-RPG- (gevoelens van je afschrijven)


  • Anonymous
  • 0 reacties
LEZEN: Als eerste wil ik zeggen tegen de mensen die denken dat dit niet op het forum hoort: dat is jou mening! RPGen is voor mij een manier om 'de echte harde wereld even te ontvluchten' zoals ik het noem. Het helpt mij om even wat dingen van me af te schrijven en wat afleiding te hebben, geloof het of niet maar het helpt soms echt. Vind je het gewoon leuk mag je natuurlijk ook mee doen. Dit is dus een manier om je beter te voelen, afleiding te zoeken of gewoon even alle narigheid uit de harde echte wereld even kwijt te zijn. Ik vind het dus ook prima op het kindertelefoon forum passen, ook hoort het bij hobby's en vrije tijd want (voor mij) is schrijven ook een hobby, en ja rpgen is een vorm van schrijven.


Zoals je aan de titel had kunnen zien is dit dus een rpg. Ik doe het nou al een jaartje of 3 en het helpt bij mij enorm om even mijn gevoel kwijt te schrijven in het karakter dat ik daar speel. Voor de mensen die niet weten wat het is, hier een voorbeeld die ik ook aan BePositive heb gegeven


Rpgen, kort voorbeeld van een rpg die ik gedaan heb met een vriend
Je maakt een karakter aan >
Naam: Lucy
Leeftijd: 17
Karakter: Verlegen maar niet bang om zichzelf te laten horen over wat ze vind. Ze is een beetje terughoudend, maar als je haar leert kennen zul je zien dat ze sterker is dan ze eruit ziet.

Die vriend maakt ook een lijstje.
Dan ga je een stukje schrijven wat jou karakter doet. Je kan in de ik-vorm schrijven, maar ok in de hij/zij vorm. Ik zal een voorbeeldtje van allebei doen.
In dit geval word Lucy door haar ouders naar een inrichting gestuurd omdat het thuis zo niet verder kan, Daar ontmoet ze iemand waar ze een sterke band mee krijgt, vrienden word en dan erachter komt wie hij echt is.

hij/zij vorm:
Lucy loopt haar 'nieuwe' kamer in en kwakt haar tas op de grond. Ze zuchte. Ze was blij dat ze weg was van thuis, de benauwde plek waar ze zich nooit op haar plaats gevoelt had. Altijd maar ruzie met haar ouders, en niemand waar ze echt mee kon praten. Haar ouders waren heel lief voor haar maar ze wisten niet hoe met haar problemen om te gaan. Het snijden, het kotsen. Alle zelfverwaarlozing konden haar ouders niet langer aanzien, de ruzies werden groter en dit was de enige uitweg die haar ouders nog zagen. Nog een jaar, dacht Lucy bij zichzelf. Over een jaar mag ik op mijzelf wonen. Bij die gedachte glimlachte ze even. Ze had een kamer voor zichzelf alleen, maar er waren ook kamers voor meerdere mensen. Ze plofte op haar bed, en keek om zich heen. Al vrij snel stond ze weer op, ze besloot de boel een beetje te gaan verkennen. Haar begeleiders hadden haar een korte rondleiding gegeven en uitleg over hoe het hier werkt. Toen ze eenmaal over de gang liep begon ze te beseffen dat ze haar ouders eigenlijk wel begreep. Ze had ook nog een broertje en die had óók aandacht nodig, ze heeft de laatste tijd erg veel aandacht gehad en ze deed er niks mee. Ze kreeg een schuldgevoel maar drukte het weg. "Ik heb een tweede kans, ik moet hier goed beginnen." Zei ze streng tegen zichzelf.

Ik-vorm: Ik loop mijn 'nieuwe' kamer in en kwak mijn tas op de grond. Ik zucht. Ik was blij dat ik weg was van thuis, de benauwde plek waar ik me nooit op mijn plaats gevoelt heb. Altijd maar ruzie met mijn ouders, en niemand waar ik echt mee kon praten. Mijn ouders waren heel lief voor me maar ze wisten niet hoe met mijn problemen om te gaan. Het snijden, het kotsen. Alle zelfverwaarlozing konden mijn ouders niet langer aanzien, de ruzies werden groter en dit was de enige uitweg die mijn ouders nog zagen. Nog een jaar, dacht ik bij mezelf. Over een jaar mag ik op mijzelf wonen. Bij die gedachte glimlach ik even. Ik had een kamer voor mezelf alleen, maar er waren ook kamers voor meerdere mensen. Ik plofte op mijn bed, en keek om zich heen. Al vrij snel stond ik weer op, ik besloot de boel een beetje te gaan verkennen. Mijn begeleiders hadden mij een korte rondleiding gegeven en uitleg over hoe het hier werkt. Toen ik eenmaal over de gang liep begon ik te beseffen dat ik mijn ouders eigenlijk wel begreep. Ik had ook nog een broertje en die had óók aandacht nodig, ik  heb de laatste tijd erg veel aandacht gehad en ik deed er niks mee. Ik kreeg een schuldgevoel maar drukte het weg. "Ik heb een tweede kans, ik moet hier goed beginnen." Zei ik streng tegen mijzelf.

En dan reageert de ander met wat zijn karakter doet, zo kunnen de karakters vrienden worden, of juist een hekel met elkaar hebben. Een soort van verhaal schrijven, met zijn 2en. Niet overleggen maar je eigen karakter ontwikkelen. RPG betekend dan ook Roller Playing Game. Oftewel een andere rol dan jezelf spelen.



Je maakt dus een karakter aan door dit lijstje in een reactie in te vullen:

Naam:
Leeftijd:
Karakter:
Eventueel extra info.:
pic.: (als je er een foto bij wilt van jou karakter)

Je kan het karakter maken zoals jij wilt! Je kan jezelf als karakter gebruiken, je kan ook jou droombeeld maken van jezelf, het persoon die je altijd al had willen zijn. Of gewoon iemand bedenken waarmee je wilt spelen.

Nu bedacht ik dat het wel leuk is om gewoon allemaal(degene die mee willen doen, iedereen is welkom!)  een lijstje aan te maken, de mensen wonen in hetzelfde dorp en er is een school, En gewoon gaan spelen. Geen verhaallijn dus, gewoon spelen. Waarom er geen verhaallijn aan zit gebonden? Nu kan iedereen gewoon gaan schrijven zoals hij/zij wilt. De karakters kunnen elkaar ontmoeten, vrienden worden of juist de grootste vijanden. Er zijn rpgs waarin je een weerwolf bijvoorbeeld kan spelen. Het leek mij leuk als we gewoon allemaal mensen zijn, een normale wereld. Maar zoals onze karakters hem beleven. Heb je nog vragen over rpgen? Ask me! Je kunt ook een kijkje nemen op www.ditendat.forum2go.nl of www.hetgroterpgforu.forum2go.nl dat zijn allebei forums waarop gerpgt word, het grote rpg forum is bekend, ditendat is wat minder bekend. - De tekst is verwijderd, is in strijd met de forumregel 6 - Nou, laten we beginnen. 🙂

118 reacties

Hey, Ik heb dit nog nooit gedaan, maar het leek me wel is interessant om het te proberen. Dus alvast sorry als ik iets fout doe, hopelijk verbeteren jullie me dan wel. Moet ik mijn persoon dan meteen het verhaal in laten gaan of eerst gewoon wachten op goedkeuring? (:

Naam: Mia Dwyer

Leeftijd: 17 jaar, Verjaardag: 27 December.

Karakter: Ze kan moodswings hebben, maar is meestal een lief, kalm meisje. Ook kan ze straight-to-the-point zijn, maar dat wordt niet altijd even gewaardeerd. Bij haar gaat het om vertrouwen en de waarheid. Ze kan in staat zijn om alles te doen voor de mensen die haar het dierbaarst zijn. Ze geeft meer om anderen dan haarzelf, maar blijft graag realistisch. Waardoor sommigen haar saai of suf vinden. Ook al kan ze wanneer ze op haar gemak is, kinderachtig overkomen en los gaan als een feestbeest, maar dat weten alleen de mensen waarvan ze houd. Ze is ook best wel sterk, maar anderen zouden dat niet verwachten sinds ze het niet laat merken. 

Eventueel extra info: Ze heeft lichtbruin haar tot over haar schouders en groene ogen. Ze heeft bijna nooit make-up op, en zo wel, dan is het een natural-look. Haar kledingstijl is ook wel casual. Ze is wel verzorgd alleen geeft ze er niet veel te veel aandacht aan. Ze woont in een rijtjeshuis, maar dan aan de hoek aan de rand van het bos met haar ouders en heeft een klein boertje van 8 (Blake) en een klein zusje van 6 (Alexa). Zij betekenen alles voor haar. Sinds haar beide ouders in fabrieken zich rot werken, helpt ze vooral mee aan het huishouden. Ongeveer toen ze 5 was stuurden haar ouders haar naar Taekwondo lessen. Nadat hun buurman het had voorgesteld om haar met zijn zoon te sturen, vanaf toen al was ze bezig met martial arts met haar buurjongen wie een jaar ouder is, Ethan. ("Childhoodfriend") Onderhand heeft ze de Rood-Zwarte band. Ze werkt in de bediening bij een hotel/restaurant, waarvan het geld dat ze verdiend op een spaarrekening laat zetten.

Hopelijk is het zo goed?
//Sinds ik nieuw ben voor dit allemaal kan ik best nog wel veel vragen hebben, sorry. Maar van wat ik heb opgevat, speelt dit in de huidige tijd in een gewoon random dorpje ergens in Amerika, genaamd Blueville? Moet er naar een bepaald doel geschreven worden, of is het zo van mee met the flow achtig verhaallijn. De tijdlijn, is die gewoon zoals nu, in maart of begint het ergens idk, sinds het nieuw schooljaar is? Na de zomer dus ergens in augustus of september? Oh en iedereen gaat dan gewoon om de beurt een stuk schrijven?//

Zachtjes hoorde ik het getik van de regen op het raam, ik ging rechtop zitten in mijn bed en keek naast me. "Oh, ze slaapt nog." mompelde ik en ging opstaan zonder Alexa wakker te maken. Ze kwam gisteravond naar mijn kamer, omdat ze een nachtmerrie had. Ik vond het niet erg, zolang ze me maar niet 'perongeluk' in haar slaap een schop gaf. Ik keek naar de klok, het was '10;34'. "We hebben toch nog goed uitgeslapen" en keek naar Alexa, die inmiddels ook wakker was geworden. Ze wreef  even in haar ogen en keek me daarna aan met haar honingkleurige ogen. "Goedemorgen, lieverd." "Goedemorgen, Mia." Ze stond op uit bed en liep naar het raam. "Ethan, is er niet?" zei ze en ik ging naast haar staan. "Dat klopt, hij is met zijn klas op reis." Tja, zijn klas is  8 dagen naar Europa, naja onze klas. Ik ben niet gegaan, sinds ik het geld daar niet aan uit wilde geven. Mijn ouders hadden wel toestemming en geld gegeven, maar ik kon het niet accepteren. Van school mocht ik uiteindelijk zelf weten wat ik in die 8 dagen ging doen, zolang ik maar optenminst een paar uutjes elke dag op school bleef en vandaag hadden Alexa en Blake studiedag.

Ik begon te denken aan de avond voordat Ethan vertrok. We zaten op een bankje in het park. "Weet je het zeker?" vroeg hij. "Ja" er was een trilling in mijn stem. "Mia.." Ugh, ik kan er echt niet tegen als hij zo naar mij kijkt. Ik begon te friemelen aan mijn jas. "Mia, kijk me aan als ik tegen je praat." Ik gaf hem een duwtje tegen zijn schouder. "Het is toch leuk, zolang je maar niet de souvenirs voor Alexa en Blake vergeet." zei ik en ontweek zijn blik. Ik ging opstaan en begon alvast richting de motor te lopen, een bordeaux gekleurde Harley Davidson. Inmiddels stond hij ook op en ging voor me stilstaan nadat hij me had ingehaald, hij pakte mijn handen vast. "Heb je het koud?" Ik schudde mijn hoofd. "Je handen zeggen wat anders." waarop ik sarcastisch beantwoordde met "Oh, dus mijn handen kunnen praten?" Hij begon te lachen "Je weet wat ik bedoel." en hij begon te lopen. Het was stil totdat we bij de motor aankwamen en ik besefte me toen pas, dat hij mijn hand niet had losgelaten. Ik keek naar onze verstrengelde handen, zijn hand voelde warm aan. Integendeel tot de mijne, wat ijskoud was. "Oh, sorry" zei hij en liet mijn hand los. Ik deed snel de helm op, zodat hij mij niet zag blozen. Ook hij deed zijn helm op en startte de motor. "Kom je nog, of moet ik je hier achterlaten?" Ik ging achter hem zitten. "Houd je goed vast." Ja das makkelijker gezegd dan gedaan, ik hield hem aan zijn jas vast waarna hij mijn handen om zijn middel zette. "Let's go." en hij begon gas te geven. Geen van ons praatte, wat ik niet zo erg vond. sinds het geen onprettig stilte was. En het is beter als hij geconcentreerd bleef op de weg. Hij reed de oprit op en stopte abrupt, waardoor ik opeens naar voren tegen hem aan schoof. Ik wist niet hoe snel ik eraf moest komen en voordat ik het wist lagen we beide op de grond. We keken elkaar en barstten uit van het lachen. Volgens mij vooral om de zenuwen.

Alexa trekte aan mijn shirt en vroeg of ik wat te eten ging maken. Ik knikte en keek weer even uit het raam. Over 2 dagen komt hij terug, hij stuurt mij af en toe wel een Whatsapp bericht. Meestal wanneer hij terug in het hotel is, waar internetverbinding blijkt te zijn. Ik ging me eerst omkleden en daarna  boterhammen klaar maken voor de kinderen, aangezien over een uurtje de vader van Ethan kwam, meneer Sparks. Alexa en Blake zijn helemaal weg van die achternaam. En sindsdien is hij als een oom voor ons. Sinds mijn ouders vanaf 6 uur 's ochtends tot en met 5 uur 's middags moeten werken, past Ome Luke op de kinderen. Hij is een marktonderzoeker en werkt dus thuis, waardoor hij het niet erg vind om op hun te passen. Imiddels was Blake ook opgestaan en zaten hij en Alexa aan de keukentafel. Toen de deurbel ging, pakte ik mijn schooltas en deed de deur open. Meneer Sparks groette mij en liep meteen naar de kinderen toe, ik riep nog snel "Byebye" en ging toen naar school. 

 \\Is dit dan te lang? Of moet er nog iets anders veranderd worden?//
//Oh woah, volgens mij is dat iets te lang. Sorry, maar volgens mij is mijn persoon nu wel logisch in het verhaal gekomen? Ik zou het niet weten, volgende keer schrijf ik sws de helft.//
Ik liep het schoolgebouw in en voelde een warme windvlaag in mijn gezicht. "Het is weer eens zover" mompel ik en kijk om me heen, daarna loop ik naar de receptie. Sinds de lessen al begonnen zijn is er niemand in de gangen. Bij de receptie aangekomen zie ik Theo druk bezig achter zijn computer. Hij werkt hier al vanaf vorig jaar, volgens mij is hij pas 26. "Theooo.." Ugh, hij hoort me niet. Ik tik op het raam. Hij kijkt op "Ja?" Hij schuift het raampje opzij. "Oh hey Mia, kan ik iets voor je doen?" Ik keek hem aan "Ja, eigenlijk wel. Ik moest van mevrouw Zwart naar haar toe komen, wanneer ik op school was. Alleen ik heb dus geen idee waar ze is." Hij keek mij toen met grote ogen aan. "Ai, volgens de roddels hier is ze een heks." "Uhu, sure." Alleen omdat mevrouw Zwart niet helemaal 100% is en dan ook nog die achternaam, heeft ze de bijnaam heks gekregen. "Dan geloof je me maar niet." Toen draaide hij zich om en keek in een map met roosters. "Volgens het rooster is ze op de muziekafdeling." "Okay, thanks."  Toen ik op de muziekafdeling kwam kon ik der niet vinden, dus ik ging maar vanuit de gang de lokalen inkijken of ze misschien daarbinnen ergens was.  "Nergens te bekennen." mompelde ik. Voorzover ik zie zijn er alleen maar leerlingen bezig met hun lessen. Ik hoorde wat muziek uit de lokaal verderop en ging er naartoe. Ik zag groepjes van 3 bezig met hun instrumenten of gewoon muziek te luisteren. Dan ga ik het maar aan hun vragen. Ik liep naar binnen "Hey! Heeft iemand enig idee waar mevrouw Zwart is?"
Echt super gaaf dat we hier ook aan RPG gaan doen^^

Naam: Amber
Leeftijd: 16 bijna 17
Biografie: Amber was een avontuurlijk jongensachtig blij meisje van Nederlandse afkomst die met  haar ouders in een rustig bergdorpje in het Noorden van Zweden leefde. Ze stond bekend om haar koppigheid en alle andere kinderen in het dorp waren goed bevriend met haar. Maar op een middag toen ze van school kwam (ze was toen 8 jaar oud) hoorde ze het slechte nieuws. Haar ouders waren omgekomen in een lawine toen ze opweg naar huis waren. Ze kwam in een weeshuis terecht en kreeg last van een zenuwinzinking en is daardoor drastisch veranderd. Bijna 8 jaar later blijkt dat er nog familie (oom en tante) van haar in Nederland woont en daar wordt ze meteen heen gestuurd. Ze wist meteen al dat ze een hekel had aan het land, de mensen die er woonden en tot overmaat van ramp moest ze daar ook nog naar school.

Karakter: Amber was nogsteeds avontuurlijk en jongensachtig, maar alles wat vroeger schattig en leuk aan haar was geweest was weg. Ze doet veel aan vechtsporten en is ook echt niet bang voor een gevecht. Je zou kunnen zeggen dat ze nergens bang voor was en dat iedereen dat voor haar was. Ze toonde bijna geen emotie aan andere mensen en staat bekend om haar duivelse grijns. Als je haar beter kende zou je weten dat ze betrouwbaar en vriendelijk was. En haar vrienden altijd zal beschermen ookal zal ze haar eigen leven ervoor op het spel zetten. Eigenlijk houdt ze ook wel van een feestje en gaat ook regelmatig met haar vriendengroep (voornamelijk badboys en girls) chillen in het park of in een leegstaand pand aan de rand van het dorp.

(Ik hoop dat het een beetje goed geschreven is en dat er meer mensen bijkomen^^)

Greets EmoWolfje

(
'Hey! Het meisje daar achterin. Kun je even opletten?' hoor ik de leraar zeggen. Ik stop met staren uit het raam en kijk naar het bord. Ik hoor de meisjes voor mij giechelen en achterom kijken. Ik kijk ze snel aan waardoor ze zich meteen omdraaien. Mijn eerste lesuur was nog niet afgelopen en ik was het nu al zat. De meisjes die over het slechte weer en over het feit dat hun make-up nog 'okay' was maakte mij al ziek. En dan was ik nog niet begonnen over alle mooiboys die de hele tijd hun haar fixten. Verder waren er wat nerds die vooraan zaten en ze keken naar de leraar alsof het hun grootste held was. Wat ben ik blij dat er niemand naast mij kwam zitten. Na een half uur loopt er een jongen binnen. 'En waar kom jij vandaan?!' zucht de leraar. 'Trein gemist' zegt hij kalm. De leraar schudt zijn hoofd en gaat weer verder met lesgeven. Hij had blijkbaar geen zin in discussies met de jongen. Hij had spierwit spiky haar en had een wenkbrauwpiercing. Hij pleurde zijn tas naast een tafel en ging naast mij zitten. Hij ging met zijn voeten op tafel en deed niet eens moeite om zijn spullen te pakken. Ik keek hem aan. 'Ook geen zin in school zeker?' vroeg ik hem. 'Wanneer wel?' zei hij chagrijnig. 'Touché' mompelde ik en ging verder met aantekeningen maken. Ik wil in tegenstelling tot de jongen naast mij wel graag mijn school zo snel mogelijk af zien te maken. 'Dus...Hoe heet jij?' vroeg hij na een tijdje. 'Wat wil die jongen van mij?' dacht ik en zei 'Amber en jij?' 'Mijn naam is Ace de geweldige, leuk om je te ontmoeten. 'antwoord hij. 'Van hetzelfde en moet ik u nog ook met heer Ace aanspreken?' zei ik sarcastisch. Hij trok een wenkbrauw op. 'U doet dat of er zullen koppen rollen..' mompelde hij. Jup ik mocht deze gast wel. 'In de pauze chillen mijn Heer?' vroeg ik. 'M'kay is goed. Fijn dat er hier tenminste een iemand een beetje okay is.' zucht hij. Ik knikte en keek naar voren naar de andere mensen in onze klas. De rest van de les was het sarcasme flink bij ons aanwezig en dat maakte deze schooldag enigzins dragelijk. Uiteindelijk ging de bel en liepen we samen het lokaal uit op naar de volgende les.

/ Hey mensen. Zullen we doen als we bijvoorbeeld iets te zeggen hebben wat niet in het verhaal hoort het gewoon tussen die schuine strepen doen? Dat maakt het wat makkelijker om allemaal te lezen/
/Hey mensen. Hoe heet het dorp eigenlijk waar we in wonen?/
/Ik vind het allemaal goed
De bel ging en het was tijd voor mijn laatste lesuur. Heerf*ckinglijk zoals Ace het beschreef. Tot nu toe had ik de hele dag met hem doorgebracht en het ging wel oké. Hij heeft me de hele school laten zien en vertelt over de verschillende mensen die hier zijn. Er blijkt hier dus een grote groep Gothics rondtelopen en er is ook een hipsterjongen die blijkbaar heel knap is. 'Oehh.... Is er hier iemand verlieft?' zei ik nadat hij over de jongen sprak. 'Wat nee! Ik bedoel dat hij erg populair is bij de meisjes van onze school' zei hij vlug. Ik keek hem doordringend aan. 'Jaja dat zeggen ze allemaal.' Hij zuchtte en schudde glimlachend zijn hoofd. We liepen via het trappenhuis naar beneden naar het muzieklokaal. Ik ben zo blij dat muziek mijn laatste lesuur is. Ik hoef er niet zo veel over na te denken en ik ken van bijna elk instrument minstens wel wat de basis dingen zijn. In het muzieklokaal aangekomen moesten we allemaal op een van de krukken in de kring zitten. Het lokaal was ingedeeld in één grote kamer en 3 kleinere studio's. 'Hallo allemaal. Ik ben mevrouw Thomson en ik geef muziek voor de bovenbouw van deze school. Omdat het de eerste schooldag is zullen we de grootste tijd van de les ons aan elkaar voorstellen. Dus als je zo de beurt krijgt vertel dan hoe je heet, wat voor muziekinstrument bespeelt en misschien naar wat van muziek je luistert.' legde de leraar aan ons uit. De meeste mensen in de klas waarvan vooral de meisjes, hielden van One Direction en al die saaie artiesten. En de meesten bespeelden niet eens een instrument. Toen was ik aan de beurt. 'Ik ben Amber, ik kan zowat alles bespelen, maar ik ben het beste in drummen. Verder luister ik naar Metal en soms naar Rap of iets anders waar ik dan zin in heb.' vertelde ik. Daarna kwam Ace en die zei dat hij naar zowat alles luisterde behalve pop en klassiek. En hij kon blijkbaar heel goed elektrisch gitaar spelen. 'Ik zit al bijna 7 jaar op les' vertelt hij.

Nadat iedereen was geweest mochten we allemaal een beetje met de muziekinstrumenten kloten en ik liep naar het drumstel. Ik had standaard al drumstokken in mijn tas zitten omdat die vertrouwd aanvoelden en ik op de raarste moment zin had om te oefenen. Het drumstel was helemaal compleet afgezien van dat de hi-hat niet goed meer open en dicht kon. Ik begon met rustig het basisritme te bespelen en voegde steeds iets nieuw toe. Ace had een gitaar in een versterker ingeplugged en stond een beetje random akkoorden aan te spelen. Ik ging het ritme van Gorgeous Nightmare van Escape the Fate spelen en merkte dat Ace het lied kende en meespeelde. Na een tijdje stopte ik en begon hij een gitaarsolo te doen. Ik moet toegeven..Hij is echt f*cking goed. 'Hey hey mag het wat rustiger daar?' riep Mevrouw Thomson boven onze muziek uit. Ik merkte nu pas dat iedereen in de klas ons aanstaarde. 'Misschien zijn we iets te hard van stapel gegaan' mompelde Ace die zijn gitaar weer loskoppelde van de versterker. Op dat moment ging de bel en ik stopte mijn drumstokken weer in mijn rugzak. Ace vroeg om mijn nummer zodat we konden whatsappen en ging er toen vandoor. Geen wonder. Hij wilde zo min mogelijk op school zijn. Ik geef hem gelijk en liep zo snel mogelijk naar mijn kluisje om vervolgens naar huis te gaan.
Het is s' avonds en ik zit nu thuis en ben huiswerk aan het maken. Nouja.. Ik probeer het te maken want ik raak echt super snel afgeleid en loop nu ook met mijn drumstokken op mijn wiskundeboek te tikken. Mijn oom en tante zijn voor een paar dagen op zakenreis of zo iets maar ik ben nu alleen thuis.  Mijn telefoon krijgt een melding binnen en ik pak hem meteen. Een whatsappje van Ace.
Ace: Heey Amber, Ace hier. Zin om te chillen?
Amber: Sure. Waar?
Ace: In dat grote leegstaande gebouw aan de rand van het dorp.
Amber: M'kay I'm on my way. See ya
Ace: Bye

Ik spring van mijn stoel en pak mijn rugzak. Ik stop er een aansteker, een zakmes en wat graffitibussen in. Je weet maar nooit wanneer je een goed plekje vind om te spuiten. Ik loop naar beneden naar de deur en loop naar buiten. Ik doe de deur op slot en loop richting de rand van de stad. Ik heb namelijk geen auto, motor of iets dergelijks. En ik heb geen zin om met de fiets te gaan want om bij het leegstaande pand te komen moet je sowieso een paar hekken beklimmen.  Na 10 minuten kom ik aan de rand van de stad waar veel leegstaande gebouwen staan. Er staat een hek omheen en ik klom er over heen. Je kan hier echt perfect freerunnen en dat was ik ook van plan. Bij het dichtsbijzijnde gebouw waar ik stond zat een brandtrap en via die trap kwam ik boven aan het gebouw. Je had hier perfect uitzicht op de andere gebouwen. In het midden van alle gebouwen was een groot gebouw. Vast een school geweest ofzo, maar veel mensen komen daar om te chillen en ik heb gehoord dat een stel handige nerds er een elektriciteitsgenerator hebben kunnen plaatsen waardoor er ook er ook vaak feesten waren. Het mooiste van deze plek is nog wel dat alle gebouwen dicht op elkaar zitten waardoor je van het ene naar het andere gebouw kon springen. Ik nam een harde aanloop en sprong naar een ander dak. Ik sprong over een gat in het dak en rende verder. Ace kon wel even wachten dit was grappig!
/Ik heb er ook een account op aangemaakt ik heet DraculePyro/
Na een kwartiertje over de daken gerent te hebben ren ik naar het grote gebouw in het midden en ik hoor al muziek. Ik neem een grote aanloop, spring en kom op het dak van de oude school neer. Ik zoek naar een ingang en zie een trappenhuis. Het trappenhuis was helemaal ondergekliedert met graffiti en zag er pittig goor uit.  Ik loop via de trap naar beneden en kom uit in een grote aula. Er waren al best wel veel mensen en ik zocht met mijn ogen naar Ace. De meeste mensen hier waren ruig tuig en er was ook een groepje Gothics. Maar ik zag Ace niet. Wat als hij nou niet gekomen was? Ik kende hier verder niemand. Opeens voel ik een hand op mijn schouder. Ik draai me snel om. 'Hello Miss, good evening isn't it?' zegt Ace. 'Jezus, laat me niet schrikken sneeuwbal' mompel ik. Hij trekt een wenkbrauw op. 'Sneeuwbal?' vraagt hij. Ik knik en kijk hem aan met een grijns. 'Okay...' zegt hij en loopt naar het midden van de zaal. Ik volg hem. 'Attentie mensjes. We hebben hier weer een nieuweling: Amber!' roept hij. Alle mensen kijken. Veel mensen lopen naar mij te zwaaien. Ik zwaai terug. 'Ace ben jij hun leider ofzo. Ze luisteren allemaal naar jou?' vroeg ik. 'Waarom denk je dat ik wilde dat je mij Heer noemde' grijnste hij. Ik keek hem verwondert aan. Er kwam een meisje met vuurrood haar aanlopen en begon een gesprek. 'Hey ik ben Aylee. Leuk om je te ontmoeten Amber.' zei ze. 'Insgelijks Aylee. In welke klas zit je?' vroeg ik en zo gingen we nog een tijdje door met ons gesprek. Aylee was super aardig en had dezelfde muziekstijl als ik. Na een tijdje kwamer en nieuwe mensen binnen. Aylee wordt nerveus. 'Shit. Een van die mensen heet Damien, is ook nieuw en ik heb gehoord dat hij al de hele dag naar ruzie loopt te zoeken' zegt ze. Ik keek naar de jongen die ze aanwees en hij was in een gothic groepje. Hij liep er ook maar als een zak hooi bij. Ace liep naar het nieuwe groepje. 'Hey Damien en zijn squad' zegt hij. 'Komen jullie mee chillen?' vraagt hij. Damien kijkt hem gemeen aan. 'Ja maar wel zonder jullie. Opt*fen jullie. Wij zijn nu de baas hier.' zegt hij. De mensen achter hem kijken vastberaden. Aylee grijnst. 'Jup die b*tches gaan het krijgen' zegt ze. 'En wat als we niet gaan?' vraagt Ace met een klein lachje. Damien komt op hem aflopen en staat op het punt om hem een klap te verkopen. Damien haalt uit maar Ace pakt zijn vuist en draait Damien's arm om. Damien slikt en toen werd hij vol in zijn gezicht geraakt door Ace zijn vuist. Damien viel achterover. Zijn squad was geschokt en ik zag een meisje huilen. Damien bewoog niet en zijn gezicht zat onder het bloed. 'En willen jullie ook nog een vuist in jullie gezicht?' grijnst Ace. De mensen tilden Damien op en gingen weer weg. De mensen die al eerder in de aula waren juichten. 'Goed gedaan Ace' 'Net goed voor die f*ggots'. Ace liep naar mij toe. 'En zo gaan wij om met mensen die ons lastigvallen' grijnst hij. Aylee en ik moeten lachen. 'Good job Sneeuwbal' zeg ik.
/Misschien dat we in groepjes moeten werken voor een schoolproject ofzo?/
Ik heb de laatste paar dagen een beetje met Ace en zijn vrienden rondgehangen en het bleek dat er nog iemand van zijn vriendengroep in onze klas zat: Chester. Hij zag er redelijk normaal uit afgezien van zijn zwarte kleding en tongpiercing. Hierdoor sliste hij soms maar hij leek er geen problemen mee te hebben. We zitten nu met z'n drieën in een groepje voor muziek. We moesten een liedje maken. De groepjes hadden zich verdeeld over alle studio's en het grote lokaal. Wij zaten in het grote lokaal samen met het groepje waar Liam, Lucy en Emma in zaten. Zij waren al meteen hevig aan het discusiëren over wat van liedje ze gingen maken. Wij daarintegen, waren voor het grootste gedeelte aan het kloten. Chester had een ukelele gepakt, ging spelen en zong erbij terwijl hij expres enorm liep te slissen. 'Eesss, Amber en Sjester zaten in een lokaal. Sjamen maken zij sjuper veel kabaal!' zing hij. Ace en ik komen niet meer bij en ik val van mijn stoel. 'Hey kan het wat stiller?' hoor ik iemand zeggen. Ik kijk naar het andere groepje. Ze kijken ons alledrie aan. 'Sjorry heur' zegt Chester *****ie. Had ik al gezegt dat hij het leuk vind om andere mensen te irriteren? Nou bij deze.. Liam zucht en ze gaan verder met hun lied. 'Maar hé mensen even serieus. We mogen van Mevrouw geen Metal of zo iets hards gaan doen dus iemand andere suggesties?' vroeg Ace. 'Misschien iets van Jazz of Indierock?' stelt Chester voor. Ik knik. 'Ik ga voor Indierock, dus liedjes zoals die van Bastille' zeg ik. Chester en Ace knikken. 'Okay. Ik ga drummen, Ace gaat spelen op een akoestische gitaar en wat doe jij Ches?' vraag ik hem. Hij denkt even na. 'Als ik mijn tongpiercing uitdoe kan ik best wel zingen en ik kan ook best een tekst schrijven als jullie mij helpen.' zegt hij. 'Helemaal toppie want Amber en ik klinken als 2 dronken bejaarden.' moppert Ace. Ik kijk hem geïrriteerd aan. Hij kijkt me onschuldig aan en grijnst. Ik zucht en ga verder met het helpen van Chester met de tekst van het liedje.
/Hey gaat er nog iemand anders schrijven of moet ik weer?
'Serieus alweer?' zeg ik tegen Chester. 'Jup ze heeft de tekst alweer afgewezen.' zegt hij. Ace begint chagrijnig op zijn gitaar te trommelen. 'En waarom nu weer?' zegt hij. 'Het is alweer te ruig' mompelt Chester. 'Nouja ze heeft best wel gelijk. Je hebt niet echt gelet op dat je geen scheldwoorden mag gebruiken he?' zeg ik. Chester kijkt mij beledigd aan. 'Dus? Dat er in gescheld wordt betekent nog niet dat het slecht is' zegt hij. Ace kijkt de tekst door en schudt zijn hoofd. 'Het moet rustiger. Misschien moeten we de mevrouw om hulp vragen. ' stelt hij voor. Ik knik. Chester zucht. 'Oke dan..' mompelt hij. Ik loop naar het bureau van de leraar en vraag 'Mevrouw u zegt nu wel steeds wat er fout is aan onze tekst maar wat kunnen we er dan aan verbeteren?' vraag ik. 'Nou misschien kun je even naar andere liedjes luisteren die niet zo ruig zijn zoals die van jullie. Ooit gehoord van de Black Keys?' zegt ze. Ik knik. 'Ja die ken ik wel.'zeg ik. 'Gebruik een van hun nummers dan' zegt ze. 'Okay..' mompel ik en loop weg. Chester zat op een djembe te spelen en Ace zat op zijn telefoon te kloten. 'En?' vragen ze. 'We kunnen naar andere liedjes luisteren zoals de Black Keys. Hun muziek klinkt wat vrolijker dan de muziek die wij maken' zeg ik. 'Ik vind het een goed idee.' zegt Chester en hij kijkt naar Ace. Hij legt zijn telefoon weg. 'Ik denk dat dat wel gaat werken' zegt hij. Hij zoekt een paar nummers op, zet ze op hun hardst en we luisteren er met z'n allen naar.

/ Ik heb ook niet echt inspiratie meer x) /
ik doe graag mee ik zal mijn lijstje alvast neerzetten
naam: liam
leeftijd: 17
karakter: een hipster die al eentijd zwaar depressief is maar toch nog zijn sterke kant wil laten zien. hij is heel onzeker over zigzelf (hij vind zichzelf echt lelijk) maar volgens anderen is hij heel knap. het enige wat voor hem belangrijk is, is zijn gitaar hij heeft zijn gitaar altijd bij zich. maar wat hij niet weet is dat er iets anders inzijn leven komtaar hij toch veel om geeft
touwens nog vergeten te zeggen hij is net komen wonen in het dorp
liam:
rustig sta ik muziek te luisteren terwijl ik tegen mijn kluisje aan leun, als ik de bel hoor gaan voor het eerste uur. ik wil net weg lopen als ik haar voorbij zie lopen ze kijkt licht geirriteerd naar de grond terwijl ze naar haar kluisje loopt. ik krijg een vaag gevoel in mijn maag en besluit naar mijn les te lopen. als ik het engels lokaal binnen loop en op mijn plek ga zitten ga ik gewoon rustig en stil op mijn plek zitten en wacht op de leraar. ik zie dat naast me nog een plek leeg is,ik probee me af te vragen wat voor persoon er naast me zit. als ik de deur open zie gaan verwacht ik de leraar te zien maar ik zie hem niet, ik zie het meisje van de gang. ze loopt naar mijn richting en gaat aan de lege tafel links van me zitten. als ze haar boeken op tafel heeft gelecht kijk ze in haar ooghoek naar me en glimlacht, ik lach terug als de leraar binnenkomt ik besluit om in de pauze aan haar voor te stellen.
maar hoe doe je dm en want ik zou graag met je via whatsapp willen rpg'en
by the way mijn karakter ziet er uit zoals mijn profielfoto alleen is de gitaar gwn een normale akoustische gitaar
nadat de leraar zich had voorgesteld begon hij te praten over fotosynthese, wat mij niet veel boeide. nadat het lange uur van praten over foto synthese voorbij was kon ik eindelijk weg, ik had eigenlijk de hele tijd muziek in mijn hoofd afgespeelt om te zorgen dat ik nog iets te doen had. ik liep het lokaal uit om naar mijn volgende les te gaan, ik liep via mijn kluisje naar het engels lokaal. het was twee gangen door een trap op nog een gang door en dan was ik er al. ik liep naar binnen en ging op een lege stoel achterin de klas zitten en het muziek afspelen in mijn hoofd begon weer. na weer een les uur van muziek afspelen in mijn hoofd was het pauze,  ik liep het lokaal uit en ging meteen op zoek naar het meisje waar ik zo'n raar gevoel van kreeg wat ik nog nooit eerder had gevoeld. na ongeveer vijf minuten zoeken zag ik haar staan met haar mooie donker rode haar. ik werd meteen erg nerveus en dacht bij mezelf "kom op liam waarom ben je nou zo nerveus? ik weet dat je nog nooit zomaar op iemand af bent gestapt, dat je altijd maar jezelf moest redden dat er niemand voor je was. maar het word tijd dat dat verandert! verman jezelf en stap op haar af!" ik vermande mijzelf en ik stapte op haar af.
die is er dus niet echt het is gwn wat je zelf bedenkt. als je een beetje wil ingeleid worden kan je de stukjes lezen die apenbeertje en ik al hebben geschreven
kan maar je kan ook een kind van 12 zijn ofzo maar je kan ook een van de ouders van een scholier zijn
als ik op haar aftstap kijk ze al meteen naar me, ik denk meteen oh shit liam stel je aan haar voor doe niet alsof je zomaar voorbij loopt. ik stop voor haar, steek mijn hand uit en zeg: hey mijn naam is liam volgens mij hebben we elkaar al ontmoet. het valt me op hoe ze bloost als ik tegen haar praat. ze steekt haar hand uit en zecht dat ze lucy heet. "lucy" herhaal ik "wat een mooie naam. wil je misschien na school afspreken? dan kunnen we een beetje praten." ze glimlacht een beetje en zecht dat ze wel wil, we spreken af bij de boom die midden op het plein staat en ze loopt weg. achter mij hoor ik iemand zeggen: dude weet je wel niet wat je zojuist geflikt hebt! ik draai me om en ik zie een jongen van ongeveer even oud als mij en heeft blond haar. hij gaat verder met praten "je hebt zojuist een van de lekkerste chicks van de school gehosselt nice man!"ik kijk om me heen en zie dat veel mensen naar ons staan te kijken (voornamelijk meisjes). ik zeg thanks man. de jongen stelt zich voor als nathan, ik vertel hem dat ik liam heet. " kom anders de volgende pauze bij ons zitten." ik zeg dat ik het goed vind en we draaien allebij om en lopen weg. ik loop met een kleine grijns op mijn gezicht verder terwijl ik af en toe dingen hoor zoals: "O.M.G. heb je die jongen met die gitaar al gezien! wie? hij? wow hij is inderdaad fcking knap. dat meisje heeft echt geluk." mijn grijns wordt groter en ik denk bij mezelf: dat heb je goed geflikt liam eerst spreek je af met lucy na school dan maak je ook nog eens een paar vrienden en dan word je ook nog eens fcking knap genoemd. toch nog wat lichtpuntjes in je kutleven. en ik loop verder

Reageer