Meer hulp Meldknop.nl Bel gratis en anoniem 0800 - 0432 of chat
13-18

Ik hou van hem, maar hij woont in Engeland en heeft dissociatieve identiteitsstoornis

  • 6 september 2013
  • 4 reacties
  • 343 Bekeken

  • Anonymous
  • 0 reacties
Ik.
Ik ben een meisje, van 14 jaar.
Best wel verlegen, onzeker en luistert 24/7 naar metalcore, omdat de muziek de enige rede is waarom ze nog leeft.

Mijn ouders.
Mijn ouders haten me. Ze hadden liever een andere dochter of zoon gehad. Iemand die mooi was en lief, met veel vrienden en die helemaal in maatschappij past. Maar dat ben ik niet. Soms sloegen ze me en vertelden ze me hoe vreselijk ik was. Dat maakte me niet eens uit, ik was het met ze eens. En soms vond ik het zelfs fijn om pijn te hebben, ik verdiende het toch. Ik begon ook mezelf pijn te doen, een mes door m'n pols voelde heerlijk. De laatste keer dat ik dat heb gedaan is 2 dagen geleden, toen mijn vriendje bijna doodging.

Mijn vriendje.
Ja, ik heb wel een vriendje, het is een wonder. Mijn ouders weten er niet van, ik weet zeker dat als ze erachter komen, ze me verbieden ooit nog contact te hebben met Minun. (Ik wil dit bericht anoniem houden, mijn vriendje en ik houden allebei van Pokémon. Hij noemt mij Plusle en hij is mijn Minun.)
Ik ontmoette Minun anderhalf jaar geleden, in maart. Ik voegde hem random toe op Facebook omdat hij er zó schatig uitzag. Hij accepteerde meteen en we begonnen te praten, hij woont in Engeland en hij komt uit Wales. Snel na onze ontmoeting kregen we verkering. Het was geweldig, we waren perfect voor elkaar. We hadden allebei een moeilijke jeugd gehad. We hadden allebei emotionele problemen, en we hadden soms zelfmoordneigingen. We hebben elkaars leven gered. We beloofden elkaar dat we elkaar nooit zouden verliezen en dat we "someday" zullen meemaken. Someday is de dag wanneer we elkaar ontmoeten, wanneer alles beter wordt, wanneer elkaar eindelijk een keer zullen knuffelen. Maar in juli ging het mis, ik weet niet waarom en wat er gebeurde. Maar Minun gedroeg zich als een klootzak. Ik probeerde erachter te komen wat er aan de hand was en ik zei dat ik van hem hield. Maar blijkbaar was dit zijn manier van uitmaken.

Tweede keer,
Ik voelde me vreselijk en depressief maar ik probeerde het toch nog leuk te hebben zonder Minun.
We praatten wel met elkaar, als vrienden. Hij kreeg een nieuwe vriendin. Maar hij zei ook dat hij mij miste en dat hij nog steeds van me hield. Ik hield nog steeds van hem. Het ging uit tussen hem en zijn vriendin, en een paar weken later vroeg hij me verkering, rond september. Hij had uitgelegd dat hij in de problemen zat en iedereen van zich af duwde. Dus we waren weer samen.

Moord.
Minun was er wel slechter aan toe dan in de vorige keer toen we samen waren. Hij werd soms zo agressief als mijn ouders zeiden dat ik van de computer af moest ofso. Hij wilt dat ik mijn ouders vermoord. Ik haat mijn ouders en ik wil ze misschien ook wel dood hebben maar ik ga ze niet vermoorden, dat durf ik niet en dat kan ik niet. Hij wilt nog steeds dat ik het doe.

Dissociatieve identiteitsstoornis.
Het allerergste is dat Minun dissociatieve identiteitsstoornis heeft. Soms verandert hij ineens in een ander persoon. In zijn hoofd is hij, zeg maar, meerdere personen. Één van die personen is vreselijk agressief en dreigt er mee Minun zelfmoord te laten plegen zodat hij uit zijn hoofd kan. Ik heb een deal met hem gemaakt , dat hij Minun zal laten leven en in ruil daarvoor kan hij alles met mij doen. Hij heeft gezegd dat hij me zal verkrachten. Hij heeft het twee keer gedaan, online dan. Minun en ik praten altijd in 'puns' tussen sterretjes, zovan *hugs you*. Soms bedrijven we liefde in puns. Het is dus twee keer voorgekomen dat zijn andere persoonlijkheid seks had met mij. Ik voel me er niet eens heel erg vreselijk over, maar Minun wel.

Pillen.
Minun wil zichzelf doden om mij te beschermen. Woensdagavond heeft hij dat bijna gedaan. Hij had pillen ingenomen. Hij zei dat hij het deed om mij te beschermen. Ik voelde me zo vreselijk en ik probeerde hem over te halen om ze eruit te kotsen ofzo. Ik wist het niet ik was zo erg in paniek. Ik heb nog nooit zo hard gehuild. Ik heb hem overgehaald uiteindelijk, zodat hij niet meer dood wilde maar hij zei dat het al te laat was. Hij viel in slaap, en we wisten niet zeker of hij nog wakker zou worden. Gelukkig werd hij donderdagochtend wakker, ik voelde me zo blij maar ook zo ****ing klote. Ik ben zo bang dat ik hem verlies, ik weet niet wat ik moet doen. Ik wil gewoon bij hem zijn maar ik moet eerst mijn school afmaken en m'n ouders zullen mij ook nooit meenemen op vakantie naar Engeland.

Bedankt als je dit hebt gelezen van begin tot eind. Alsjeblieft als je tips hebt, reageer dan. Ik ben sowieso al blij dat ik heel even mijn verhaal kwijt kon. ❤

4 reacties

Dank je.
Je hebt wel gelijk, ik denk dat ik het liefst bij hem blijf. Als ik bij hem wegga dan wordt hij gek. 
Als mijn ouders me meenemen op vakantie voor een week draait hij al door.
Ik ook eigenlijk. Als ik een dag niet tegen hem kan praten voel ik me al klote, en als het twee dagen is dan moet ik soms al janken.
Ik haat het, soms denk ik dat het beter was geweest als ik hem nooit had toegevoegd en dat we allebei dood waren geweest..
Je hebt gelijk. Dank je wel. ❤
Dit verhaal komt me bekend voor, omdat ik ook iemand op Facebook had gevonden.
Ook wij hadden het probleem dat we elkaar niet zouden zien, en zo is het ook geëindigd.
Eigenlijk kan niemand je helpen, want je moet zelf kiezen wat je moet doen.
Ik weet, zoals je al zei, dat het niet mogelijk is om hem te zien en met alle pijn moet ik je vertellen
dat jullie beide verder moeten, en dichterbij moeten zoeken.
Ik weet niet of vrienden genoeg voor jullie is, maar ik denk dat ik me er verder niet mee moet bemoeien.
De keus is aan jou.
Succes.
Liefde is moeilijk, altijd geweest, en zal altijd zo blijven.
Ik wens jullie veel sterkte toe!

Reageer