Meer hulp Meldknop.nl Bel gratis en anoniem 0800 - 0432 of chat
13-18

samen 1 lang verhaal maken.

  • 11 april 2013
  • 97 reacties
  • 3961 Bekeken

hoi hier maken we samen 1 lang verhhaal dus doe je mee?
je mag zo vaak als je wilt een stukje maken maar niet achter elkaar dus er moet min. 1and  tussen
het mag max. 5 zinnen hebben ik begin.

Tasja rent haastig over de trap.
ze wil niet dat haar vader haar ziet.
ondanks dat het haar vader is, is ze doodsbang voor hem.
waarom kan hij haar niet me rust laten?
altijd zegt hij dat het zo hoort maar Tasja weet zelf ook wel dat het niet waar is.

97 reacties

Zodra ze haar kamer binnenstapt hoort ze haar vader binnenkomen.
'nee,nee,nee, waarom moet hij nu weer eerder thuiskomen' denkt ze en doet zo zacht mogelijk haar deur dicht.
maar het is al te laat 'waar is Tasja!' Hoort ze haar vader beneden tegen haar moeder schreeuwen, 'ze is boven' hoort ze haar moeder huilen, vader moet haar weer geslagens hebben. Ze houd zich zo stil als ze kan terwijl haar vader de trap oploopt.


sorry voor het lange stuk maar ik vind het een leuk idee om een lang verhaal te maken en ik vind schrijven ook leuk dus ik ben van de partij
met een hard kabaal komt hij haar kamer binnen ah.. daar is mijn engeltje weer.
en dan zegt hij met een gemene grijnz ik kom vanavond weer even op bezoek.
nee niet alsjeblieft vloept er uit Tasja`s mond.
haar vader word boos en hij geeft haar een rake klap tegen haar gezicht.
Tasja gilt, haar vader pakt haar bij haar keel, de tranen stromen over haar wangen.
'Nee, astjeblieft' kreunt ze haar vader komt over haar heen staan 'wat zei je engeltje?' Zegt hij en schopt haar tegen haar hoofd 'asjeblieft' de tranen stromen over haar wangen 'niet meer'. Haar vader schopt haar nog een keer en loopt de kamer uit. Tasja hoort hem de trap weer afgaan, een paar seconden later hoort ze een gil en geschreeuw van benden komen. 'Here help mij' zegt ze zachjes en blijft zachtjes liggen huilen.
al huilend valt ze in slaap.
ze droomd dat zij en haar moeder samen wonen in een leuk huisje waar haar vader nie bestaat, maar haar droom word al snel verstoord door een hard gehijg.
Tasja opent haar ogen en ziet haat vader boven op haar liggen.
Tasja wil gillen maar er komt geen geluid uit haar keel  nee niet weer.
Zodra haar vader klaar met haar is blijft ze als verstijfd liggen 'dit kan niet waar zijn' denkt ze bij zichzelf en kruipt onder de blauwe plekken haar bed in.
ze droomt die nacht over hoe de politie hun huis binnenvalt en haar vader meeneemt. 

De volgende ochtend word ze wakker, wast zich, pakt haar spullen en gaat naar school voordat haar vader wakker word.
onderweg naar school komt ze David tegen, David is een kleine jongen met spikes, hij is altijd gewoon zichzelf en op een of andere manier weet hij zich altijd overal uit te praten en vind iedereen hem aardig.
Behalve Tasja.
Tasja weet niet waarom maar ze vertrouwd hem niet.
terwijl hij best aardig is.
eh..hoi Tasja hoe gaatie?
oh..goed hoor.
oja trouwens zegt hij je ziet er goed uit van daag je bent best een lekkertje.
gaat hij nu opeens met haar flirten gister zat hij nog te zoenen met Fleur.
is dat nu al uit?
Tasja begrijpt er niets van maar loopt gewoon stug door naar school. Zodra ze door de deuren loopt krijgt ze alweer een naar gevoel en ja hoor, Samantha kijkt haar in de ogen en roept naar Tasje 'hé, daar heb je die emo ook weer' ze heeft het over de blauwe plekken en wonden die Tasja overal heeft zitten.
ze probeert Samantha te nergeren maar Samatha stapt in haar weg. 'Hé, emo ik zei wat tegen je!' Zegt ze.
Samantha geeft haar een duw ze valt bijna achterover.
het word rood voot Tasja`s ogen en ze weet niet wat er gebeurd.
ze schopt en slaat Samantha waar ze kan tot ze opeens een koude hand op haar schouder voelt.
he, koel een beetje af wil je.
de hand duwd haar vooruit ze word op een stoel gezet.
en waarom deed je dat? vraagt iemand voordat Tasja antwoord kan geven zegt hij als je boos bent hoef je het niet af te reageren op een ander.
zie je zij kijgt de schuld zoals gewoonlijk.
Tasja neemt niet eens de moeite om zich te verdedigen, het zou toch niet werken weet ze
na de preek van directeur Klein loopt ze door naar de les. Ze is te laat en iedereen staart haar aan als ze de klas binnenkomt.
ze ploft neer op de stoel naast Lara, haar beste vriendin 'wat was er aan de hand?' Vraagt Lara bezorgt als gewoonlijk.
oh..niks zegt Tasja tweivelend.
ze wil Lara zo graag alles vertellen maar ze weet dat ze haar niet zal begrijpen.
met een boos gezicht zegt Lara nou als je niet wilt vertellen moet je het zelf maar weten hoor en ze draait zich om.
met tranen in haar ogen staart Tasja voor zich uit nu is ze ook nog haar beste vriendin kwijt waarom is ze ook zo stom?
aan wie moet ze nou nog lol hebben Lara was het enige waarvoor ze nog wilde leven anders had ze alang zelfmoord gepleegt.
De bel gaat die het einde van de les aanduid, Tasja loopt als laatste de klas uit.
'Kom je?' Vraagt Lara, ze heeft op haar gewacht. Samen lopen ze de trap af naar de kantine.
net als ze aan de tafel zijn gaan zitten komt Samantha eraangelopen en zodra ze langsloopt pakt ze de broodtrommel van Tasja op en gooit die in de vuilnisbak.
'zo'n zwerver als jij bent wel gewend aan vuilniseten' zegt ze en haar vriendinnen lachen. Lara komt overeind en zegt heel rustig en beheersd 'zeg trut, laat haar eens met rust' en gooit haar eigen broodtrommel vol in Samantha's gezicht. Als ze weer neerploft is haar gezicht vertrokken van woede.
gelukkig, Lara is niet meer boos.
Tasja voelt zich al meteen een stuk beter maar dat gevoel verdweint als ze denkt dat ze nog maar 1 uur les hebben.
daarna zou ze weer naar huis moeten.
de bel gaat Lara zegt kom Tasi we gaan.
Tasja reageert niet en blijft zitten.
Lara pakt haar bij de arm, trekt haar mee en mompeld waar zit je toch met je gedachten?
Tasja strompelt maar achter haar aan zal ze het toch aan Lara vertellen? Dat van haar vader?
tijd om er over na te denken is er niet ze hebben gym, 'dan ziet iedereen mijn blauwe plekken' schiet er door Tasja's hoofd, snel verzind ze een smoesje 'gymkleren vergeten' zegt ze tegen de gymleraar. Gelukkig mag ze in gewone kleren sporten. Ze gaan volleyballen.
het gaat best slecht dat is raar want ze is er normaal super goed in.
maar ze kan haar hoofd niet bij het spel houden.
het is afgelopen ze hebben verloren, haar team genoten kijken haar nijdig aan.
zonder iets te zeggen loopt ze naar de concerce om te kijken of ze kan helpen om nog wat tijd te rekken voor ze naar huis moet.
de concerce kijkt haar niet begrijpend aan en zegt  eh..oke als je dat echt wilt.
Ze kan de kluisjes schoonmaken, volgens Tasja vermoed de concerge al langere tijd dat er zich iets afspeelt bij hun thuis.
nadat ze klaar is met de kluisjes nodigt hij haar ui om nog even een kopje thee te drinken, Tasja is daar wel blij mee, weer een exuus om langer van huis te blijven.
de concierge kijkt haar aan 'en wat is er nou echt aan de hand' zegt hij, Tasja vind het vreselijk om tegen hem te liegen want ze vind hem aardig. 'Ik ben gewoon een beetje moe' antwoord ze.
Ik doe even mee, Trouwens ik heet ook Lara. (:

'Nou meis, ik heb hier veel kinderen gezien van alle soorten en maten.
En ik kan het voelen wanneer er iets mis is, dus zeg nu maar wat er aan de hand is.'   
Tasja twijfelde, en uiteindelijk dacht ze dat ze het ging vertellen. Of juist niet.
'Wat binnen deze vier muren wordt besproken, blijft binnen deze vier muren. Je geheim is veilig bij mij.'  
Zei de conciërge. 
De congierge kijkt haar doordringend aan: ‘Weet je het zeker meid? Je hebt best vaak blauwe plekken!’
Tasja slaat haar ogen neer. ‘Dat komt doordat ik op volleybal zit, dan moet je veel duiken.’ De congierge knikt.
Een poosje kijken ze allebei naar beneden, uiteindelijk staat de congiere op en zegt: ‘Tasja, ik moet er vandoor, als je me ooit wilt spreken dan weet je me te vinden! Het maakt niet uit waarover.’
Tasja blijft alleen achter en barst in tranen uit: Waarom durfde ze het niet te vertellen?
'Er zijn mensen die om mij geven?' ..  
'Mensen die mij proberen te helpen?' ..
'Lara & de conciërge.'
'Waarom weiger ik hulp?'
En zo mompelde Tasja door, Terwijl ze in haar ogen wreef.
onder tussen is het al vijf voor vijf als Tasja op de klok kijkt.
shit! ze moet altijd voor vijf uur  thuis zijn, Tasja schiet in haar jas en racet naar huis.
ze is net op tijd, teminste dat dacht ze.
net als ze  de voordeur opent staat haar vader er voor hij schreeuwt : Tasja waar ben jj geweest?
eh..um stammelt Tasja.
waar heb ik zo`n onnozel kind van gekregen? zegt haar vader terug
Hij stapt naar buiten en pakt haar ruw vast. Hij sleurt haar naar binnen en geeft haar een tik tege haar hoofd 'waarom ben jij zo laat terug?' Vraagt hij haar.
'ik, um.. Ben met lara meegeweest' stamelt ze maar haar vader heeft door dat ze liegt en ze krijgt een schop tegen de knieën.
Tasja valt op de grond, haar vader sleurt haar mee naar binnen, ‘Au!’ huilt Tasja, ‘papa stop! Alsjeblieft…’ Haar vader lacht alleen maar en slaat door. Tasja kroop in elkaar en zonk weg in haar gedachten, in haar eigen wereld. Een wereld zonder pijn of verdriet. Een wereld vol vrede. Ze ligt op haar rug in het gras, tussen de meest mooie bloemen die ze ooit heeft gezien. Wanneer ze haar ogen opent ziet ze Tinkel, een kleine Engel. Tinkel kijkt haar vol medelijden aan. 'Is het weer mis gegaan?' vraagt ze. Tasja knikt, haar onderlip trilt. 
ze wordt waker geschud, ze doet haar ogen open en kijkt recht in het gezicht van haar moeder.
ze kijkt verdrietig en ze zegt met een  bibberige gebroke stem: je, je weet dat hij het niet leuk vindt als je te laat thuis bent...
Tasja wil iets zeggen maar de pijn in haar hoofd is te groot.
ze valt in een diepe slaap...
ze droomt, ze droomt dat Tinkel voor haar staat en zegt : kijk uit voor david, kom  niet in zijn ban en pas op je vriendin...
Tasja weet dat hij Lara bedoeld want dat is immers haar enige vriendin.
Als ze weer wakker word ligt ze in haar eigen bed, haar moeder zou haar er wel ingelegd hebben, ze heeft nog steeds enorme hoofdpijn en voelt zich erg zwak.
ze staat op en gaat naar beneden, daar ziet ze haar moeder aan de keukentafel zitten. 'Trut' flapt Tasja eruit, 'wat?' Vraagt haar moeder 'trut die je bent, hij slaat zo vaak en toch doe je nooit iets' schreeuwt ze en de tranen springen haar in de ogen.
wat zei jij daar? haar vader komt de kamer binnen.
zzo praat jij niet tegen je moeder begrepen?
neee! zegt Tasja brutaal.
uit mijn ogen jij! rot op ik kom vanavond nog wel even langs.
Tasja rent naar boven, op de achtergrond hord ze haar moeder huilen.
maar dat kan haar niks schelen ze moet hier weg! en wel nu meteen!
Maar waar kon ze naartoe? Ze had alleen haar vriendin, maar daar kon ze het toch niet tegen vertellen?
Tasja baalde. Ze wilde naar haar congierge, maar ze wist natuurlijk niet waar hij woonde.
Ze wist wel dat ze weg moest en dus pakte ze haar tas in.

Reageer