Geef niet op!

  • 7 July 2015
  • 1 reactie
  • 229 Bekeken

  • Anonymous
  • 0 reacties
Dit is mijn verhaal ik hoop dat ik je kan helpen

Ik ben nu 16, sterk en heb genoeg vrienden, maar ik was ook ooit eens zwaar ongelukkig.
Maar laten we beginnen bij het begin, geboren in Schiedam, Nederland 7 februari 1999,
geboren in kritieke toestand in leven gehouden door buisjes door me neus, zo jong.
Na 4 jaar gingen mijn ouders uit elkaar omdat ik bang was voor me vader en zijn vrienden
ze sloopte mijn speelgoed en dronken veel. Ik werd 9 jaar en ik werd gepest door een jongen
ik was niet speciaal ik was een normale jongen die hield van dieren. En toch was dat genoeg
om mij als "prooi" te zien, ik zat toen die tijd nog op thaiboksen wat ik ben gestopt na
een reeks gebeurtenissen. Ik durfde niet van me af te bijten en niemand die me hielp,
toen ik 11 werd kwamen mijn ouders weer bij elkaar, hier begon een nieuwe hell thuis.
Aangezien ik werd gepest spendeerde k een groot deel van me vrijetijd aan gamen, maar
toen mijn vader terug kwam pakte hij alles van me af, inclusief mijn moeders liefde en tijd.
Vele ruzies ontstonden om de domste dingen, maar ik hield mijn liefde voor gamen en probeerde
alles om mijn xbox terug te krijgen en soms werd er fysiek geweld tegen mij gebruikt door
je raad het al, mijn vader. Toen ik eenmal naar een andere school ging dacht ik van het gespest
af te zijn, dat was het ook, voor even. Ik had nieuwe vrienden gemaakt en ging na school
voor het eerst afspreken om samen bij iemand thuis te gamen, voor het eerst bij iemand te
logeren en zelfs mee naar de MacDonalds te gaan. Ik was super gelukkig en ik voelde me
alsof mijn leven er toe deed, maar dat alles ging al gauw kapot. Mijn "beste vriend" ging
met andere om, geen probleem dacht ik. Maar die andere begonnen mij te treiteren, geen probleem
dacht ik gewoon negeren dan komt het goed, nee dus. Het werd erger en erger met de dag, als
ik thuis niet werd geslagen dan werd ik wel op school gepakt en als ik dacht buiten veilig
te zijn dan had ik het al helemaal mis, die nieuwe pesters woonden namelijk in mijn buurt...
Ik begon te twijfelen of dit alles eigenlijk nog nut had, en begon mezelf te martelen, maar
er kwam een lichtpuntje in mijn leven. Ik begon Minecraft te spelen en leerde mensen op
mijn school kennen die het ook speelde, ik hoefde niet langer meer alleen te zitten in de
pauzes... Na een tijd kwamen er 2 mensen voor me op, een jongen en een meisje en zij vonden
dat er een eind aan dit pest gedrag moest komen. Het stopte niet maar het zorgte er wel voor dat
ik me beter begon te voelen, het jaar was voorbij en ik moest afscheid nemen van veel mensen,
waaronder ook die jongen en dat meisje. Ik heb nooit de kans gehad om ze te bedanken...
Na een tijd kreeg ik slecht nieuws, ik was in die tijd aan het gamen met die gast die ik
had leren kennen door Minecraft...zijn moeder kwam de kamer inlopen en zei dat die jongen
zelfmoord had gepleegd en dat hij nu in een coma ligt..mijn wereld stortte in.
Ik heb liggen huilen voor 2 weken lang elke nacht weer en elk moment dat ik alleen was,
hij was de reden dat ik er nog was en nu was hij er niet meer. Toen ik eindelijk over hem
heen was kreeg ik weer slecht nieuws, dat meisje had ook zelfmoord gepleegd..
Ik heb mezelf de schuld ervan gegeven voor maanden, gelukkig had nieuwe vrienden gemaakt
die me niet zouden verraden en altijd voor me klaar stonden.
Na dit alles en heet speelt nog steeds door mijn hoofd, en er blijven dingen gebeuren
maar ik moest me erover heen zetten. Alleen dan kan je het overleven.

Blijf altijd jezelf en blijf vechten, hoe moeilijk het gevecht ook wordt.
Ik geloof in je.

1 reactie

Wauw, wat een heftig verhaal. Zo te lezen heb je echt al je hele leven moeten vechten om te komen waar je nu bent... Ik vind het heel dapper van je dat je het nu zo deelt, en ik hoop dat je er in durft te geloven dat het leven beter wordt. Ik geloof in jou, ik geloof dat jij er wel gaat komen.

Reageer