samen een grote herinnering, laten we samen een verhaal schrijven.



Toon eerste bericht

60 reacties

Ze kijkt me fronsend aan en zegt nog eens  dat ik het niet alleen kan en dat ze het aan niemand gaat vertellen
Ik denk steeds maar dat ik mijn moeder in gevaar aan het brengen ben
en dat ik moet opletten ! dat ik niet te veel mag zeggen of anders ... ze onderbreekt de ze gedachten door te zeggen : kom we gaan terug naar de kamer waar we waren
ik blijf even staan
maar achteraf volg ik haar dan toch.
'zo,hier zijn we dan terug' zegt ze met een glimlach
ik vraag nogmaals of ze niks gaat doorvertellen
maar ze antwoord 'nee,je kunt me vertrouwen,ik ga niks doorvertellen'
ik kijk haar aan en de verscheind een kleine glimlach van hoop
Na een uurtje praten laat ze me weer 'vrij'
het is pauze ik ga bij enkele vrienden van me zitten
ze vragen wat ze van me wou
en ik antwoordt  niets specials
'waarom heb je dan geweend?' vroeg een vriendin
'hoezo geweend ,ik heb niet geweend'
'ik zie het toch aan je ogen"antwoord ze
ik zei dat ik er niet over wou praten en dat het goed ging
 ze keek me nog even raar aan
maar besloot het toen maar
met rust te laten
opeens gaat de bel
nog 1 lesuur tegaan en dan is het weer gedaan voor vandaag.
Dat lesuur kan ik me niet concentreren.
Niet alleen door het gesprek van vanmiddag, maar ook een gesprek eerder deze week...
Een gesprek met die leuke jongen uit de 5e, waarmee ik altijd kan lachen.
Ik kan altijd met hem praten, over van alles en nog wat.
Ik ben werkelijk verliefd, al is hij dan 3 jaar ouder dan ik ben.
Bij hem kan ik ook altijd mijn ei kwijt.
Zou ik eens bij hem langs gaan anders?
Dan kan ik met hem praten over wat me is overkomen, want hij is iemand die ik voor de vollen 100% vertrouw.
Hij zal me begrijpen, en me steunen...
Ja, dat ga ik doen, morgen ga ik met hem mee uit school.
De les is weer voorbij ik heb geen minuut opgelet  !
maarja het boeide ook niet  zoveel ,m'n gedachten waren VEEL intresanter dan de les
das vond ik toch
Ik kom thuis. Eerst bang dat de vrouw van school heeft gebeld naar mijn moeder.
Maar aan haar reactie te merken is dat niet zo. Ze vraagt hoe het was op school. Ik antwoord kort en zeg: Goed, zoals altijd.
Ik ga naar boven en zeg tegen haar dat ik huiswerk ga maken. Op mijn kamer ga ik op bed liggen en sluit mijn ogen.
Ik neem de week voor mezelf door. Als mijn gedachten bij die leuke jongen uit de vijfde komen voel ik kriebels in mijn buik.
Maar dan is er ook nog dat gesprek van vanmiddag..
Hmmm ik gooi die gedachte weg en  denk terug aan die jongen uit het vijfde ,wat zou hij zeggen zou ik het hem vertellen?
Maar ik heb niks van die leuke jongen, geen nummer of een mail. Hoe moet ik ooit contact met hem krijgen?
Ik durf hem niet aan te spreken, iedereen verklaart me vast voor gek.
Maar och, hij is zo leuk. Soms glimlacht hij naar mij. Mijn verdrietige gevoel zakt langzaam weg als ik denk aan zijn lieve lach.
Ik twijfel.. Hij is zó leuk, maar ook 3 jaar ouder dan ik. Ik word blij als ik met hem praat en bij hem ben. Hij maakt me aan het lachen als ik verdrietig ben en ik kan álles tegen hem vertellen. En ja.. die 3 jaar.. wat is leeftijd in deze tijd? Hoe zou hij reageren? Zou hij hetzelfde voelen of mij gewoon als één van die vele meisjes zien?
Ik hoop dat ik meer ben dan één van die vele meisjes    trouwens   hij lijkt het ook leuk te vinden als we samen praten misschien vindt hij me ook wel leuk maar is hij net zoals ik en durft ie het niet te zeggen
Ik hoop het. Ik hoop dat één van ons ooit de moed heeft om het te vertellen.
Het liefst zo snel mogelijk natuurlijk.. Ik wil vaker bij hem zijn. Dan kan ik mijn problemen even vergeten.
En als er écht iets is, dan ziet hij dat en troost hij me. Ik denk aan de afscheidsknuffel die ik laatst kreeg.
Zat daar voor hem meer achter dan gewoon vriendschap?
Dat hoop ik maar ! als hier nu zo lig denk ik aan alles wat hij me al gezegt heet en wat hij allemaal voor me gedaan heeft
en het zou best kunnen dat hij meer voor me voelt dan gewoon vriendschap
Mijn vriendin zou wel raad geven, maar op een één of andere manier ben ik haar een beetje zat. Misschien omdat ze laatst ook met hem stond te praten? Nee, ik ben niet jaloers, en al helemaal niet op mijn beste vriendin. Misschien vertelde ze hem wel dat ik hem mag, dat ik hem leuk vind en dat ik graag met hem wil afspreken. Maar hoe groot is die kans?
klein. ik heb de laatste tijd een beetje het gevoel dat ze jaloers is dat ik met hem omga.
Ze negeert de gesprekken over hem en ik krijg helemaal niet het gevoel dat ze blij voor me is na al die rottigheid.
Ik schrik van mezelf, ze is toch één van mijn beste vriendinnen? Dat hoor je toch niet jaloers te zijn op elkaar?
Nouja , ik ga maar eens slapen dan zie ik het morgen wel
Ik werd al vroeg wakker vandaag. Meteen toen ik mijn ogen opende kon ik ze niet meer dichtdoen en gewoon gaan slapen. Ik moest meteen weer aan hem denken, aan hoe hij laatst naar me lachte. Vandaag zal ik hem weer zien, en dan ga ik vragen of ik een keertje met hem mee kan. Ik ben een uurtje eerder uit dan hij, maar dat maakt me niks uit. Op hem wil ik wel wachten. Tegen mijn vriendin zeg ik dat ik moet wachten op mijn broer, ik begin namelijk steeds meer het idee te krijgen dat zij hem ook wel leuk vindt...

(Mensen, wat enorm mooi geschreven allemaal 😃. Op de een of andere manier schrijven jullie precies wat ik denk en voel... 🙂 )
Ik stap uit bed maar blijf aan hem denken ik word steeds blijer en vastberaden over mijn besluit om hem te vragen of ik een keer mee mag.
Voor het eerst sinds lange tijd stap ik écht vrolijk naar beneden, mijn moeder glimlacht naar me. Ik loop naar haar toe en geef haar een dikke knuffel, die heeft ze wel verdiend na alles wat ze voor me heeft gedaan de afgelopen tijd. Ik zie aan haar dat ze het fijn vindt, ik ga na lange tijd weer bij haar aan de keukentafel zitten. We zijn gezellig aan het praten als ik schrik van een smsje die ik krijg, ik kijk op de klok en zie dat ik nu wel heel erg moet opschieten. Dat smsje lees ik wel op de fiets. Ik pak snel mijn tas en spring op de fiets. Ik voel me echt vrolijk vandaag, lekker zonnetje, vogeltjes die fluiten en kriebels in mijn buik. Ik denk aan het gesprek van vanmorgen met mijn moeder. Ik bedenk me dat ik binnenkort maar weer eens een bos bloemen voor haar moet kopen. Dan schrik ik wéér van een smsje..
Al fietsend trek ik het apparaatje uit mijn broekzak. Twee sms'jes, beide van mijn vriendin. Ik zucht. Daar heb ik nu even geen zin in. Met mijn humeur een beetje slechter fiets ik door naar school. Pas als ik halverwege de reis een derde bericht krijg begint mijn nieuwsgierigheid te knagen en besluit ik hem te lezen. Drie smsjes zijn er wel erg veel in 1 ochtend, gezien het feit dat ze me nooit wat stuurt. Ik stap af en ga langs de weg staan. Ik begin te lezen. 
Hee schat, ik voel me rot. Kun je even snel naar school komen?
Dus ik moet er wel voor jou zijn, maar jij niet voor mij? Verwijderen. 
Waar blijf je? Schiet eens op, ik heb je nu nodig. 
Ik zucht. Vrienden roep je niet op commando. Nog voor ik het derde smsje heb kunnen lezen belt ze me. 


Ik vind het idee van een verhaal schrijven echt heel leuk! Normaal zijn mijn schrijfkunsten trouwens beter, maar ik zit niet echt lekker in mijn vel, dus dit is alles. 
Ik twijfel maar neem dan toch op.. ze schreeuwt in mijn oor: Waarom reageer je niet op mijn smsjes? En had je ook niet wat sneller kunnen opnemen?
Ik vraag om je hulp en je reageert gewoon niet! Straks lig ik hier dood te gaan. Ik merk wel weer hoeveel ik aan je heb!

Ja.. Hier heb ik dus geen zin in.. Wat een drama queen is ze soms zeg..Ik frommel mijn telefoon tussen de papiertjes in mijn zak terwijl hij nog aanstaat. Ik zeg haar straks wel dat ik slechte verbinding had en hang uiteindelijk op. Ik laat mijn vrolijke humeur niet door haar verpesten! Wat denkt ze wel niet!
Ik wil net weer verder fietsen als ze me opnieuw belt. Snel druk ik hem uit, maar zoals ik al verwacht had weet ze van geen ophouden. Ik zucht. Waarom had ik nou niet het lef om haar te vertellen dat ze vervelend is? Ik neem weer op en schreeuw nu ook in de mobiel. 
'WAT WIL JE?' Ik kook van woede. Mijn goede humeur is naar de maan en iemand hier denkt dat ze belangrijker is dan de rest van de wereld. 
Ze roept terug : Ik wil dat je naar me luistert !  en dat je zo snel moggelijk naar school komt om naar me te luisteren!   ik hang op en zet  m'n  gsm uit 
dan stap ik terug op m'n fiets en fiets naar school....


@Innocent kvindt dat je nog steeds mooi kan schrijven hoor ! ookal zit je slecht in je vel
Terwijl ik mijn fiets in het fietsenhok zet, kijk ik zoekend om mij heen of mijn vriendin ergens te bekenen is. Hopelijk kom ik haar niet tegen. Straks heb ik geschiedenis en dan zit ik nog naast haar ook. Toch ben ik wel nieuwsgierig wat haar probleem is. Maar waarom zou ik haar helpen? Ze luisterd nooit naar mij. Dus waarom zou ik haar wel helpen.

Reageer