Meer hulp Meldknop.nl Bel gratis en anoniem 0800 - 0432 of chat
13-18

IK HAAT MEZELF!!

  • 12 maart 2014
  • 15 reacties
  • 3647 Bekeken

  • Anonymous
  • 0 reacties
Het begon in  groep 4. Mijn hartsvriendin werd opeens boos op mij en begon mij uit te schelden. Ze stookte mijn andere 2 vriendinnen tegen me op. In groep 5 gebeurde hetzelfde alleen dan erger. Mijn hartsvriendin werd weer boos op mij. Ze begon mij uit te schelden. Ze zei tegen de hele klas allemaal dingen over mij die niet waar waren en stookte iedereen op om me in de pauze in elkaar te slaan. Ik werd hartstikke bang toen. Ik was erg verlegen, dus durfde hierover niks tegen mijn leraar te zeggen. Ik was het eerst buiten. Ik kon snel rennen, omdat ik er niet echt bij hoorde in groep 4, ging ik elke pauze rennen en daarom kon ik toen zo snel rennen. Ik ben dus meteen naar de andere kant van het plein gerend. Iedereen rende me achterna, ik rende weg en werd echt héél erg bang. Na een tijdje begon ik moe te worden, de groep kwam steeds dichterbij. Ik ben snel naar de pleindienst gerend en gezegd: ze willen me in elkaar slaan! De pleindienst (kinderen uit groep 7 en 😎 zei dat ze er mee op moesten houden. Niemand weet het. Mijn ouders niet, de leraar niet. De pleindienst heeft er verder ook niks mee gedaan. En de kinderen die me in elkaar wilden slaan zeiden het natuurlijk ook niet. Ik kreeg steeds vaker ruzie met mijn vriendinnen, allemaal zonder iets om boos op mij te worden. Ze zeiden dat ik alles verkeerd deed. In een pauze vroeg ik of ik met iets mee mocht doen (ik weet niet meer wat voor spel ofzo). Ze zeiden nee. Later zag ik iemand hetzelfde als mij vragen en die mocht wel meedoen. Ik ging naar ze toe en vroeg: waarom mag ik niet meedoen? Hun antwoord: zij is zij, en jij bent jij. Ik liep huilend bij ze weg. In groep 7 wilde ik zelfmoord plegen. Iedereen was tegen me. Mijn ouders hadden het druk genoeg met mijn broer en broertje. Mijn broer heeft PDD-NOS en mijn broertje heeft ADHD. De leraar die ik in groep 5, 7 en 8 had geloofde mij niet. In groep 7 kwam een dik meisje bij ons in de klas. Iedereen ging haar pesten. Behalve ik en mijn 'hartsvriendin' die mij pestte. Dat meisje noem ik ff E. E spijbelde vaak. Een keer was ze niet op school en moesten wij naar de gymzaal fietsen. We zagen haar ergens lopen en de pesters hebben dat tegen de leraar gezegd. Die haar ouders heeft gebeld. De leraar kreeg te horen dat E gepest werd. Dit geloofde hij wel en deed er meteen wat tegen. Hij zei daarna in de klas: behalve M (mijn 'hartsvriendin' die mij pestte) is er niemand anders voor haar opgekomen of die aardig tegen haar deed. Terwijl ik met haar had afgesproken om naar haar toe te gaan en ik was zowat elke pauze bij haar. Ik vraag me af wie dat niet gezegd heeft: of E zelf heeft alleen gezegd dat M alleen aardig was en dat ze mij niet aardig vond of dat de leraar mij niet aardig vond en mij haatte en alleen gezegd heeft dat M wel hielp. Ik vind het zo gemeen! Ik deed echt helemaal niks goed. Ik werd van groep 4/5 t/m groep 8 gepest. En ik zit nu in klas 2. Ik denk dat ik last heb van de gevolgen van pesten. Ik haat mezelf. Ik scheld mezelf vaak uit. Ik durf niks meer. Heb 0% zelfvertrouwen. Heb nog steeds zelfmoordgedachten. Ik denk dat ik niks waard ben. Ik denk dat ik depressief ben. Ik weet niet meer wat ik moet doen. Ik voel me altijd eenzaam. Ik ben bang dat ik weer gepest ga worden. Ik heb black-outs bij veel SO's en proefwerken, waardoor ik slechte cijfers haal en misschien niet over kan gaan, dan zit ik niet meer bij mijn vriendinnen in de klas en moet ik helemaal opnieuw beginnen, waarschijnlijk zit er dan geen bekende in de klas van volleybal die ik toevallig wèl aardig vind, ik word vriendloos en weer gepest. Ik heb nog steeds nachtmerries over dat in elkaar slaan. Ik weet gewoon niet meer wat ik moet doen. Heeft iemand tips. Ik praat al met een vertrouwenspersoon sinds één keer en vrijdag moet ik daar weer heen. Maar dat gaat over mijn twee autistische broers. Omdat ik thuis niet lekker in mn vel zit. Ik weet gewoon niet meer wat ik moet doen. Ik durf het aan niemand te vertellen. Ik wil wel, maar iets houd me toch weer tegen. Ik weet niet wat, ik kan het ook niet uitleggen. Ik kan gewoon niks. Ik ben gewoon waardeloos en nutteloos. Ik weet het niet meer. Ik zit hier te huilen, een maand geleden ofzo. Ik heb me sinds groep 5 aangeleerd om in plaats van te huilen te lachen. Hoe rot ik me ook voel, je ziet me altijd lachen. Ik huil niet zo vaak alleen als het me echt te veel word. Als alle beelden terugkomen. Ik slaap slecht (rond 2 uur 's nachts). Ik kan gewoon niks. IK HAAT MEZELF. Als ik langs een weg fiets waar veel auto's rijden denk ik: ik kan zo de weg op fietsen en ik ben dood. Dan voel ik niks meer en heb ik geen problemen meer. Maar ik ben bang voor de pijn, bang om alsnog te blijven leven. Ik durf niks. Weer houd iets me tegen. Ik zit gewoon gevangen in mijn eigen gedachten, mijn eigen problemen. Ik weet niet meer wat ik moet doen. Moet ik wachten tot alles eruit komt en dat het me allemaal te veel word. Dat als er ook maar één ding gebeurd op die dag, dat ik helemaal gek word? Dan word ik daarna zeker gepest! Zie je wel hoe stom ik ben?! Ik zit gewoon gevangen in mijn EIGEN problemen.

Heeft iemand tips?! Please hoe kan ik de pijn verwerken? Wat moet ik doen?

Doei,
benikanders
PS: mijn naam is benikanders, omdat ik na al die tijd nog steeds niet weet waarom ze MIJ moesten hebben......

15 reacties

heej benikanders! misschien kan je beginnen met je naam veranderen in 'ikbenNIETanders'..... je bent niet anders als anderen! sterker nog, je bent stukken beter als de pesters die jou een trauma geleverd hebben! alles wat zij jou aan gedaan hebben ligt aan hun en zeker niet aan jou! je mag anders zijn en daar is niks mis mee! als tip geef ik je mee: 'ga eerst naar je ouders en vertel ze dat je je buitengesloten voelt en dat je vindt dat ze teveel tijd besteden aan je broers en dat jij je daar helemaal niet fijn bij voelt.' het zijn tenslotte je ouders dus ik weet 100% zeker dat ze het zullen begrijpen! maar als je het vertelt mag je best huilen en probeer je een keer te laten gaan! je zult zien dat het oplucht. als je deze stap genomen hebt, zul je merken dat je al meer zelfvertrouwen krijgt omdat je dan trots bent omdat je de eerste stap genomen hebt. wees niet bang! het zijn je ouders en ze zullen je zeker weten begrijpen, maar omdat je iedere keer je verdriet hebt verbergt wisten ze niet dat jij zo er bent verdronken in je trauma. na de eerste stap zal de tweede stap makkelijker zijn: 'ga praten met een professioneel opgeleidde psycholoog. zij/hij zal je helpen met je trauma te verwerken en het zal even duren maar het zal zeker effect hebben! na deze twee stappen volgt de rest automatisch, want als deze twee stappen hebt gezet ben je al weer op 50% procent zelfvertrouwen. zeker weten! deze mensen zullen je verder helpen naar de 100%, maar dat moet je na deze stappen zal je samen met hun de strijd aan moeten gaan! ga de strijd aan! durf in jezelf te geloven! je doet niks verkeerd met jezelf helpen! ik weet dat je het kunt!! vertrouw erop dat het helpt en zet slechts deze twee stappen. ik weet dat het moeilijk is maar ik vertrouw erop dat je het kunt! heel veel sterkte en laat me asjeblieft weten hoe het met je gaat! ben er voor je. Liefs Lily (13 jaar)
Ik krijg bijna zelf tranen in mijn ogen als ik dit lees ,ik denk dat het tijd word om met je ouders te praten
Ik durf het niet tegen mn ouders te zeggen, die hebben het al druk genoeg met mn broers.. Ik vind dat ik het zelf moet oplossen, ook al weet ik dat het me niet lukt...
Ik weet het gwn niet meer... Mijn broers geven al problemen en stress genoeg bij mn ouders. Als ik er dan ook nog eens met mijn problemen bijkom...?

Ik moet nu gaan,
gr. Benikanders
hey benikanders,
misschien is het een goed idee om er met een vertrouwingspersoon over te praten als je ouders geen tijd hebben. de vertrouwingspersonen hebben een zwijgplicht, dus het wordt ook niet zomaar tegen andere docenten gezegd als je dat niet wil. ga leuke dingen doen met mensen van je volleybal club of mensen die je aardig vindt, vraag of ze bijvoorbeeld een keer mee gaan zwemmen of mee gaan naar de bioscoop. als het leuk is worden jullie misschien wel vrienden en kunnen jullie vaker afspreken, zo vergeet je misschien de nare dingen die er zijn gebeurd.
misschien vindt je het eng om op ze af te stappen en te vragen om wat leuks te gaan doen, maar onthoud: nooit geschoten is altijd mis!
en vergeet niet dat je speciaal en bijzonder bent op je eigen manier. laat je nooit aan de kant zetten door andere mensen, blijf in je eigen waarde.
Nu komt die reclame van klaverblad verzekeringen in me op haha, daar zeggen ze toch ook : ' wie lang genoeg zichzelf blijft, wordt vanzelf bijzonder'. Onthoud dat zinnetje en zeg elke dag tegen jezelf in de spiegel; kom op girl / guy! (ik weet niet of je een jongen og meisje bent) je bent mooi! je bent goed! je bent knap! je bent bijzonder!
Ik hoop dat je er wat aan hebt, laat je even weten hoe het gegaan is? :)
xx Denice
Beste benikanders
ik geloof alles wat je zegt, maar ik vraag me af of het wel echt zo is dat je ouders van de 24 uur niet een halfuurtje tijd voor jou kan vrij maken.
moet je broertje niet eerder slapen?
en anders zou ik een briefje schrijven waarin je dit alleen dan in het kort uitlegt.
als ik jou was zou ik vragen of ik naar een therapeut mag echt het helpt!

LuisterMaarNietNaarMij

PS: veel respect dat je dit hebt volgehouden.
PPS: ik zou in dit geval mijn naam niet serieus nemen.
Hey LuisterMaarNietNaarMij,
je hebt wel gelijk dat mn ouders vast wel een halfuurtje de tijd voor me hebben enzo. Maar ik durf het ook niet te vertellen. Mn ouders zeggen vaak dat ik me aanstel, ik snap zelf niet waarom. Ik krijg overal de schuld van. En ik ben bang voor hoe ze reageren. Ik wil geen medelijden krijgen. Ik vind het dan waarschijnlijk zelf minder erg dan mn ouders. Terwijl IK het juist erg moet vinden. Ik snap mezelf niet eens meer. Ik denk dat mijn vriendinnen ook beginnen te twijfelen of ze mij wel serieus moeten nemen en of ik wel normaal ben enzo. Want soms zak ik echt heel diep in de put en dan zeg ik niks of bijna niks tegen mn virendinnen en ga ik me afzonderen. Dan gaan ze vragen wat er is. En als ik niks zeg dan worden ze boos en zeggen ze: oke, dan niet! Dus ben ik maar weer na 1 tot 2 jaar mijn fake-lach gaan gebruiken. Nu zien ze me meestal lachen, behalve als ik echt heel erg diep in de put zit. Ik probeer dus nu zoveel mogelijk te lachen en vrolijk te doen, maar dat lukt niet altijd. Ik heb dus al een tijdje om de 2 week gesprekken met iemand op school. Maar die geloofd dus niet dat ik nog steeds last van dat pesten heb. Volgende week maandag heb ik weer een gesprek met haar, en ik denk dat ik ga zeggen dat ik stop met die gesprekken (tenminste als ik dat durf en niet zo laf ben om het niet te zeggen).... Maar wat moet ik dan doen? Ik durf echt helemaal niks! En kom niet met ideen van: ga naar de huisarts of ga naar een psycholoog ofzo. Want dan moeten mn ouders het eerst weten en dat gaat me echt niet lukken...! En op school durf ik het ook niet echt te zeggen...

benikanders
Hee ben ik anders,

Ik heb er ook problemen mee enal ik heb vorig jaar geprobeerd zelfmoord te plegen maar het mislukte ik werd geholpen,
nog een lange tijd daarna was ik kwaad omdat het niet gelukt was. Maar geloof me je bent het waard laat ze je niet gek maken 
ik werd vroeger ook gepest in elkaar geslagen door hele school bijna soms uitgescholden en veel meer
soms snij ik mezelf ook wel eens maar daar gaat het nu niet om.
Jij bent belangrijk probeer trots op jezelf te zijn zeg het tegen vertrouwings persoon op school omdat je het lastig vindt tegen je ouders te zeggen.
En geloof me ik ken je nouwlijks maar ik weet zeker dat mensen echt van je houden alleen mensen hebben problemen en worden zelf onzeker en dat willen ze niet dus dan maken ze maar een ander onzeker.

Stay Strong

xxx IkWilDood
@Esprimo: ik weet niet waar je opmerking op slaat, maar leer jij wel de hele dag?! 😕 Nou, ik niet... Ik leer niet de hele dag, ik heb ook wel eens vrije tijd...  🆒En je hebt niet elke dag proefwerken of so's, dus je hoeft ook niet elke dag te leren.. :p Gelukkig maar... ;)
gr.
benikanders
Je moet het aan iemand vertellen.
Ik had het ook, en iedereen op dit soort  forums zei altijd maar: ja vertel het aan iemand. En ik dacht dan altijd jaaahaaaaa jonge dat weet ik nou wel! Het gaat niet gebeuren, ik vertel het toch niet!
En uiteindelijk heb ik het in een rare bui toch aan iemand verteld. En weetje HOE fijn dat was?
Dus nu ben ik ook zo'n persoontje geworden die steeds zegt: vertel het aan iemand! hahaha 😉
tis wel fijn ja het aan iemand te vertellen. ik vertel het altijd aan mensen die het nummer van me ouders niet hebben want ik heb het 1x wel aan iemand verteld die het nummer van me ouders had en toen moest ik er in het echt over praten en dat kan ik niet. ik kan het alleen van me af type en tegen iemand aan klagen en ik kan nooit over dat soort dingen praten in het echt alleen door te chatten met iemand krijgt die persoon het te weten, als ze mijn vertrouwen hebben verdient.
groetje mij
Wat een heftig verhaal zeg!! Ik weet hoe moeilijk het is om over je problemen je praten, je wilt anderen er aan de ene kant wel over vertellen, maar aan de andere kant ook niet om hen er niet mee op te zadelen.. Op het moment dat ik had besloten om over mijn problemen te praten voelde ik me ontzettend nerveus, ik durfde het simpelweg gewoon niet.. Totdat ik het eruit flapte bij een vriendin, op dat moment besloten we om samen naar mijn ouders te gaan. Dat luchte ontzettend op, hoe moeilijk het ook was.
Ik snap dat het moeilijk voor je is en dat je ouders hun energie nodig hebben voor je broers, maar het zijn toch je ouders en jij bent toch hun dochter. Ze zullen het vast niet erg vinden om erover te praten, ik denk zelfs dat ze het prettig vinden, zowel voor jou als voor hen.

In ieder geval veel sterkte!!!! Stay Strong!

xx LI-EF
- onnodige quote verwijderd -

Beste benikanders,

Ik heb zojuist je post gelezen, ik zie dat het een tijd geleden is gepost.
Ik hoop dat het nu beter met je gaat. Maar ik zou graag met je willen praten.
Hoe zou ik contact met je kunnen opnemen?
laat het me weten, Ik zou graag met je willen praten.

Gr, ForumKD
JE MOET GEWOON CHILL DOEN NIET JEZELF HATEN

-Mister
Hey!

Wij zijn toevalllig de zelfde personen! ,

Bij mijwas het zo dat me BFF me ook zomaar mij in de steek liet
ik was echt verdrietig iedereen haatte mij en woude me slaan
ik mocht letterlijk niks meer met hun doen

Later in groep 8 werd ik nog steeds gepest de hele tijd door
ik werd H     O     E    R   genoemd wegens me gedrag
ik was zeg maar rustig en deed niks want ik was egt bang
maar weetje wat ikdeed? ik liet zien wat voor bxtch ik was

ik riep van : Nou moet je luistere, wat pest je mij heb je geen andere ofzo? Aandachtzoeker
Zij zei van: Wat praat je zo ik breek je tanden eruit mag je ze oprape S L E T
En toen schold ik haar uit en rende weg en ging naar een andere school

dus de tip die ik je geef

Zoek een andere school waar je denkt dat het leuk wordt
Haat jezelf alsjeblieft niet!

Je bent speciaal zoals je bent!

Greetzz

Reageer