Hoi, wees open en eerlijk, ook als je daarbij je nervositeit laat zien. Daar is niets mis mee en het kan je juist helpen. Veel succes! 

Liefde en groetjes xxx

Ik weet zeker dat het goed gaat komen, probeer positief te blijven denken. Vraag aan jezelf wat het ergste is wat er kan gebeuren, als je ouders al weten dat je slecht slaapt en dat dat het ergste is wat er kan gebeuren, valt er hopelijk al spanning weg.

Ik heb de ouder avond al gehad en ze hebben niks gezegd over dat ik soms bijna in slaap val in lessen, ze waren erg positief eigenlijk.

en speech therapie heb ik ook gehad. Eerste sessie. Om 16:30 moest ik lopen naar early primary en op de 2e verdieping kon ik nog komen, maar waar het kantoortje is, geen idee. Uiteindelijk heb ik het toch kunnen vinden. Eenmaal binnen, zat ik op een bureaustoel. En de therapist vroeg over mijn familie en vrienden, en ze noemt me vaak sweety. Dat merk ik nou gewoon op. En ze praat erg luid. Maar ze is wel erg vrolijk, ik moet even wennen aan dat ze heel hard spreekt. Meeste mensen die ik spreek praten niet te hard en niet te zacht. Tijdens het praten deed ze ook andere dingen, tas inpakken, kijken op horloge en zo, dingen uit tas pakken, handgel gebruiken, zorgen maken over de airco. Ze heeft me een paar keer gevraagd is het te koud? Is het te koud? LOL. En ik wist steeds niet waar ik het zoeken moest, was erg moeilijk om te praten trouwens. Ik werd telkens maar afgeleid. Ik heb mijn ouders verteld, mijn vader zei dat het misschien een test zou zijn, van hoe ik reageer. Hoe ik reageer is hele chaos in mijn koppie. Want vaak bij sollicitatiegesprekken, gaan de baas met voeten op tafel en dat is dus een test, de baas wil dus kijken of die persoon er iets van gaat zeggen. Dus als het een test was, ben ik denk ik niet geslaagd, want ik er was chaos in mijn koppie en er kwam moeilijk woorden uit mijn mond en vaak was ik ook gewoon te zacht, vaak heb ik gewoon dingen op moeten schrijven voor haar, ze kon me niet goed verstaan. 

ze vroeg ook aan mij, wat ik denk waar ik hulp mee nodig heb en of ik mee eens ben dat mijn ouders me hebben opgegeven voor speech therapy. En ik ben er mee eens. Want ik praat echt heel weinig. Maar waar ik hulp mee nodig heb, dat weet ik niet. Dat moet zij toch weten? Zij is toch de speecht therapist? En weet toch ook hoe ze kan helpen? 

ieder geval, wil ik beter kunnen praten. Het wordt misschien makkelijker met sociaal interactie, vaak weet ik niet wat ik moet zeggen of ik weet niet hoe ik een gesprek gaande moet houden. In de les zou het makkelijker gaan, ik kan dan makkelijker om hulp vragen aan de docent. En dat ik ietsje pietsje harder kan praten, dat mensen me beter kunnen verstaan. Misschien veranderd mijn stem ook wel een beetje, nu klinkt mijn stem een beetje als een 3 jarige. Ik hoop ergens dat mijn stem wat meer volwassener gaat klinken.

liefs, zeepsopje