zeggen zou ik het hem vertellen?
Ik kom thuis. Eerst bang dat de vrouw van school heeft gebeld naar mijn moeder.
Maar aan haar reactie te merken is dat niet zo. Ze vraagt hoe het was op school. Ik antwoord kort en zeg: Goed, zoals altijd.
Ik ga naar boven en zeg tegen haar dat ik huiswerk ga maken. Op mijn kamer ga ik op bed liggen en sluit mijn ogen.
Ik neem de week voor mezelf door. Als mijn gedachten bij die leuke jongen uit de vijfde komen voel ik kriebels in mijn buik.
Maar dan is er ook nog dat gesprek van vanmiddag..
De les is weer voorbij ik heb geen minuut opgelet  !
maarja het boeide ook niet  zoveel ,m'n gedachten waren VEEL intresanter dan de les
das vond ik toch
Dat lesuur kan ik me niet concentreren.
Niet alleen door het gesprek van vanmiddag, maar ook een gesprek eerder deze week...
Een gesprek met die leuke jongen uit de 5e, waarmee ik altijd kan lachen.
Ik kan altijd met hem praten, over van alles en nog wat.
Ik ben werkelijk verliefd, al is hij dan 3 jaar ouder dan ik ben.
Bij hem kan ik ook altijd mijn ei kwijt.
Zou ik eens bij hem langs gaan anders?
Dan kan ik met hem praten over wat me is overkomen, want hij is iemand die ik voor de vollen 100% vertrouw.
Hij zal me begrijpen, en me steunen...
Ja, dat ga ik doen, morgen ga ik met hem mee uit school.
opeens gaat de bel
nog 1 lesuur tegaan en dan is het weer gedaan voor vandaag.
 ze keek me nog even raar aan
maar besloot het toen maar
met rust te laten
'waarom heb je dan geweend?' vroeg een vriendin
'hoezo geweend ,ik heb niet geweend'
'ik zie het toch aan je ogen"antwoord ze
ik zei dat ik er niet over wou praten en dat het goed ging
Na een uurtje praten laat ze me weer 'vrij'
het is pauze ik ga bij enkele vrienden van me zitten
ze vragen wat ze van me wou
en ik antwoordt  niets specials
ik blijf even staan
maar achteraf volg ik haar dan toch.
'zo,hier zijn we dan terug' zegt ze met een glimlach
ik vraag nogmaals of ze niks gaat doorvertellen
maar ze antwoord 'nee,je kunt me vertrouwen,ik ga niks doorvertellen'
ik kijk haar aan en de verscheind een kleine glimlach van hoop
Ze kijkt me fronsend aan en zegt nog eens  dat ik het niet alleen kan en dat ze het aan niemand gaat vertellen
Ik denk steeds maar dat ik mijn moeder in gevaar aan het brengen ben
en dat ik moet opletten ! dat ik niet te veel mag zeggen of anders ... ze onderbreekt de ze gedachten door te zeggen : kom we gaan terug naar de kamer waar we waren
ik hoor voedstappen die steeds dichterbij komen,ik ben muisstil,ze klopt op mijn deur en roept mijn naam een paarkeer.
ik reageer niet
maar ze weet dat ik daar zit,ze hoord me wenen en snikken.
ze zegt dat ik hulp nodig heb en dit niet alleen aankan.
ik kom de wc buit en zeg
'wat moet ik dan doen,ik heb mijn mond al voorbei gepraat,als mijn vader hier achter kom ben ik dood en mijn moeder ook,ik heb ons in gevaar gebracht,en dat vergeef ik mezelf nooit!'
Ik barst weer in tranen uit ,ze kijkt me met medelijden aan ze zegt enkele dingen die mij zouden moeten troosten maar het werkt niet echt ze zegt van het komt wel goed hoor , waarop ik antwoord Dit is geen sprookje hoor dit is het echte leven  in het echte leven gebeurt niet altijd alles wat je wilt  en dan vlucht ik snel de deur uit en loop ik weer naar het toilet om daar een beetje verder te wennen en zielig te doen
ik kijk haar aan met de tranen in mijn ogen en begin mijn verhaal
'ik ben vroeger misbruikt geweest door mijn vader,mijn mama wilde het niet meer dus besloot ze te scheiden,mijn vader kon er niet mee lachen en heeft mij en mijn moeder bedreigd,dat als dit ooit zou uitkomen dat hij mij misbruikte hij ons zou vermoorden,mijn vader zoekt me nu op en beld me konstand,hij vind ons steeds weer en wij blijven maar vluchten,..'
Ze knikt en zegt rustig :Wat is er dan allemaal al gebeurt  ?
'het lukt me allemaal niet,alleen alles verwerken,al het verleden achter me te laten en de toekomst in te stappen'
Ik wil het haar zo graag zeggen dus beggin ik
snikkent  :
het lukt me niet,ik kan niet zwijgen
ik barst uit in tranen maar er komen geen woorden.
"je mag me alles zeggen,ik vertel niks door" zegt ze.
Ze zegt zo : Enkele  leerkrachten maken zich zorgen over je  Denk je dat ze gelijk hebben of gaat alles goed met je? aan je ogen te zien niet echt je glimlacht maar hoe voel je je echt?
ik moet mij tranen bedwingen,mijn ogen zijn helemaal rood
na de les zegt de leerkracht dat ik even in de klas moet blijven
ze vroeg wat er was en dat ik haar alles kon zeggen
maar ik zweeg
een dag later komt een mevrouw me uit de klas halen
ik tril op mijn benen...
O shit ! de bel gaat ik moet snel m'n tranen afdrogen
ik droog ze af maar beggin opnieuw te wennen !
ik kom 10 minuten later de klas binnen en ik ben te laat
dat wordt strafstudie zegt de K*t leerkracht
ik ga binnen met een glimlach en zeg tegen iedereen goedendach
vanbinnen ga ik kappot,het kost me zoveel energie om vrolijk te doen.
ik hou het niet meer uit
ik loop naar het toulet en begin te wenen.
Ik ga naar beneden eet snel een boterham en ga naar school...
ik bedenk me net dat ik niet naar binnen wil  maar ik moet wel !  anders moet ik spijbelen
deze dag moet ik weer doorkomen,zonder tranen ,zonder twijfels.
het zal niet makkenlijk zijn,maar het moet.
 ik denk dat ik huilend in slaap ben gesukkeld
want het is weer ochtend  ik heb geen zin om 
op te staan maar moet wel ik gebruik al mijn
moed en energie om op te staan ongelovelijk
hoe zwakjes ik ben !
onee,er komt iemand naar boven
ik droog snel mijn tranen en doe of ik slaap
de deur van mijn kamer gaat open,
'lieverd,ben jij dat?'klinkt het door de kamer
maar ik antwoord niet,
de deur gaat terug dicht
en ik begin weer te wenen.
ik ben hopeloos!!

Reageer