Meer hulp Meldknop.nl Bel gratis en anoniem 0800 - 0432 of chat
13-18

Bang om weer gepest te worden!

  • 26 februari 2014
  • 57 reacties
  • 3080 Bekeken

  • Anonymous
  • 0 reacties
Hey,
Ik moet eerst het een en ander vertellen;
Groep 4: twee meisjes ( S en M ) komen bij mij in de klas. Ik kende S al van zwemles. We worden meteen goede vrienden. Een ander meisje ( J ) komt ook bij ons vriendengroepje. Alles gaat goed. Ik had nooit echt supergoede vriendinnen, dus ik was erg blij.
Groep 5: ik krijg ruzie met M ( ik weet niet meer waarover, ik denk een meningsverschil ofzo), ze begint me uit te schelden en vertelt alles ( op een manier dat het allemaal mijn schuld is en alles omgedraait ) tegen de rest van de klas. Ook S en J keerden zich tegen mij. M heeft toen de hele klas opgestookt om mij in de   pauze in elkaar te slaan. Ik had dat al gehoord en zorgde dat ik als eerste buiten was. Ikkon snel rennen, dus had ik een voorsprong. Toch was ik erg bang. Ik wachte totdat de klas de achtervolging inzette. Toen ze achter me aan begonnen te rennen werd ik echt heel erg bang. Ik ben naar de pleindienst ( kinderen uit groep 7 en 8 die dan alles in de gaten houden ) gerend en gezegd: ze willen me in elkaar slaan. Ze zei tegen de klas dat als ze het nog een keer deden, ze één pauze binnen moesten blijven. Van mij had dat wel erger gemogen. Vanaf toen scholden ze me ut voor laf en mietje.
Groep 6: ik ging elke dag met tegenzin naar school, We kregen steeds vaker ruzie. En ik kreg altijd de schuld. Ik heb toen een brief aan M op school gegeven met: ik wil geen vriendinnen meer met jou zijn want je doet altijd gemeen. ( zoiets stond daarin ). M ging naar de juf toe en liet het zien. Die juf kwam vervolgens boos naarmij toe. En echt helemaal dat ik niet goed bij mn hoofd was. En echt alles was mijn schuld. Ik ging dus huilen en ze zei dat ik na schooltijd ff moest wachten. Dat heb ik dus niet gedaan. Ik ben toen de bel ging, keihard de klas uit gerend, juf rende meteen achter me aan. Mn tas en jas meegesleurd, geen tijd om aan te trekken. Naar buiten gerend, fiets gepakt, naar huis geracet, en in mn "boomhut'' gaan zitten. Mn moeder kwam met mn broertje aan fietsen en ik wachte to ze binnen waren. Toen ben ik ook naar binnen  gerend, naar mn kamer en daar zitten huilen. Mn moeder riep zoals altijd of ik ook kwam eten . Ik kwam dus en ging  smiddags ook gewoon naar school... de juf heeft nog wel wat gezegd enzo, maar verder niks.
Groep 7: de ruzies gingen gewoon verder. Ik heb toen in een weekje vakantie, een mail naar M gestuurd met dat ik zelfmoord wou plegen door haar. Het nadeel was dat M aan het logeren was bij een oude vriendin en dat M's moeder de mail had geopend en gelezen, ze heeft de mailbdoorgestuurd naar onze meester ( die we in groep5, 7 en 8 hadden ). Die heeft mn ouders dat verteld en ze hebben me naar Accare ( moet je met ieman over problemen enzo praten ) gestuurd. Ik vertrouwde niemand meer, dus ik heb niks gezegd. Dus werd ik er maar weer weg gehaald. Het was alleen leuk dat ik hierdoor elke dindsdagmiddag school miste. 
Groep 8: hetzelfde, de meester wist inmiddels ook wel dat ik gepest werd, maar dat geloofde hij niet. Hij vonddat ik me aanstelde enzo. De laatste dag van groep 8 herrinner ik me nog goed. Iedereen stond elkaar te omhelzen en te huilen. Ik stond maar wat te lachen, ik wa blij dat ik er wegk kon gaan. 
Klas 1: ik was de eerste schooldag erg zenuwachtig. Ik hoopte dat ik vrienden kreeg. Ik kende gelukkig iemand van vollebal waar ik algauw vrienden mee werd. Alles ging goed, ik praatte meer. 
Klas 2 ( nu ): alles gaat nog steeds wel goed. Maar heb black-outs met toetsen. Faalangst ofzo. Ik haal de ene onvoldoende na de andere. Ik heb het al tegen de docenten gezegd, was ook moeilijk. Verder kan ik er niks tegen doen. 

Ik ben bang dat ik ( ik doe VWO ) niet over kan gaan en in een nieuwe klas kom, een niveau lager ( waar een van de oude pesters in de klas Zit ) kom. Waar geen bekende van volleybal in zit... ik weet nu al dat ik dan geen vriendinnen krijg en dat ik weer gepest word. Ik weet niet wat ik moet doen...

 Ik ben erg onzeker...

Van groep 5 tot klas 1 zat ik op volleybal, waar ik er ook al niet bij hoorde. Daarom ben ik er maar vanaf gegaan. Sinds begin klas 2 zit ik op paardrijden. Echt super, en ik hoor er ook bij!! 
Ik heb een broer met PDD-NOS en een broertje met ADHD, ook niet echt gezellig thuis dus.
Ik heb nog steeds nachtmerries van het in elkaar slaan van groep 5 , het achtervolgd me nog steeds met straks word ik weer gepest en nu die cijfers ook nog. Ik weet het gewoon niet meer, het word thuis ook niet veel geZelliger....

Als ik alleen van school naar huis fiets langs de autos, denk ik: als ik de weg op fiets ben ik dood. Of ik lig met veel pijn in het ziekenhuis...
Ik weet niet meer wat ik moet doen, help. Het is nu 2:20 snachts, lig huilend in bed, ik moest het aan iemand vertellen..

Iedereen ziet me lachen, ik lach altijd. Maar niemand weet dat ik vanbinnen altijd huil... als ik aan mn vriendinnen zou vragen wat een van mijn belangrijkste kenmerken is, dan zeggen ze dat ik altijd vrolijk ben.
Ik moest vroeger om de kleinste dingetjes al huilen, vooral met die ruzies op school en dat uitschelde, altijd mij buitensluiten, de ene keer wel vriendinnen zijn, maar de volgende dag word je door haar uitgescholden of steekt ze de hele klas op om je in elkaar te slaan. Daarom heb ik me aan geleerd om overal maar om te lachen. Ik kan gewoon niet meer huilen, alleen als het me even allemaal teveel word. Al die gedachten, flashbacks, beelden en filmpjes van het pesten, de stress en het gepieker, de hoofdpijn... ik weet het gewoon niet meer..


Ik begon te geloven dat het geen pesten was... maar toen ik ooit eens zocht op google: gevolgen pesten, toen Schrok ik wel, ik werd niet geschopt of geslagen, maar van de meeste gevolgen had ik wel last van...

Ik slaap nooit goed. Ik slaap pas rond 1 uur of half 2. En dan om 6 uur weer opstAan, een uur fietsen naar school. Dat gaat een keer mis. Maar ik kan nooit slapen, en ik ben bang dat ik die nachtmerrie weer krijg...
Ik denk nog steeds, was het beter gweest als ik me wel gewoon in elkaar liet slaan. Wat was er dan gebeurd. Durfden ze me niet in elkaar te slaan, of wel. Geloofde de meester het dan wel?? Werd ik dan daarna niet meer gepest?

Het is nou inmiddels bijna 3 uur
Ik heb maandag een afspraak met iemand op school, vanwege mn broers... ik weet niet of ik dit ook moet zeggen... ik ben bang dat ik niet durf... 

Wat moet ik doen???!!!!

57 reacties

Het ging altijd door met de ruzies en uitschelden. De hele klas deed soms mee, M stookte iedereen op. De ene keer zeiden ze dat ik echt een goede vriendin was, maar dan schelden ze me ineens uit en sluiten ze me buiten en zeggen: wij willlen echt geen vrienden met jou zijn! Hoe de meester nooit heeft gezien dat ze ook llemaal dingen uitbeelden ( middelvinger, kop eraf, of gewoon kwaad of gemeen lachend mijn richting opkijken...
Lieve schat,
Het is niet jou fout! Jij bent niet de reden waarom je gepest wordt. In een groot deel van jou verhaal kan ik me ook vinden, dus ik weet een beetje hoe je je voelt. Probeer er over te praten, hoe moeilijk het ook is. Als ze je niet geloven, is dat niet jou schuld, dat ligt dan aan die persoon. Als er zo duidelijk gepest wordt, zegt dat iets over de leraar en niet over jou. Dit kan je ook vertellen aan je mentor, of in ieder geval stukjes. Als ze weten dat er iets is, dan zullen ze je echt niet bij de pesters in de klas zetten. 
Altijd lachen is een soort afweersysteem geworden als ik het goed heb. Zolang je lacht is er niks aan de hand, en dan zullen mensen ook geen vragen stellen. Soms is het ook niet verkeerd om iets van je gevoel te laten zien. Je moet het niet opkroppen, op een gegeven moment komt het er toch uit. 
Zelf slaap ik ook slecht, maar als ik een nachtmerrie heb gehad schrijf ik dat op. Ik schrijf het letterlijk van me af. Ik weet niet of dat bij jou ook helpt, maar je kan het proberen. Het geeft in ieder geval een stuk minder stress en angst, omdat je het toch op een soort manier vertelt hebt.
Ik hoop echt voor je dat het beter wordt, en alsjeblieft, geef niet op. 
xx
Bedankt :o
Maar ik heb maandag een gesprek met iemand omdat de mentor sinds kort weet dat ik thuis niet zo lekker in mn vel zit ( broer met PDD-NOS en broertje met ADHD: vaak ruzie enzo. Ik word er soms helemaal gestoord van ) 
Mijn ouders weten wel dat ik gepest werd op de basisschool, maar ze wete niet dat ik daar nu zulke problemen mee heb... En dat ga ik ook niet tegen ze zeggen ( ze hebben het al druk genoeg met mijn broers ), ik zeg het liever tegen iemand anders; maar ben bang dat ze het doorvertellen... 
Ik wil maandag alles graag vertellen, maar ben bang dat ik niet durf of dichtklap... Ik heb namelijk van groep 5 t/m groep 8 niks tegen een docent gezegd ( behalve ja knikken, nee schudden, schouders ophalen of gewoon 'weet ik niet' zeggen ).
Ik word dus echt helemaal gek van die black-outs, als ik zulke slechte cijfers blijf halen, dan kan ik niet over enniet bij mn vriendinnen in de klas komen en kan ik helemaal opnieuw beginnen en heb ik waarscijnlijk niet nog een keer een bekende van volleybal in de klas zitten, ik maak moeilijk vrienden, dus waarschijnlijk word ik dan vriendloos, eenzaam en gepest... 

Schrijf alsjeblieft reacties!!Groetjes benikanders
P.S.: onder je reactie staat 'i'm a warrior, and you can never hurt me again'. Is dat van Demi Lovato? Daar ben ik fan van. ; )
Het is altijd makkelijker om alles aan iemand te vertellen die wat verder weg staat van de situatie. In principe heeft die persoon zwijgplicht; dat wordt pas anders als  je een gevaar vormt voor jezelf, en zoals ik het begrijp, is dat nu niet zo. Zolang je geen gevaar vormt voor jezelf, mogen ze niks doorvertellen zonder jou toestemming. Dat je niet durft begrijp ik heel goed. Het is jou leven waar het om draait, en dat moet je even in een uurtje uit gaan leggen aan iemand die er niks over weet. Misschien lucht het wel op. Zie het niet te zwaar: als je het vertelt hebt, kunnen ze je helpen.
Ik snap dat je helemaal gek wordt van de blackouts. Wat ik doe als ik een blackout heb, is eerst heel rustig nadenken, of ik nog iets kan herinneren van het leren. Vaak vraag ik of ik even naar de wc mag, zodat ik een rondje kan lopen. Dat helpt meestal wel. Het belangrijkste is dat je rustig blijft, en niet gaat stressen. Dat helpt niet, en het brengt alleen maar zorgen.
Wie zegt dat je blijft zitten? Jij. Dat klinkt heel hard, maar anderen zien het op hun eigen manier. Ik denk dat als je laat zien dat je je best doet, of de illusie opwekt dat je je best doet, dat leraren best een goed woordje voor je willen doen. Vergeet niet, je hebt nog even de tijd. Zolang je je best doet, blijf je niet zitten en kom je ook niet bij de pesters in de klas. 
Hou vol!
x
P.S. het is inderdaad van Demi Lovato, 'warrior'!
Bedankt voor de tips :D
Ik zie erg op tegen maandag. Ik hoop dat alles goed gaat. Maar als zij me ook niet gelooft, wat moet ik dan doen?? 
En meestal mogen wij niet naar de wc onder een toets... Ik doe VWO, dus weet niet of ze mij dan over laten gaan. Je mag met 3 onvoldoendes ( waarvan maar 1 op een kernvak mag. Ik sta nu 5 tot 8 onvoldoendes. En denk dat ze van VWO-leerlingen wel verwachten dat ze goede cijfers hebben... 
Als jij in mijn situatie zat, wat zou jij dan doen? Wel alles tegen haar zeggen maandag?

Groetjes,
Benikanders
Als je niet over gaat, kun je altijd nog havo gaan doen. Vaak mag je dan wel over! De eerste keer dat ik naar een begeleider op school ging, vertelde ik eerst en paar wat onbelangrijke dingen. Ik wilde weten hoe ze zou reageren. In jou geval zou ik dat ook doen. Vertel eerst iets waar jij je veilig bij voelt, dan weet ze hoe je reageert. Als dat je bevalt, dan kun je steeds ietsjes meer vertellen. 
Waarom zou ze je niet geloven? Waarschijnlijk is ze niet voor niets en soort begeleider geworden, die zijn er meestal om naar je te luisteren, en om je te helpen.
Heel veel succes maandag, ik geloof in je!
Thnx :o
Ik zal het proberen.... Maar moet ik dan wachten tot zij vraagt of er ook nog wat anders is en dat ik dan zeg 'ik werd gepest' of moet ik dat anders zeggen? En als  ze dan niet vraagt of er ook nog wat anders is?
Het is altijd makkelijker om alles aan iemand te vertellen die wat verder weg staat van de situatie. In principe heeft die persoon zwijgplicht; dat wordt pas anders als  je een gevaar vormt voor jezelf, en zoals ik het begrijp, is dat nu niet zo. Zolang je geen gevaar vormt voor jezelf, mogen ze niks doorvertellen zonder jou toestemming. r'!

Wanneer vorm je een gevaar voor jezelf??
heii,
het is echt niet jouwn schuld, ik heb het zelfde meegemaakt op de basisschool. Een meisje stookte al mijn vriendinnen tegen me op. het is niet jouwn schuld echt niet. Ik vind het heel goed van je dat je een gesprek aangaat. Probeer er over te praten, ik heb dat ook gedaan en dat heeft me heel erg geholpen.  ik denk dat je je over Vwo geen zorgen hoeft te maken, je kan altijd nog naar havo als je het niet red. iedereen is ergens wel angstig voor ik bijvoorbeeld voor spinnen 😛 en jij voor toetsen, elke angst kan overwonnen worden. Probeer lol te maken tijdens paardrijden neem wat afleiding en doe dingen die je leuk vind. Ik weet zeker dat je je dan vrolijker voelt.
xx laura 
Ik zou eerst zeggen dat je gepest werd, want als je daar zelf over begint dan heb je het maar gehad! Als ze vraagt of er nog meer aan de hand is, kan je altijd nog meer vertellen. 
Je vormt en gevaar voor jezelf als je jezelf met opzet verwond, op welke manier dan ook. Ook als je met de gedachten rond loopt om zelfmoord te plegen. Zodra dat speelt, worden je ouders erbij betrokken, en worden er andere maatregelen genomen. Bijvoorbeeld en psycholoog, jeugdzorg of de ggz. Geloof me, dat wel je niet. Dat was bij mij het geval.
Oké, want ik loop dus vaak wél met de gedachte om zelfmoord te plegen. Ik heb in groep 7 zelfmoord willen plegen. En nu bij elke auto die ik tegenkom onderweg naar school of huis, denk ik: ik kan de weg op fietsen / lopen en dan ben ik dood. Maar ik durf nooit, omdat ik bang ben dat ik nog blijf leven. En dat kan ik niet aan. Deze gedachte heb ik heel vaak. Als ik bijvoorbeeld op school weer iets mis gaat (black-outs / niet overgaan) of als het thuis weer mis gaat, dan denk ik daar de hele dag aan en als ik dan naar school of huis ga, dan denk ik aan de weg opfietsen. Is dit dan ook gevaar vormen voor jezelf??
Ik kan niet voor jou beoordelen hoe erg dit is, of hoe groot het gevaar voor jezelf is. Als ik het met mezelf vergelijk, dan is de kans er dat dit wordt gezien als en gevaar vormen voor jezelf. Het ligt ook aan die persoon waar je morgen en gesprek mee hebt. Als ze jou serieus neemt, waar ik vanuit ga, dan zaak ze hiervoor wel maatregelen nemen. Ik wil je niet bang maken, maar misschien moet je wel rekening houden met de kans dat je ouders worden ingelicht. 
Wat ik zou doen, is wel aan die mevrouw vertellen dat je gepest wordt. Als je je daar goed bij voelt, dan kan je bijvoorbeeld zeggen dat je wel eens aan zelfmoord hebt gedacht, maar dat  dat nu niet zo is. Als ze dan (volgens jou) goed reageert, dan kan je de volgende keer vertellen wat er echt aan de hand is. Het hoeft niet meteen. Meestal lucht praten over pesten al heel erg op, omdat je eindelijk het gevoel krijgt dat je serieus genomen wordt. Dit vermindert de zelfmoordgedachte al. 
Ik hoop dat je hier wat aan hebt. Laat je weten hoe het gesprek ging?
Bedankt
Ik heb alles ook opgeschreven als spiekbriefje en als het echt niet wil geef ikhaar het briefje..
Ik kan morgen niet alles vertellen, ben erg laat thuis en dannog muziek.. maar vertel het jullie zo snel mogelijk -- dinsdag denk ik :-) 
Groetjes,
Benikanders

PS wish me good luck!! :eek:
Zo.. wat een verhaal. Ik kan me er eerlijk gezegd wel een beetje in vinden, van groep 1 tot groep 8 heb ik ongeveer hetzelfde gehad. Ik heb nu nog steeds problemen met zelfvertrouwen etc. maar ik heb me al heel goed hersteld. Ik wou dat ik iets kan opschrijven waarvan ik weet dat je er iets aan hebt, maar dat gaat me denk ik nu niet lukken, ik heb nog nooit zoveel moeite gehad om iets op te schrijven als nu, haha......ik weet maar al te goed hoelang het kan achtervolgen al die nare ervaringen...

Ik zou zeggen laat het achter je! En meteen realiseer ik dat het niet zo makkelijk is. Herstellen kost tijd, dat is met alles zo. Probeer er niet veel over na te denken en zorg dat je gaat concentreren op leuke dingen. Maak je maar niet druk over je opleiding, als vwo niet lukt dan ga je naar havo, doe je nog 3 jaar havo en kun je daarna nog 2 jaar vwo doen, dat is niet zozeer het probleem! Als laatste tip wil ik meegeven: zorg dat je iemand hebt waar je alles tegen kan vertellen, alles. Praat alles van je af, en al is het op een boze manier het is een manier van verwerken en dat is beter dan alles wegdrukken want dan blijft het maar achtervolgen, niet alleen maar een psycholoog want die is er maar die na verloop van tijd ook weer weg dus altijd iemand hebben waar je alles tegen kunt zeggen. 

Ik wou dat ik meer zou kunnen helpen maar als ik de teksten van _evdm lees, zit dat helemaal goed. Ik wens je veel sterkte toe en pleeg alsjeblieft geen zelfmoord dat zou zonde zijn van volgens mij een geweldige iemand!
Een spiekbriefje is natuurlijk super handig! Hoe is je gesprek gegaan?
Ik hoop echt dat dit je helpt, en dat je nu verder kan. 
Thnx
Diegene waar ik het gesprek mee had zei dat we eerst ff kennis moesten maken... Duurde wel een uur, dus miste Nederlands. Ik heb wel gezegd dat ik op de basischool gepest werd, maar ik begon ook weer te twijfelen: was het wel pesten? Het waren vriendinnen van me... Was het niet gewoon alleen maar ruzies? Er was wel een machtsverschil, heel duidelijk zelfs, maar misschien creeerde ik die wel zelf... IK durfde er NIKS van te zeggen. Na dat gesprek had ik pauze en daarna sova-training op school. Onder die training kreeg ik steeds beelden van de basisschool voor me... Die docent die die training gaf vroeg me of ik even wilde blijven na de les. Ik dacht: waarom?! Ze vroeg me wat er was. Ze zei dat ik ineens wit wegtrok. Waarschijnlijk door die beelden. Ik antwoorde niet. Ze vroeg me van alles: hebben je ouders ruzie? NEE Is het op school?  HALF Of thuis? HALF Heb je soms de gedachte om uit je leven te stappen? JA en nog meer. Ik heb gewoon over nee geknikt: ik heb helemaal niks gezegd... 😞 En ik had het 1ste uur rekenles. Van mn nask docent en wiskunde docent. Nask doc. wilde ff met me praten. Ze vroeg waarom mijn cijfers van Nask en wiskunde zo snel achteruit gingen. Ik heb zo gezegd: ik heb blackouts. Ze vroeg of ik wist waar dat door kwam. Ik zei zo: waarschijnlijk wel. Ze vroeg: waardoor dan? Ik: zeg ik liever niet Zij: wil je liever met een vertrouwenspersoon praten? Ik: ja, vanmiddag ga ik daar al heen. Zij: wil je het dan alsjeblieft vertellen? Anders kunnen we je niet helpen. Ik: oke. Zij: want ik maak me eigenljk best wel zorgen om jou. Ik dacht: ok - van onze nask docent worden verhalen verteld dat ze scheld en slaat en snel boos word en dat kan ze ook - maar dat ze zich zorgen maakt over mij?! Ze zei dat ze morgen aan me gaat vragen hoe het ging en of ik het dan wel wil vertellen. Morgen heb ik niet eens nask! Komt ze zeker zomaar een andere les binnenstormen hoe het ging??!! En dan al die klasgenoten: wat heeft zij nou weer gedaan?! En dat soort gerroddel... Ik hoop dat ze het vergeet. Volgende week vrijdag heb ik weer gesprek met vertdouwenspersoon. Haar hele planning stond vol... 
Maar moet nu gaan..
Tuurlijk is het pesten! Als jou vriendinnen zich zo durven te gedragen tegenover jou, dan is het absoluut pesten. Je hebt in ieder geval de stap gezet om te antwoorden, alleen niet met woorden. Je hebt ten minste geantwoord. Ik vind het echt super goed van je dat je weer naar de vertrouwenspersoon gaat. Misschien is het slim dat als je niet uit je woorden komt, of helemaal dicht klapt, dat briefje te laten lezen. Dan krijgt ze toch een idee van wat er in je om gaat.
Ik denk dat de docente niet zomaar de les komt binnenstormen. Meestal doen docenten dat niet. En ze zullen ook niet in de klas al beginnen met vragen stellen, dat doen ze pas als je alleen bent. Je hoeft je niet druk te maken over wat de anderen van je denken. Desnoods vertel je een smoesje, dat je bijles voor Nask wilde ofzo. Of dat je naar de fysio/tandarts/ortho/huisarts moest, en dat je daarom niet bij Nederlands was. Misschien kun je dat briefje ook aan de Nask docente laten lezen, als je niets durft te zeggen. Ik geloof in je, en ik gun het je echt.
Als er iets is, zeg het alsjeblieft tegen me, dan probeer ik je zo goed mogelijk te helpen.
xx
Heey,
ik heb maandag weer van die ene docent SOVA-training... Ik ben bang dat ze er opnieuw iets over vraagt... Ik weet niet of ik er wel heen durf. Als er wel wat is, dan zeg ik dat niet tegen haar... Dan liever tegen de vertrouwenspersoon. Maar als ze er wel weer naar vraagt?? Is er ook een tip om gewoon niet aan die tijd te denken en alleen aan leuke dingen denken? Wat ik ook denk, ik kom altijd bij het pesten uit... Zoals: toen ik met pap/mam/broertje/broer naar Walibi ging ofzo, dan denk ik: zowat de enige keer dat het gezellig is met familie... En dan kom ik uit bij hoe het anders thuis gaat; dat ze me vaak klieren. Klieren --> pesten. Basisschooltijd... :mad: Zo gaat het altijd. Wat voor leuks ik ook bedenk.... Please, is er een oplossing voor altijd slecht denken?! Ik heb al zoveel geprobeerd, maar niks helpt!! Hebben jullie nog tips?!
Ik denk dat ik depressief ben: ik heb trouwens ook een test gemaakt of je depressief bent, ik scoorde héél hoog... 😞 Is dit erg?!
Groetjes,
benikanders
Heftig zeg!! Ik ben ook lange tijd gepest geweest op de basisschool en op de middelbare school en heb twee keer meegemaakt dat de docent(en) me niet geloofden, aangezien mijn pesters nogal veel charme hadden en goed konden manipuleren... Ik heb ook het probleem dat ik altijd lach, maar dat ik vanbinnen helemaal niet vrolijk ben, integendeel zelfs. Net als jij heb ik mezelf 'aangeleerd' altijd maar te lachen, dan ben je van de vragen en alles af, ik kan ook niet meer huilen wanneer ik het wil, enkel wanneer ik het niet wil en het mij overvalt. Het nadeel hiervan is dat je alles opkropt en dat je er niet van af bent, het stapelt zich juist op. Dus hoe moeilijk en eng het ook is, ik zou er inderdaad met iemand over praten!

Succes! You can do it girl! Stay strong!
Bedankt :o
Maar ik heb maandag een gesprek met iemand omdat de mentor sinds kort weet dat ik thuis niet zo lekker in mn vel zit ( broer met PDD-NOS en broertje met ADHD: vaak ruzie enzo. Ik word er soms helemaal gestoord van ) 
Mijn ouders weten wel dat ik gepest werd op de basisschool, maar ze wete niet dat ik daar nu zulke problemen mee heb... En dat ga ik ook niet tegen ze zeggen ( ze hebben het al druk genoeg met mijn broers ), ik zeg het liever tegen iemand anders; maar ben bang dat ze het doorvertellen... 
Ik wil maandag alles graag vertellen, maar ben bang dat ik niet durf of dichtklap... Ik heb namelijk van groep 5 t/m groep 8 niks tegen een docent gezegd ( behalve ja knikken, nee schudden, schouders ophalen of gewoon 'weet ik niet' zeggen ).
Ik word dus echt helemaal gek van die black-outs, als ik zulke slechte cijfers blijf halen, dan kan ik niet over enniet bij mn vriendinnen in de klas komen en kan ik helemaal opnieuw beginnen en heb ik waarscijnlijk niet nog een keer een bekende van volleybal in de klas zitten, ik maak moeilijk vrienden, dus waarschijnlijk word ik dan vriendloos, eenzaam en gepest... 

Schrijf alsjeblieft reacties!!Groetjes benikanders
P.S.: onder je reactie staat 'i'm a warrior, and you can never hurt me again'. Is dat van Demi Lovato? Daar ben ik fan van. ; )


Cool dat jij ook fan bent van Demi Lovato, ik ook, heel erg! Helpt ze jou ook met je 'problemen'? Mij wel, vooral doordat ze weet waar ze het over heeft en ze goed advies geeft
Ja, ik ben echt supergrote fan. Vooral Warrior, Lightweight, Skyscraper, Let it Go enzo zijn dan echt de nummers die me helpen. Dat ze gewoon weet waar je het over hebt en dat ze daar ook een soort van over zingt....
Maar ik had vandaag dus weer een gesprek. Ging echt slecht. Ik lach veel te veel daar. Ik durf het eigenlijk niet te zeggen. Zij denkt dat al mijn problemen niet van het pesten enzo vandaankomen, ze denkt dat ik zelf ook een of andere PDD-NOS ofzo heb!! Kom op zeg! Gelooft zij me nou ook al niet?! Ik word hier echt helemaal gek van! Ze vroeg zo: waar denk je dat al je problemen vandaan komen? Ik zeg: ik werd vroeger gepest. Zij: ja, maar niet alle problemen komen van pesten, je verschuilt je achter het feit dat jij misschien ook autisme of PDD-NOS hebt...
Ik moest serieus bijna janken! Gelooft ze me nou gewoon niet! Ik ben van plan gewoon niet meer naar haar toe te gaan; gewoon tegen de mentor zeggen dat ik er geen zin in heb ofzo. Ik vind dit gewoon niet leuk meer! Gelooft nou serieus NIEMAND mij? Denken ze echt dat ik alles ZELF heb aangericht? Zie je wel dat het mn eigen schuld is. Wat doe ik dan nog hier!! Kan ik niet gewoon zelfmoord plegen ofzo! Als ik toch nergens goed voor ben!? Alleen ben ik weer zo laf dat ik niet durf!! Dat ik toch blijf leven ofzo! Dan weten al die mensen zeker dat ik doorgedraait ben!! Ik ben van plan meteen met die gesprekken te stoppen, het is toch nergens goed voor, ik zak alleen maar dieper in de put! Volgende week woensdag zeg ik het wel tegen mn mentor dat ik geen zin meer in die gesprekken heb. Is er niet gewoon een vertrouwenspersoon die mij WEL gelooft.
Ik weet toch zelf ook wel dat ik misschien ook een beetje autisme heb!? Ik heb een half jaar t/m 1 heel jaar op internet gezocht waar mijn problemen wegkomen, ik lande alleen maar op de 'gevolgen van pesten!' En dan zegt zij dat het niet zo is? Ik weet het gewoon niet meer. Het liefst was ik nooit geboren. Maar ik DURF niet eens zelfmoord te plegen. Wat ben ik dan voor iemand?!
Jeetje, wat heftig voor je!! Ik weet dat het frustrerend is als 'niemand' je gelooft, maar pleeg alsjeblieft geen zelfmoord, ook niet als je de moed ervoor hebt gevonden! Je zou naar de huisarts kunnen gaan en om een verwijzing naar een psycholoog aan te vragen, dat heb ik ook gedaan toen ik het helemaal niet meer zag zitten en nu gaat het alweer wat beter, nog niet helemaal, daar is een lang proces voor nodig, maar ik merk wel verschil. Het grootste verschil en dat is ook meteen wat ik het prettigst vind, is dat ze me begrijpen en ook echt naar me luisteren; ik kan alles zeggen wat ik wil en ze doen er ook iets mee.

Ik vind het echt laf van die vertrouwenspersoon om maar te zeggen dat het aan autisme ligt, ik weet dat veel dingen moeilijk zijn als je autisme hebt, maar niet alles hoeft daardoor te komen. Pesten kan ook een heleboel aanrichten, dat weet ik ook uit ervaring...

Ik hoop echt dat je iemand vind die je begrijpt, ik begrijp je in ieder geval al, als er iets is, kun je het altijd tegen me zeggen!

Die nummers zijn inderdaad super!! De tekst is zo goed en ze kan het zo mooi overbrengen xD

You can do it girl!
Hey,
Ik ben 13 en ga nog niet alleen naar de huisarts. Dus ik weet echt niet wat ik moet doen.
Nog iets anders:
Ik keek vanavond ff op whatsapp. Zegt een van mn vriendinnen: hzo heb je ruzie?! Ik had echt geen idee waar ze het over had. Dus ik zo vragen. Krijg ik van een andere vriendin te horen dat S ( een van de pesters op basisschool en die nog bij me in de klas zat, maar sinds een maand naar andere school is gegaan ) dat ze zei dat ik haar helemaal zat uit te schelden en lachen. En dat ik toch alles zo goed alleen kan dat ik ook wel in mn eentje de whappgroep uit kan. En nog meer. Dat mn moeder ook nog eens iedereen afkraakt ofzo.. Ik snapte echt niet waar ze al die onzin nou weer weg heeft gehaald. Maar ik ben bang dat ze mn vriendinnen weer afpakt en iedereen weer tegen me opstookt.....
Wat moet ik doen......?..?....?
Doei,
Benikanders
Pff, het zit je echt niet mee hè?... Heb je nog andere familieleden waar je eventueel mee kunt praten?
Nee, inderdaad.
Ik weet niet of alles nog wel zin heeft. Ik heb er tenminste geen zin meer in.
Ik wou dus gisteren op whatsapp vragen welke opdrachten we voor geschiedenis moesten maken, maar dan krijg je ineens een berichtje: hzo heb je ruzie?!
En ik zo vragen: ik snap niet waar je het over hebt? Met wie heb ik ruzie dan? Nou, dan stort je wereld wel weer in elkaar. Het gaat precies hetzelfde als op de basisschool. Diegene die die berichten op whatsapp over mij heeft gestuurd, pestte mij toen ook..... Gelukkig ben ik er vandaag achter gekomen dat mijn nieuwe vriendinnen er NIET intrappen. En die op de basisschool trapten er wel in. Dus dat luchte op. Maar ik ben dus door al dat gedoe mijn huiswerk voor geschiedenis vergeten. En dat was de 3de keer. Dus moet ik morgen naar huiswerkplein... Niet zo erg... Ik bedoel: dan ben ik langer weg van huis (broer en broertje) en op huiswerkplein kan ik misschien wel beter huiswerk maken dan thuis... Maar ik weet dus niet in welk lokaal dat is. En voor huiswerkplein heb ik steunles, dus mijn vriendinnen zijn dan allang naar huis. Dus ik weet niet in welk lokaal huiswerkplein is en ik durf het aan niemand te vragen. Als ik het niet kan vinden, ga ik dus niet naar huiswerkplein en krijg ik daar weer gezeur over... Hoe moet ik dat dan uit gaan leggen? Ik ben echt een of ander laf mietje....
En het was de 3de keer omdat ik steeds meer bezig ben met mijn basisschooltijd dat ik nergens meer zin in heb. Ik vergeet alles en heb helemaal geen overzicht meer... Mijn cijfers beginnen wel weer omhoog te komen: maar dat komt doordat ik er eigenlijk al denk dat ik een 1 haal. En ik krijg alle leerstof gewoon niet meer in mn hoofd. Dus ik verbaas me erom dat ik opeens twee keer achter elkaar een 10 op Duits heb (vooral Duits gaat omhoog, ookal ben ik daar helemaal niet goed in...)
Maar morgen moeten we allemaal naamvallen van Duits kennen, want we hebben een SO daarover. Maar het lukt me gewoon niet om alles te onthouden.
En die vrouw met wie ik dus moet praten... Ik denk dat ik woensdag tegen de mentor zeg dat ik ermee stop, of ik stuur haar een mailtje....

Bye,
benikanders
P.S. als de bijlagen goed zijn toegevoegd: dit is zo ongeveer een samenvatting wat diegene op whatsapp (ook ''virendin''/pester op basisschool) over mij heeft gezegd. Ik heb namen enzo weggeknipt en soms daar wat anders in de plaats gezet.

Reageer