-RPG- (gevoelens van je afschrijven)


  • Anonymous
  • 0 reacties
LEZEN: Als eerste wil ik zeggen tegen de mensen die denken dat dit niet op het forum hoort: dat is jou mening! RPGen is voor mij een manier om 'de echte harde wereld even te ontvluchten' zoals ik het noem. Het helpt mij om even wat dingen van me af te schrijven en wat afleiding te hebben, geloof het of niet maar het helpt soms echt. Vind je het gewoon leuk mag je natuurlijk ook mee doen. Dit is dus een manier om je beter te voelen, afleiding te zoeken of gewoon even alle narigheid uit de harde echte wereld even kwijt te zijn. Ik vind het dus ook prima op het kindertelefoon forum passen, ook hoort het bij hobby's en vrije tijd want (voor mij) is schrijven ook een hobby, en ja rpgen is een vorm van schrijven.


Zoals je aan de titel had kunnen zien is dit dus een rpg. Ik doe het nou al een jaartje of 3 en het helpt bij mij enorm om even mijn gevoel kwijt te schrijven in het karakter dat ik daar speel. Voor de mensen die niet weten wat het is, hier een voorbeeld die ik ook aan BePositive heb gegeven


Rpgen, kort voorbeeld van een rpg die ik gedaan heb met een vriend
Je maakt een karakter aan >
Naam: Lucy
Leeftijd: 17
Karakter: Verlegen maar niet bang om zichzelf te laten horen over wat ze vind. Ze is een beetje terughoudend, maar als je haar leert kennen zul je zien dat ze sterker is dan ze eruit ziet.

Die vriend maakt ook een lijstje.
Dan ga je een stukje schrijven wat jou karakter doet. Je kan in de ik-vorm schrijven, maar ok in de hij/zij vorm. Ik zal een voorbeeldtje van allebei doen.
In dit geval word Lucy door haar ouders naar een inrichting gestuurd omdat het thuis zo niet verder kan, Daar ontmoet ze iemand waar ze een sterke band mee krijgt, vrienden word en dan erachter komt wie hij echt is.

hij/zij vorm:
Lucy loopt haar 'nieuwe' kamer in en kwakt haar tas op de grond. Ze zuchte. Ze was blij dat ze weg was van thuis, de benauwde plek waar ze zich nooit op haar plaats gevoelt had. Altijd maar ruzie met haar ouders, en niemand waar ze echt mee kon praten. Haar ouders waren heel lief voor haar maar ze wisten niet hoe met haar problemen om te gaan. Het snijden, het kotsen. Alle zelfverwaarlozing konden haar ouders niet langer aanzien, de ruzies werden groter en dit was de enige uitweg die haar ouders nog zagen. Nog een jaar, dacht Lucy bij zichzelf. Over een jaar mag ik op mijzelf wonen. Bij die gedachte glimlachte ze even. Ze had een kamer voor zichzelf alleen, maar er waren ook kamers voor meerdere mensen. Ze plofte op haar bed, en keek om zich heen. Al vrij snel stond ze weer op, ze besloot de boel een beetje te gaan verkennen. Haar begeleiders hadden haar een korte rondleiding gegeven en uitleg over hoe het hier werkt. Toen ze eenmaal over de gang liep begon ze te beseffen dat ze haar ouders eigenlijk wel begreep. Ze had ook nog een broertje en die had óók aandacht nodig, ze heeft de laatste tijd erg veel aandacht gehad en ze deed er niks mee. Ze kreeg een schuldgevoel maar drukte het weg. "Ik heb een tweede kans, ik moet hier goed beginnen." Zei ze streng tegen zichzelf.

Ik-vorm: Ik loop mijn 'nieuwe' kamer in en kwak mijn tas op de grond. Ik zucht. Ik was blij dat ik weg was van thuis, de benauwde plek waar ik me nooit op mijn plaats gevoelt heb. Altijd maar ruzie met mijn ouders, en niemand waar ik echt mee kon praten. Mijn ouders waren heel lief voor me maar ze wisten niet hoe met mijn problemen om te gaan. Het snijden, het kotsen. Alle zelfverwaarlozing konden mijn ouders niet langer aanzien, de ruzies werden groter en dit was de enige uitweg die mijn ouders nog zagen. Nog een jaar, dacht ik bij mezelf. Over een jaar mag ik op mijzelf wonen. Bij die gedachte glimlach ik even. Ik had een kamer voor mezelf alleen, maar er waren ook kamers voor meerdere mensen. Ik plofte op mijn bed, en keek om zich heen. Al vrij snel stond ik weer op, ik besloot de boel een beetje te gaan verkennen. Mijn begeleiders hadden mij een korte rondleiding gegeven en uitleg over hoe het hier werkt. Toen ik eenmaal over de gang liep begon ik te beseffen dat ik mijn ouders eigenlijk wel begreep. Ik had ook nog een broertje en die had óók aandacht nodig, ik  heb de laatste tijd erg veel aandacht gehad en ik deed er niks mee. Ik kreeg een schuldgevoel maar drukte het weg. "Ik heb een tweede kans, ik moet hier goed beginnen." Zei ik streng tegen mijzelf.

En dan reageert de ander met wat zijn karakter doet, zo kunnen de karakters vrienden worden, of juist een hekel met elkaar hebben. Een soort van verhaal schrijven, met zijn 2en. Niet overleggen maar je eigen karakter ontwikkelen. RPG betekend dan ook Roller Playing Game. Oftewel een andere rol dan jezelf spelen.



Je maakt dus een karakter aan door dit lijstje in een reactie in te vullen:

Naam:
Leeftijd:
Karakter:
Eventueel extra info.:
pic.: (als je er een foto bij wilt van jou karakter)

Je kan het karakter maken zoals jij wilt! Je kan jezelf als karakter gebruiken, je kan ook jou droombeeld maken van jezelf, het persoon die je altijd al had willen zijn. Of gewoon iemand bedenken waarmee je wilt spelen.

Nu bedacht ik dat het wel leuk is om gewoon allemaal(degene die mee willen doen, iedereen is welkom!)  een lijstje aan te maken, de mensen wonen in hetzelfde dorp en er is een school, En gewoon gaan spelen. Geen verhaallijn dus, gewoon spelen. Waarom er geen verhaallijn aan zit gebonden? Nu kan iedereen gewoon gaan schrijven zoals hij/zij wilt. De karakters kunnen elkaar ontmoeten, vrienden worden of juist de grootste vijanden. Er zijn rpgs waarin je een weerwolf bijvoorbeeld kan spelen. Het leek mij leuk als we gewoon allemaal mensen zijn, een normale wereld. Maar zoals onze karakters hem beleven. Heb je nog vragen over rpgen? Ask me! Je kunt ook een kijkje nemen op www.ditendat.forum2go.nl of www.hetgroterpgforu.forum2go.nl dat zijn allebei forums waarop gerpgt word, het grote rpg forum is bekend, ditendat is wat minder bekend. - De tekst is verwijderd, is in strijd met de forumregel 6 - Nou, laten we beginnen. 🙂

118 reacties

Well, mijn lijstje:

Naam: Lucy
Leeftijd: 17
Karakter: Verlegen maar niet bang om zich te laten horen. Ze is een beetje op zichzelf. Ze heeft een koppig en eigenwijs karakter.
Extra info.: Ze heeft veel meegemaakt wat haar zo terughoudend maakt. Mensen hebben vaak een verkeerd beeld van haar, je moet haar leren kennen voor je weet wie en hoe ze echt is.
(Ik schrijf in de ik vorm.)

Lucy
Ik loop over straat. Mijn kleren zijn doorweekt, mijn zwarte gympen zijn kleddernat van de regen waardoor mijn sokken nat zijn. Mijn spijkerbroek en zwarte sweater zijn ook doorweekt. Mijn jas heb ik niet aan, het is maar 5 minuten lopen naar school. Ik had niet verwacht dat het zou gaan regenen. Mijn rugzak zit op mijn rug en ik loop met stevige passen door het park richting school. Mijn donkerrode haren die ooit donkerblond waren, voordat ik ze geverft had, zaten in natte strengen tegen mijn voorhoofd geplakt. Ik had mijn capuchon op maar het regende zo hard dat hij inmiddels geen nut meer had. Ik loop het park in en ga recht een straat door. Het begint nog harder te regenen, en ik versnel mijn pas. Als ik uiteindelijk het schoolplein op loop ben ik, voor zover het kan, nog meer doorweekt en ik loop snel de school binnen. Mijn blauwgroene ogen kijken geïrriteerd naar de grond terwijl ik naar mijn kluisje loop. 
ik doe graag mee ik zal mijn lijstje alvast neerzetten
naam: liam
leeftijd: 17
karakter: een hipster die al eentijd zwaar depressief is maar toch nog zijn sterke kant wil laten zien. hij is heel onzeker over zigzelf (hij vind zichzelf echt lelijk) maar volgens anderen is hij heel knap. het enige wat voor hem belangrijk is, is zijn gitaar hij heeft zijn gitaar altijd bij zich. maar wat hij niet weet is dat er iets anders inzijn leven komtaar hij toch veel om geeft
touwens nog vergeten te zeggen hij is net komen wonen in het dorp
liam:
rustig sta ik muziek te luisteren terwijl ik tegen mijn kluisje aan leun, als ik de bel hoor gaan voor het eerste uur. ik wil net weg lopen als ik haar voorbij zie lopen ze kijkt licht geirriteerd naar de grond terwijl ze naar haar kluisje loopt. ik krijg een vaag gevoel in mijn maag en besluit naar mijn les te lopen. als ik het engels lokaal binnen loop en op mijn plek ga zitten ga ik gewoon rustig en stil op mijn plek zitten en wacht op de leraar. ik zie dat naast me nog een plek leeg is,ik probee me af te vragen wat voor persoon er naast me zit. als ik de deur open zie gaan verwacht ik de leraar te zien maar ik zie hem niet, ik zie het meisje van de gang. ze loopt naar mijn richting en gaat aan de lege tafel links van me zitten. als ze haar boeken op tafel heeft gelecht kijk ze in haar ooghoek naar me en glimlacht, ik lach terug als de leraar binnenkomt ik besluit om in de pauze aan haar voor te stellen.
maar hoe doe je dm en want ik zou graag met je via whatsapp willen rpg'en
by the way mijn karakter ziet er uit zoals mijn profielfoto alleen is de gitaar gwn een normale akoustische gitaar
Ik loop de klas in en ga naast een jongen zitten. Ik ben nog steeds nat van de regen maar mijn humeur is alweer opgeklaard Gauw pak ik mijn boeken.. Ik kijk vanuit mijn ooghoek naar hem en als hij terugkijkt glimlach ik. Tijd voor een nieuw Jaar. Zei ik in gedachten tegen mezelf. Well, ik maakte meteen een goede indruk op iedereen door zo nat op school aan te komen, maar niet huis. Tjaah, ik schaamde me een beetje. De leraar kwam binnen en ik keek op. Het was een oude man, ik schatte hem rond de 50. Hij stelde zichzelf voor als Meneer Rijmakers en begon met de les. Biologie.
nadat de leraar zich had voorgesteld begon hij te praten over fotosynthese, wat mij niet veel boeide. nadat het lange uur van praten over foto synthese voorbij was kon ik eindelijk weg, ik had eigenlijk de hele tijd muziek in mijn hoofd afgespeelt om te zorgen dat ik nog iets te doen had. ik liep het lokaal uit om naar mijn volgende les te gaan, ik liep via mijn kluisje naar het engels lokaal. het was twee gangen door een trap op nog een gang door en dan was ik er al. ik liep naar binnen en ging op een lege stoel achterin de klas zitten en het muziek afspelen in mijn hoofd begon weer. na weer een les uur van muziek afspelen in mijn hoofd was het pauze,  ik liep het lokaal uit en ging meteen op zoek naar het meisje waar ik zo'n raar gevoel van kreeg wat ik nog nooit eerder had gevoeld. na ongeveer vijf minuten zoeken zag ik haar staan met haar mooie donker rode haar. ik werd meteen erg nerveus en dacht bij mezelf "kom op liam waarom ben je nou zo nerveus? ik weet dat je nog nooit zomaar op iemand af bent gestapt, dat je altijd maar jezelf moest redden dat er niemand voor je was. maar het word tijd dat dat verandert! verman jezelf en stap op haar af!" ik vermande mijzelf en ik stapte op haar af.
Wow, ik wou dit ook echt kei graag!
Ik wil wel mee doen, maar wat is de setting/verhaal lijn? Dat zou wel handig zijn x.
die is er dus niet echt het is gwn wat je zelf bedenkt. als je een beetje wil ingeleid worden kan je de stukjes lezen die apenbeertje en ik al hebben geschreven
Oh hahaha thanks.
Ik heb op heel veel RPG's gezeten dus ik ben eigenlijk wel gewend aan een verhaallijn. Maar ik ga er van uit dat het gewoon over 16/17 jarige gaat die op een school zitten?
kan maar je kan ook een kind van 12 zijn ofzo maar je kan ook een van de ouders van een scholier zijn
Okee! Ik moet nu gaan trainen maar ik zal na het trainen wel even het lijstje invullen C:.
Naam: Emma Jacobs.
Leeftijd: 15 (bijna 16, ze heeft een jaar overgeslagen).
Familiegeschiedenis: Emma komt uit een redelijk groot gezin; haar moeder Jennifer, een lieve huisvrouw. Haar vader Ethan, een ex-model die redelijk rijk is. Ze heeft ook twee tweelingbroers die niks op elkaar lijken; Damien en Nathan. Damien is een echte gothic en hij heeft een best groot 'gothic' groepje achter zich aanlopen. Nathan is een knappe blonde jongen die alle meisjes kan krijgen, hij is ook erg populair en een beetje verwaand. Ze heeft ook nog een twintig-jarige broer die naar Zwitserland is vertrokken om een pilotenopleiding te volgen; Elijah. Ze mist hem heel erg omdat Elijah ook erg afstandelijk was en ze waren erg close. Emma is net verhuisd naar een oud maar wel erg mooi huis, ze vindt het persoonlijk helemaal niks en ze mist haar beste  vriendin Jodie erg. Emma's familie is dus redelijk rijk en beroemd, dit vind ze zelfs niets en ze houdt niet van erg veel aandacht. Emma kan het ook goed vinden met de schoonmakster Kate, ze is een jonge en mooie vrouw die al erg lang bevriend is met de Jacobs familie. 
Karakter: Mensen zien Emma als een stil en verlegen meisje, maar als je eenmaal vrienden met haar bent valt dat wel mee. Emma is redelijk afstandelijk en ze sluit niet meteen vriendschappen. Ze is erg onzeker en ze zal nooit zomaar initiatieven nemen. Ze is ook echt een bankhanger en ze gaat niet graag naar feestjes. Thuis is ze ook afstandelijk en stil, ze wil geen roem, faam of populair zijn, ze wil gewoon haarzelf kunnen zijn. Emma is ook erg goed in athlethiek; iets wat je niet van haar zou verwachten. Ze droomt er van om op de olympsiche spelen te rennen. Niemand weet dat ze hier zo goed in is en ze gaat vaak zondag morgen joggen in het bos.
uiterlijk: Emma is erg dun en is daar ook erg onzeker over, ze vindt het niet leuk dat ze nog niet zoveel 'vormen' heeft vergeleken haar vrienden. Emma heeft wel een schattig en mooi gezichtje, ze heeft een erg lief lachje. Ze heeft bruin lang haar met slag en ze is niet zo lang. Emma heeft een echte obsessie met hoodies. Ze draagt altijd hoodies en ze heeft ook een stuk of twaalf hoodies in haar kast liggen.

Dit was dus mijn lange beschrijving ;p, ik had gewoon zin in een uitgebreid karakter xd.
Ik loop met snelle passen het school gebouw in. Ik voel de warme gloed van de schoolhal mijn huid omringen, het kabaal van pratende scholieren is luid en ik irriteer me er zelfs een beetje aan. Ik kijk niet naar mensen en ik stuif meteen op mijn kluisje af wat ik toegewezen kreeg toen ik hier een 'Kennismakingsdag' had. Ik pak mijn boeken uit mijn grijze handtas en wissel ze snel om.
'Biologi' mompel ik tegen mezelf. Aldus; het vak dat ik het eerste uur had. Ik gooi snel mijn kluisje dicht en ik durf nu pas rond te kijken. Gelukkig, niemand kijkt me aan. Ik pak snel mijn mobiel erbij en ik ga snel naar de camera en ik check even of alles nog goed zit. Mijn haar was spuizig en mijn eyeliner was toch wel een beetje doorgelopen. Mijn bordeaux rode hoodie was vlekkeloos, de zwarte stoffenbroek die ik erop aan had was ook nog heel. Ik zucht van opluchting en ik leun tegen mijn kluisje aan. Ik kijk door me heen naar de lange gang. Mijn oren hebben zich aan het geluid aangepast en het lijkt nu al veel rustiger te zijn. Ik doe alsof ik iemand SMS, maar in werkelijkheid kijk ik stiekem om me heen. Naast me staan twee meisjes te giechelen. Er schieten paniek golven door mij heen.
'Zij het gesprek over mij gaan?'
Ik concentreer me en ik probeer hun gesmiespel te horen.
'Nathan.... Wie...? Die....? Knap....!'
Een geïrriteerde zucht verliet mijn mond. Nathan was nog geen tien minuten op school en hij was al een populaire jongen, zo gaat het altijd met Nathan; alle meisjes lopen als hondjes achter hem aan, wat ik echt niet begrijp. Nathan is een pure mooiboy, verder ook niks. Het is zo oppervlakkig om op zijn uiterlijk te  vallen. Ik kan daar echt gestrest om raken, terwijl ik het Nathan eigenlijk wel zou moeten gunnen. Ik heb Damien nog niet gezien, die is waarschijnlijk opzoek naar de Emo's, Gotics of whatever. Ik ben diep in gedachte verzonken, ik realiseerde me pas later dat ik in een verlaten school gang sta.
'Shit!' vloek ik. Hoe kan het toch dat ik zó diep in mijn gedachte verzink? Is dat wel gezond? Geen tijd, ik hervat mezelf snel en ik loop naar de klas.
Net voordat de deur dichtvalt glip ik snel naar binnen. De leraar biologie suggereert dat ik vooraan kom zitten, naast een blond meisje. Ik knikte gehoorzaam en ik ging naast haar zitten.

De bel, het  geluid van verlossing, ik pak meteen mijn boeken in en ik loop zo snel mogelijk te klas uit. Als ik door de gang loop wordt ik plotseling terug getrokken door een stevige hand. Ik schrik en ik draai me om. Het is het blonde meisje. Ze heeft een dikke make-up laag op en een laag ingesneden truitje, ze heeft een strakke broek aan en ze had een roze handtas.
'Jij bent Emma Jacobs toch?'
Ik kijk haar even verbaasd aan. Hoe zou ze dat kunnen weten?
'Zusje van Nathan en Damien toch?'
Ik voel me alweer down, ik dacht even dat ik herkent werd voor te zijn wie ik ben, maar het komt gewoon door de populariteit van Nathan. 
'Ja, dat klopt.' 
Ik probeer aardig te blijven dus ik zet een geforceerde glimlach op.
'Oh! Leuk! Kom je in de pauze bij ons eten?' 
Ze kijkt me serieus aan, ik dacht even dat het een grapje was, maar ze was blijkbaar bloed serieus. 
Ik kan het niet helpen, ik glimlach nu echt.
'Ja, natuurlijk!' zeg ik blij.
Het blonde meisje lacht en praat verder.
'Ik ben Sharon Miller.'
We lopen samen onze kluisjes en in de pauze neem ik plaats naast haar.
als ik op haar aftstap kijk ze al meteen naar me, ik denk meteen oh shit liam stel je aan haar voor doe niet alsof je zomaar voorbij loopt. ik stop voor haar, steek mijn hand uit en zeg: hey mijn naam is liam volgens mij hebben we elkaar al ontmoet. het valt me op hoe ze bloost als ik tegen haar praat. ze steekt haar hand uit en zecht dat ze lucy heet. "lucy" herhaal ik "wat een mooie naam. wil je misschien na school afspreken? dan kunnen we een beetje praten." ze glimlacht een beetje en zecht dat ze wel wil, we spreken af bij de boom die midden op het plein staat en ze loopt weg. achter mij hoor ik iemand zeggen: dude weet je wel niet wat je zojuist geflikt hebt! ik draai me om en ik zie een jongen van ongeveer even oud als mij en heeft blond haar. hij gaat verder met praten "je hebt zojuist een van de lekkerste chicks van de school gehosselt nice man!"ik kijk om me heen en zie dat veel mensen naar ons staan te kijken (voornamelijk meisjes). ik zeg thanks man. de jongen stelt zich voor als nathan, ik vertel hem dat ik liam heet. " kom anders de volgende pauze bij ons zitten." ik zeg dat ik het goed vind en we draaien allebij om en lopen weg. ik loop met een kleine grijns op mijn gezicht verder terwijl ik af en toe dingen hoor zoals: "O.M.G. heb je die jongen met die gitaar al gezien! wie? hij? wow hij is inderdaad fcking knap. dat meisje heeft echt geluk." mijn grijns wordt groter en ik denk bij mezelf: dat heb je goed geflikt liam eerst spreek je af met lucy na school dan maak je ook nog eens een paar vrienden en dan word je ook nog eens fcking knap genoemd. toch nog wat lichtpuntjes in je kutleven. en ik loop verder
Echt super gaaf dat we hier ook aan RPG gaan doen^^

Naam: Amber
Leeftijd: 16 bijna 17
Biografie: Amber was een avontuurlijk jongensachtig blij meisje van Nederlandse afkomst die met  haar ouders in een rustig bergdorpje in het Noorden van Zweden leefde. Ze stond bekend om haar koppigheid en alle andere kinderen in het dorp waren goed bevriend met haar. Maar op een middag toen ze van school kwam (ze was toen 8 jaar oud) hoorde ze het slechte nieuws. Haar ouders waren omgekomen in een lawine toen ze opweg naar huis waren. Ze kwam in een weeshuis terecht en kreeg last van een zenuwinzinking en is daardoor drastisch veranderd. Bijna 8 jaar later blijkt dat er nog familie (oom en tante) van haar in Nederland woont en daar wordt ze meteen heen gestuurd. Ze wist meteen al dat ze een hekel had aan het land, de mensen die er woonden en tot overmaat van ramp moest ze daar ook nog naar school.

Karakter: Amber was nogsteeds avontuurlijk en jongensachtig, maar alles wat vroeger schattig en leuk aan haar was geweest was weg. Ze doet veel aan vechtsporten en is ook echt niet bang voor een gevecht. Je zou kunnen zeggen dat ze nergens bang voor was en dat iedereen dat voor haar was. Ze toonde bijna geen emotie aan andere mensen en staat bekend om haar duivelse grijns. Als je haar beter kende zou je weten dat ze betrouwbaar en vriendelijk was. En haar vrienden altijd zal beschermen ookal zal ze haar eigen leven ervoor op het spel zetten. Eigenlijk houdt ze ook wel van een feestje en gaat ook regelmatig met haar vriendengroep (voornamelijk badboys en girls) chillen in het park of in een leegstaand pand aan de rand van het dorp.

(Ik hoop dat het een beetje goed geschreven is en dat er meer mensen bijkomen^^)

Greets EmoWolfje

(
Ik voel dat ik bloos als ik het lokaal weer uitloop. Waarom? Vraag ik mezelf. Ik ken hem net een uurtje ofzo, ik heb geen reden om te blozen. Toch kan ik het niet helpen, hij zag er leuk uit en was erg vriendelijk. Het lesuur voordat we afgsproken hebben kan ik mij niet concentreren, ik blijf maar aan Liam denken. Ik snapte niet waarom, ik kende hem amper! Toch zorgde hij ervoor dat steeds als ik aan hem dacht begon te blozen
Het lesuur leek eeuwen te duren, en als dan eindelijk de bel ga sta ik gehaast op. Ik loop naar mijn kluisje. Ik zie dat mensen me nastaren. Waarom? Als ik bij mijn kluisje sta loopt er een meisje op mij af, ik ken haar niet. Ik kende eigenlijk niemand hier op school, behalve Liam dan. "Ik hoorde dat je een date hebt met die nieuwe jongen, liam." Zegt ze. "Het is geen date, gewoon gezellig afspreken." Antwoorde ik. Ze lachte. "Je hebt geluk, maar ik denk niet dat je veel aan hem hebt. Morgen loopt hij vast rond met een ander meisje dus doe geen moeite." Zei ze waarna ze weg liep. De moed zonk mij in de schoenen. Zou ze dit zeggen om mij me zo te laten voelen, of kende ze hem en was hij zo'n soort jongen? Ik schudde mijn hoofd. "Zo is hij niet, dat weet ik zeker." zeg ik tegen mezelf waarna ik gauw nog wat boeken in mijn tas stop en mijn kluisje dicht doe. Ik loop naar het schoolplein en wacht daar op Liam.
Al die lange les uren daarna kon ik me al helemal niet concentreren, zelfs het muziek afspelen in mijn hoofd lukte mij niet zonder fouten te maken. Om een of ndere rede waren alleen de liedjes over de liefde foutloos afgespeelt. Ieder les uur als ik mij heen keek viel het me op dat er altijd wel 5 of 6 meisjes naar me aan het staren waren. Maar bij geen van allen kreeg ik dat grvoel als bij lucy. ... Dat gevoel wat was het, waar kwam het vandaan ik vroeg mij vele dingen af maar ik kon het maar niet een naam geven. Ik wist zeker dat het nie haat of boosheid was want dat had ik de afgelopen 5 jaar al gevoeld. Terwijl al die lange lesuren van af ragen voorbij gingen brak het laatste les uur aan. Het gevoel kwam weer op borrelen en ik kon me nuecht alhelemaal niet meer concentreren ik probeerde viva la vida van coldplay in mijn hoofd af te spelen maar daar kwam op eens teksten van magic en paradise tussen door.en toen bedacht ik het me, die liefdes liedjes die waren foutloos er zat geeneen foutje in hoe kan dat? Nadat het lesuur bijna voorbij was schoot het mij te binnen ik ben verliefd. Dit is ook de rede waarom ik dit gevoel nog nooit heb gehad ik was het gewoon nooit. Ik heb genoeg andere mensen gezien die verliefd waren dus ik weet hoe ze dan reageren en doen. En ik deed al die dingen ook het blozen, het nerveus zijn het niet kunnen concentreren. Nu wist ik het zeker ik ben verliefd en ******** goed ook! Ik was heel blij dat ik er achter kwam wat het gevoel was alleen ik schrok het was de bel. Het moment was aangekomen dat ik naar lucy toe moest gaan en met haar moest praten. Ik wist niet of ik dit kon ik had dit nog nooit eerder gedaan! Terwijl ik naar mijn kluisje liep hoorde ik aaf en toe weer gegiegel en als ik dan keek zag ik meisjes die naar me keken en dan tegen hun vriendinnen zeggen "hij is zo knap, hoe heeft dat meisje het voor elkaar gekregen om zijn aandacht te krijgen."  Ik wou dan bijna terug roepen: door mij verliefd op haar te laten raken, maar ik dacht nee anders loop ik te hard van stapel. Ik loop door en sta al gou bij de deur die mij en lucy van elkaar afscheid, 
Kut perongeluk al op reageren geklikt ik nog ff verder:
ik zucht even om moed bij een te rapen dan doe ik de deur open en loop naar buiten. Ik kijk naar de boom en daar staat ze dan ik bekijk hoe haar mooie rode haar in het zonlicht schitterd. Het is het mooiste wat ik ooit heb gezien, ik moest al een traan weg vegen. Ik loop naar haar toe en zeg "hey schoonheid."
'Hey! Het meisje daar achterin. Kun je even opletten?' hoor ik de leraar zeggen. Ik stop met staren uit het raam en kijk naar het bord. Ik hoor de meisjes voor mij giechelen en achterom kijken. Ik kijk ze snel aan waardoor ze zich meteen omdraaien. Mijn eerste lesuur was nog niet afgelopen en ik was het nu al zat. De meisjes die over het slechte weer en over het feit dat hun make-up nog 'okay' was maakte mij al ziek. En dan was ik nog niet begonnen over alle mooiboys die de hele tijd hun haar fixten. Verder waren er wat nerds die vooraan zaten en ze keken naar de leraar alsof het hun grootste held was. Wat ben ik blij dat er niemand naast mij kwam zitten. Na een half uur loopt er een jongen binnen. 'En waar kom jij vandaan?!' zucht de leraar. 'Trein gemist' zegt hij kalm. De leraar schudt zijn hoofd en gaat weer verder met lesgeven. Hij had blijkbaar geen zin in discussies met de jongen. Hij had spierwit spiky haar en had een wenkbrauwpiercing. Hij pleurde zijn tas naast een tafel en ging naast mij zitten. Hij ging met zijn voeten op tafel en deed niet eens moeite om zijn spullen te pakken. Ik keek hem aan. 'Ook geen zin in school zeker?' vroeg ik hem. 'Wanneer wel?' zei hij chagrijnig. 'Touché' mompelde ik en ging verder met aantekeningen maken. Ik wil in tegenstelling tot de jongen naast mij wel graag mijn school zo snel mogelijk af zien te maken. 'Dus...Hoe heet jij?' vroeg hij na een tijdje. 'Wat wil die jongen van mij?' dacht ik en zei 'Amber en jij?' 'Mijn naam is Ace de geweldige, leuk om je te ontmoeten. 'antwoord hij. 'Van hetzelfde en moet ik u nog ook met heer Ace aanspreken?' zei ik sarcastisch. Hij trok een wenkbrauw op. 'U doet dat of er zullen koppen rollen..' mompelde hij. Jup ik mocht deze gast wel. 'In de pauze chillen mijn Heer?' vroeg ik. 'M'kay is goed. Fijn dat er hier tenminste een iemand een beetje okay is.' zucht hij. Ik knikte en keek naar voren naar de andere mensen in onze klas. De rest van de les was het sarcasme flink bij ons aanwezig en dat maakte deze schooldag enigzins dragelijk. Uiteindelijk ging de bel en liepen we samen het lokaal uit op naar de volgende les.

/ Hey mensen. Zullen we doen als we bijvoorbeeld iets te zeggen hebben wat niet in het verhaal hoort het gewoon tussen die schuine strepen doen? Dat maakt het wat makkelijker om allemaal te lezen/
/Dat is een goed idee emowolfje!/
/ik zit trouwens op mn telefoon dus sorry voor de spelfouten/


Toen zag ik Liam aan komen lopen, het zonlicht scheen op hem en maakte dat hij er nog knapper uit zag, als dat al kon. "Hey schoonheid." Was wat hij zei, ik voelde dat ik moest blozen. "Heej Liam' zeg ik en ik glimlach. Ik schaamde me er een beetje voor dat ik moest blozen, en hoopte dat hij het niet zag maar dat was onmogelijk omdat hij voor me stond. Ik voelde een raar gevoel van binnen, iets wat ik nog nooit gevoeld had. Is dit dan verliefd zijn? Dacht ik. Ik bloosde nog meer. Ja, ik was verliefd, op Liam. Ik had in het verleden al eens een vriendje gehad, maar hij was een eikel. Hij dwong me tot dingen die ik niet wou, sloeg me en is zelfs vreemdgegaan. Het had een half jaar geduurd voordat ik het had gedurft uit te maken, ik was nooit echt verliefs op hem geweest. Ik schrok op uit mijn gedachten.
Sorry dat het nogal kort is.

Reageer