Meer hulp Meldknop.nl Bel gratis en anoniem 0800 - 0432 of chat
13-18

vertel jou verhaal over pesten

  • 29 oktober 2012
  • 36 reacties
  • 3064 Bekeken


Toon eerste bericht

36 reacties

Ik moet ook even iets kwijt over pesten hahaha.

Het is eigenlijk nog steeds aan de gang. Ik heb in klas 1 en klas 2 bij een jongen in de klas gezeten, waarschijnlijk is hij autistisch (hij durft het volgens mij niet te zeggen). Hij is snel woedend. Je kan één ding tegen hem zeggen, twee dingen ook, maar bij het derde ding flipt die helemaal. Hij voelt zich ook snel bedreigd. Stel je zegt iets tegen hem, wat helemaal niet als pesten is bedoeld, zoals sukkeltje, dengt hij helemaal dat-ie gepest wordt. Ik heb hem dus laatst gewoon een keer sukkeltje genoemd, idk why, maar komop, daar ga je je niet gepest van voelen toch? Nou, hij wel dus. 
Ik kwam thuis van de training, is me pa gebeld door de vader van die jongen. Ze willen helemaal een klacht bij school indienen over pestgedrag. Blijkbaar pest ik die jongen heel erg en roep ik allemaal dingen tegen hem (alleen sukkeltje 1 keer, verder nooit iets, maarjaa..). Ik moest serieus gewoon lachen. Uiteindelijk heb ik wel maar gewoon sorry gezegd, omdat ik verder geen problemen wilde, maar als iemand sukkeltje tegen je zegt, 1 keer, dan ga je je toch niet gepest voelen?

Ik moest dit bovenstaande even kwijt hahah ;)



Hey,

Ik moest mijn lach in houden toen ik dit las, maar later dacht ik erover na. Wij lachen er dan wel om, maar kan het dan niet zijn dat die jongen een moeilijke tijd achter de rug heeft gehad dat, daardoor het woord sukkeltje een pijnlijk woord is? Heb je daar wel eens over nagedacht?

Ik zeg dit niet om alles groter te maken dan het is ;)

~Mai
Badge +17
@Mayo_Be_Like

Nope, dat is bij hem niet het geval. En dat weet ik echt zeker, door iemand anders. Een vriend van me kent hem heel goed en was bevriend met hem, waardoor hij alles van hem weet. Zijn vader is snel agressief, zonder enige reden. De jongen (sukkeltje) moet van zichzelf altijd alles vertellen aan zijn vader, waardoor hij zelf geen privacy meer heeft. Omdat die pa dus snel agressief is, werd hij helemaal boos op mij. Over die klacht indienen enzo, dat gaat die dan helemaal lopen lullen, zonder dat er verder echt iets gebeurd is. Zijn hele familie is snel boos en reageert altijd kortaf, niet echt mensen om vrienden mee te worden.
Ik werd vroeger nogal gepest omdat ik ondergewicht had, ik werd steeds uitgescholden door 1 persoon. Ik werd anorexia-kind genoemd. Langzaam begonnen steeds meer mensen hiermee. Steeds vaker kreeg ik dat woord te horen. Toen ik naar de middelbare school ging, leek alles weg te zijn. Nieuwe school, nieuwe mensen, nieuwe start. Ik zat wel bij een oud klasgenootje in mijn nieuwe klas. Zij heeft dit waarschijnlijk doorvertelt, waardoor ik nu nog afentoe word uitgescholden. Of soms word er gelachen om me. Ik ben al zo onzeker over mijn lichaam. Ik heb al minstens 2-3 jaar niet meer gezwommen. Dan is het niet fijn om zo genoemd te worden. Ik kan het woord al amper uitspreken. Ik walg nu gewoon van het woord. 
@TrustMe 

In dat geval is het verhaal echt nutteloos en dom. Dat alleen om zo'n klein woord al belachelijk veel wordt gedaan:D

~Mai
Ik ben gepest vanaf groep 7 en ik word nu nog gepest. Ik zit nu in de tweede. En ik voel me ook anders als andere. Ik heb weleens gedacht aan zelfmoord, maar mijn vriendin hielt mij tegen. Nu is mijn vriendin overleden aan kanker en heb ik niemand meer. Ik voel me zo alleen en ik wil niet verder zo. Wat kan ik doen???
Mijn pestverhaal:

Tussen groep 3 en groep 6 had ik twee juffen die iets tegen mij hadden. Wat weet ik nogsteeds niet, maar ze zeiden altijd dat ik dom, lui en ongeïnteresseerd was. Ik was slecht in rekenen. Als ik mijn juf om hulp vroeg en ze zag dat ik een som niet snapte riep ze de klas en zei ze "oh kijk nou eens jongens, dit meisje is zo dom, die weet niet eens wat 100 gedeeld door 4 is!!" dat soort dingen. De klas begon op een gegeven moment mee te doen en lachte mij dan samen met mijn juf uit. Ik mocht geen extra werkjes meer doen omdat ik zogenaamd lui was omdat ik mijn opdrachten niet af kreeg en bij dingen in groepjes kreeg ik altijd de schuld als er iets niet goed ging. 
In groep zeven kreeg ik gelukkig een normale meester die me wél normaal behandelde. Ik werd in de klas buitengesloten omdat ik om ging met de mensen die buiten de groep vielen (een meisje met autisme, iemand met een spraakgebrek, een nerd en iemand die mega verlegen was). Er zat een jongen voor me die mij onder de tafel tegen mijn schenen schopte. Dat deed hij dagelijks, net zo lang totdat de tranen in mijn ogen stonden en ik naar de meester ging om te vertellen dat hij mij pijn deed. Dan schreeuwde kinderen in de pauze naar me dat ik een verrader was en dat ik kinderahtig was omdat ik naar de meester was gegaan.
In groep acht werd het erger. Ik had vaak een banaan mee, en als ik zat te eten deden ze mijn banaan vaak in mijn beker melk, zodat alles alle kanten op splashte. Ze maakten knutselwerkjes belachelijk zodra ze hoorden dat het van mij was, ze hebben mijn waveboard kapot gemaakt omdat ik hem niet uit wilde lenen, meisjes maakten altijd opmerkingen als "oh is dat shirt nieuw? Die zag ik laatst bij de zeeman liggen!" en gym was een hel en dat vond ik eigenlijk het ergste. Altijd als laatste gekozen worden bij teamsporten en altijd de schuld krijgen als er een goal gemaakt wordt, continu die gemene blikken, kinderen die express tegen je aan lopen, en vooral; de school die alles ziet en niks doet. God, wat was ik blij toen ik naar de middelbare ging.

Ik wilde op de middelbare een nieuwe start maken, en dat lukte in eerste instantie aardig. Ik maakte aardig wat vrienden en voelde me iets minder "uitgekotst". Helaas koos ik de verkeerde vrienden. Ze waren 13 en dronken al heel vaak, en ik totaal niet. Ik voelde me niet thuis in die omgeving. Ze maakte me vaak belachelijk omdat ik netjes was en ze kozen vaak random dagen waarop ze me ontliepen. Het kon nooit normaal gezellig zijn, grapjes moesten altijd over iemand gaan en ze waren gemeen en raar. Ze eisten van me dat ik alleen met hen omging en met niemand anders, en voor ik het wist had ik heleaal geen contact meer met de rest van de klas. Na een enorm misverstand op social media belde een van hun ouders mijn moeder en zei dat ik mezelf sneed en dat ik dood wilde en dat ik zijn dochter op verkeerde ideeën bracht (allemaal niet waar) en mijn moeder was helemaal in shock. 
Ik wilde geen vrienden meer met hen zijn, dus probeerde ik van ze af te komen. Dat werd me niet in dank afgenomen en ze deden werkelijk alles om me he leven zuur te maken. Op een gegeven moment werd het me teveel en heb ik een meisje neergeslagen, helaas waar mijn hele klas bij stond. Toen kreeg ik allemaal gesprekken op school, heel vervelend allemaal. Ik wilde vrienden maken met anderen in de klas, maar die vonden mij allemaal eng omdat ik met iemand had gevochten, dus zat ik voor de rest van het jaar alleen. Mijn poging tot een beter leven op school was mislukt. Vaak dacht ik "Alleen zijn is erger dan alle pesterijen die ik ooit heb gehad".

Toen kwam er een nieuw meisje in de klas. EINDELIJK, dacht ik: iemand die nog geen indruk van mij heeft! Ze was gedoemd mijn vriendin te worden. Ik wist niet hoe ik dat aan moest pakken, dus heb ik maanden achter haar aan gelopen, haar bestormd met vragen en verhalen en maar geaccepteerd dat ze me super irritant vond. Na een tijdje begon ze mij steeds aardiger te vinden en in de tweede werd ze een aardig goede  vriendin. Zij werd voor mij de deur naar de rest van de klas, omdat zij wel vrienden had en ik haar had. Toen werd ik steeds meer geaccepteerd. Ik was nogsteeds raar, maar ik voelde me minder alleen. 
Inmiddels zijn we alweer drie jaar verder en is zij nog altijd mijn beste vriendin - en wederzijds - en zij is inmiddels van school af en ik doe nu de havo en heb aardig wat vrienden en word niet meer gepest. 

Ondanks dat heb ik nogsteeds wel eens last van mijn verleden: Ik denk bij gefluister en stiekem gedoe altijd meteen dat mensen het over mij hebben, ik heb een reken/wiskunde trauma waardoor ik tijdens bijlessen heel snel blokkeer of in tranen uitbarst zodra ik iets niet meteen begrijp en ik kan niet goed tegen kritiek. Dit allemaal dankzij die twee juffen en een rotklas in de laatste twee jaar van de basisschool. 
Dat was mijn verhaal!
Liefs van mij
Hoi Crystalcastles,

Bedankt voor je verhaal. Ik heb ongeveer het zelfde meegemaakt en ben daarom blij dat ik nu iemand heb gevonden die dat ook heeft doorstaan.

Liefs mij,

I love storm.
Ik word niet zo zeer gepest maar er is wel een meisje die het steeds nodig vind om stomme opmerkingen te maken. Ze heet Shirley (verdraai de namen een beetj) en is bevriend met mijn vriendin Elisa. Daarom zit ze in de pauze dus ook steeds bij ons. Ze kan soms heel aardig doen maar dan ineens is ze weer heel flauw en irritant. Bijv. Laatst hadden we een tussenuur en we zaten in een groepje in de kantine wat over dingen te praten. Zij zei iets waar ik het niet mee eens was dus ik zei; nee dat vind ik niet. Toen ik dat zei begon Shirley ineens heel debiel te doen. 'Nou dan dan niet jong *****'. Zei  ze op een heel gemene toon. Ik schrok hier van dus zei ik; kun je ook even normaal doen tegen mij? Ze moest lachen en nam me niet serieus. Ik ben de enige waarbij ze dit doe en er zaten nog vijf andere meisjes bij. En het is ook niet één of twee keer maar elke week een wel een paar keer. Ik heb dus al een paar keer gezegd of ze even normaal wil doen of wil stoppen maar dan doet ze net alsof ze me niet hoort of lacht ze me uit. Ik voel me hier  nu ik er eindelijk een beetje bij hoor weer door buitengesloten. (Lees mijn andere topics als je daar meer over wilt weten) Elisa en ze andere meisjes komen ook niet voor me op. Ik merk wel dat ze Shirley's opmerken vervelend maar ze zegt er niks van. Pfff   dat lucht op. Bedankt voor het lezen van mijn lange verhaal.
Oké, ik heb even getwijffeld. Maar ik ga het toch posten.
Dit is niet mijn verhaal, maar dat van een oude 'vriendin' van mij. 
Ik ga haar voor het gemak Janne noemen.

Janne was van groep 2-7 het stille en onzekere meisje. Ze werdt niet echt gepest of zo, maar ze lag er wel vaker buiten en als er gemene opmerkingen waren werden die wel naar haar hoofd geslingerd. Ik was toen niet echt vrienden met haar. We werden pas vrienden in de eerste omdat we als enige van de oude school bij elkaar in de klas zaten. In groep 8 veranderde haar 'onzekere' houding volledig. Haar vader overleed en daar hadden ze het echt moeilijk mee; moeder was depressief. Zijzelf had het er wel moeilijk mee, maar ze maakte wel misbruik van de situatie. Ze ging vaker *****y doen en gemeen tegen andere; haar moeder zou er toch niks aan doen ivm. depressie. Tegen mij niet, maar meer tegen de buitenbeentjes. Ze naroepen, slaan etc. 

Toen gingen we naar de middelbare. We gingen samen naar VMBO-TK (Bij ons op school heb je de eerste 2 jaar tk en dan moet je kiezen tussen vmbo-t; de mavo of vmbo-k; verzorging/techniek.) We zaten als enigste van de groep 8 klas nog samen in een klas. Ze werd al snel de 'populairste' van de klas. Er zat redelijk wat schorrie-morrie in mijn klas. Zelf was ik gewoon normaal; ik was wel een beetje een allemansvriendje, maar ik bleef het meest omgaan met mijn oude vriendinnen. Ze begon te roken enzo, puur om erbij te horen. Ik kwam er ook achter dat ze gigantische push-up bh's droeg, maar dan ook echt zwaar extreem. Ik zag ook een keer dat er vulling in haar broek zat bij haar kont. Ze verfde haar haar bijna porno blond en droeg erg veel make-up. Ze was ook echt vreselijk erg aan het pesten enzv. Ze pestte echt iedereen en ze werd ontiegelijk populair, ik denk wel het meest populaire van het vmbo. 

Ze deed stoer; maar ik zag dat er een hulpeloos en verdrietig meisje achter haar make-up zat. Haar moeder was nog steeds depressief en ze had eigenlijk niet echt iemand ze vertelde me dat ze in huis best veel moest doen omdat haar moeder de hele dag op de bank lag. Ze had geen echte vrienden ofzo, ookal was ze de populairste. Ze liep ook vaak met het schorriemorrie en een keer kwam ik erachter dat ze wiet had gedaan. 

Toen ging het een keer helemaal mis. Een ander meisje, Karin, had een zus die al in de vierde van vmbo-k zat. Janne sloeg haar en schold haar uit voor **** en alles. En toen ging het echt mis. Janne wist niet dat Karin het zusje van Lisa was (Lisa was toendertijd echt een beruchte 'kamper' en zo, ze was al geregeld in aanmerking geweest met de politie enzv.) 

Ze hebben Janne met alle 4e jaars opgewacht en haar geslagen/geschopt/uitgescholden. De volgende dag kwam ze onder de blauwe plekken meer op school; haar populariteit daalde en ze begonnen haar te pesten. Janne ging twee weken later van onze school af, ik heb haar sindsdien alleen nog wel eens zien fietsen door het dorp. Alleen, ze zegt nooit wat en kijkt altijd weg. Ze schaamt zich.

Vind ik het verdiende loon? Ik weet het niet. Janne krijgt geen aandacht van haar moeder en zo. 

Als je gepest wordt, realiseer je je ook dat de pester het waarschijnlijk uit onzekerheid/verdriet doet.
Janne staat nog steeds bekend op school als 'tering ****' enzo. Op haar nieuwe school wordt ze niet gepest, maar valt ze er wel buiten. 

Ik hoop dat jullie er wat aan hadden ;p.
ik houd het maar kort, ik wordt nu gepest
heel vervelend

Reageer