Meer hulp Meldknop.nl Bel gratis en anoniem 0800 - 0432 of chat
13-18

verkracht

  • 9 september 2016
  • 47 reacties
  • 3107 Bekeken

  • Anonymous
  • 0 reacties
Heyy,

Uhh naja zoals de titel al zegt, ik ben denk ik 4 maanden geleden verkracht.
Dit is voor een deel mijn eigen schuld. De jongen die mij verkrachte heeft mij twee jaar geleden een tijd gestalkt. Hij zocht later weer contact met mij en hij vertelde dat het hem spijten en dat hij een moeilijke tijd achter de rug had en dat hij vanuit gevoelens stomme dingen had gedaan. Ik geloofde hem en omdat we voordat hij mij stalkte elkaar al 11 jaar kende, en ik heel goed begreep dat je vanuit heftige gevoelens stomme dingen kan doen, ben ik dus akkoord gegaan af te spreken zodat hij sorry kon zeggen en we ons contact konden herstellen. Naja dat ging dus helemaal mis, maar het is voor een groot deel natuurlijk mijn eigen schuld.

ik durf mijn therapeut niet te vertellen wat er gebeurd is omdat ik bang ben dat ze boos op me word. Mijn ouders hebben al aangegeven dat ze niet willen dat ik hierover met ze praat (ik wilde het gelijk na de verkrachting vertellen maar ze kapte mijn verhaal af). ik heb een vriendin met wie ik normaal alles deel (we zijn 9 maanden samen opgenomen geweest) maar dit durf ik ook haar niet te vertellen.
Ik heb ook n beetje van 'ik ben 17 dus wat zijk ik'. Zo veel meiden van 17 hebben seks, en dat het mijne niet vrijwillig was, daar moet ik niet over zijken of zo.
Ik ben ook super bang dat mensen denken dat ik dit om de aandacht doe. Omdat ik nu niet meer opgenomen zit dat ze denken dat ik bijzonder wil zijn.
Maar dit wil ik echt niet! Dit is echt iets wat ik never nooit gewild heb! Niemand zou dit willen...

Is het goed om hierover te gaan praten? En met wie kan ik dan het beste gaan praten?
Ik vind het btw al echt super eng om het op het forum te delen. Waarom weet ik ook niet.
Maar na ja ik hoop dat jullie me niet zullen veroordelen voor wat er is gebeurd...

Liefs,
Pheebe

47 reacties

Badge +3
Hoi Pheebe,
Natuurlijk veroordelen we je niet, daar is dit forum juist voor, iedereen accepteert elkaar. Dat ''ik ben 17 dus wat zeik ik'' is onzin, niemand wil zoiets meemaken óók niet als je 17 bent. Onvrijwillige seks is NOOIT goed. Het is misschien deels je eigen schuld, maar zeker niet helemaal. Die jongen heeft iets flink fout gedaan en daar kan jij niks aan doen. Jij had vertrouwen in hem, en dat is juist goed. Dat laat zien dat je mensen een tweede kans geeft en dat is (vind ik) een positieve eigenschap. Ik zou als ik jou was wel met iemand erover praten. Je hoeft er je niet voor te schamen! Echt niet! En als mensen denken dat je het doet om de aandacht denken dat maar lekker, die zijn ontzettend dom. (haha ik zit hier zo'n beetje boos te worden op mensen die ik niet ken XD.) Ik vind het wel een beetje raar eigenlijk dat je ouders niet willen dat je hier met hen over praat. Daar zouden ouders juist voor moeten zijn o.a.
Badge +3
Sorry mn vader kwam binnen en ik moest snel wegklikken alleen ik wou wel dat het geplaatst was.
wat er nog achteraan moest:

In elk geval, ik vind het heel goed dat je dit hier toch gedeeld hebt en ik hoop dat je wat aan m'n advies hebt :)
Ik heb trouwens gemerkt dat je heel vaak reageert op topics en dat vind ik heel goed, je bent een topper! (dat moest ik nog even kwijt)

xIBWIBx
@xIBWIBx dankjewel voor je reactie!
Ik baal zelf ook heel erg dat mijn ouders niet naar me willen luisteren... Maar naja daar doe ik weinig aan. Ik ga zo ook niet dwingen, want ik wil dat ze er voor me willen zijn. En als ze dat niet willen is dat hun keuze.
Tja, mijn psycholoog gaat boos op me worden, en ik weet niet of ik dat trek zeg maar. Als ik dan open ben en ik krijg een nare reactie sla ik vaak helemaal dicht, en daar heb ik ook niks aan.
Kan ik hiermee naar een vriendin? Of is dit niet een onderwerp waarmee je naar vrienden mag?
Haha 😳 dankjewel
Badge +3
Natuurlijk kan je hiermee naar een vriendin! Die zal, als ze een goede vriendin is, zeker alles begrijpen. Ik snap dat dat misschien spannend is, maar ik denk dat het heel erg oplucht als je het wel vertelt. Bovendien sta je dan niet meer alleen voor alle vervelende dingen eromheen en kan die vriendin je misschien met dingen helpen.
En graag gedaan hoor 🙂
Reputatie 6
Hoi Pheebe,

Wat naar dat je dit hebt moeten meemaken!

Allereerst wil ik je even duidelijk maken dat dit NIET jouw schuld is! Toen hij je stalkte heeft hij je nooit geprobeerd te verkrachten, nietwaar? Hing er een briefje op z'n hoofd "pas op, ik ga je verkrachten"? Heeft hij je bedreigd vooraf? Had je ook maar 1 aanleiding, behalve je hele geschiedenis met hem, om te denken dat hij dit zou doen?
Sowieso is het altijd de schuld van de verkrachter en niet van het slachtoffer.

Waarom kappen je ouders je af? Zij willen toch ook dat je beter word? Natuurlijk moeten ze het wel willen, maar het is ook wel een beetje de taak van je ouders.

Ik zie veel reacties van je waarin je iedereen juist stimuleert te praten en mensen in vertrouwen te nemen. Heb je niet juist met alle therapie vormen geleerd dat je mensen in vertrouwen moet nemen? Ik denk dat jouw vriendin, die 9 maanden met jou opgenomen heeft gezeten, jou heel graag wilt helpen en trots op je zal zijn dat je het vertelt!

Waarom word je psycholoog boos? Ik vind je wel een hele slechte psycholoog als je hier boos om gaat worden. Maar goed, het is wel iets wat je psycholoog moet weten. Als je psycholoog niet geheel op de hoogte is van jouw situatie, kan hij/zij je ook niet geheel helpen.

Je zult het moeten verwerken, dat gaat het best met hulp. Ik wens je heel veel succes en ik hoop echt dat het goed met je gaat komen. Je hebt al zo veek megemaakt en anderen geholpen, nu ben jij aan de beurt voor een vrolijk leven!

Gr. Pin
Heey!

Herinner je mijn topic, van vorige week (geloof ik )

Meid, wat voor mij geldt geldt voor jou net zo goed.

HET IS NIET JOUW SCHULD. NIET VOOR EEN DEEL. GEEN KLEIN BEETJE. HET. IS. NIET JOUW SCHULD. (Sorry dat ik schreew, haha, maar ik wil zo graag dat je het weet)

Dat van jou was niet vrijwillig. En ook al zijn er zoveel meiden van onze leeftijd die er wél zelf voor kiezen; jij bent jij en jij ervaart dingen op jouw manier.

Je kunt het met je vriendin bespreken, je móét erover praten! Misschien is het fijner om eerst je vriendin te vertellen. Je vriendin kan je hierbij niet echt helpen, maar als jij erover praat met je therapeut of psycholoog, kan zij je wel steunen.

Ik vind het ook allemaal supereng, ik heb er nog steeds niet over gepraat en vond het ook al een hele stap om het op dit forum te plaatsen (supergoed dat je dat gedaan hebt!).

Ik ben ook bang dat ze me niet geloven. Dat van mij is al veel langer geleden natuurlijk, maar het verhaal is hetzelfde.

Sta sterk! Wat gebeurd is ís gebeurd. Doe er wat mee, praat erover, ik wil dat je vrolijk kan zijn en niet continu herinnerd word aan hem.

Ik heb het ook vaak dat ik dichtklap als ik een negatieve of vage reactie van mijn psych (of iemand met wie ik praat) krijg.
Zet het desnoods op papier, je kunt het goed verwoorden, dus als je opschrijft waar jouw angst zit, moet hij/zij dat begrijpen.
En voor als het een hij is (en je dat niet fijn vindt): regel een vrouw, dan komt het goed xD

Heel heel veel succes!

Xx
Kikker
Dankjulliewel voor jullie super lieve reacties!

Ik heb mijn vriendin dit topic laten lezen. Zij reageerde heel begripvol en omdat ze snapte dat ik hier nog niet over kon praten schreef ze haar reactie voor mij op.
Ze was inderdaad niet boos en vond t ook niet mijn schuld (wat ik nog steeds niet echt snap)...
Ik vind het fijn dat ze het weet, maar ook lastig. Nu weet ze het en weet ik niet zo goed of ik er dan wel of niet verder over met haar moet praten zeg maar.

Normaal vind ik ook altijd dat de verkrachter schuldig is. Maar ik voel me er zo schuldig over. Alsof als ik anders had gehandeld het niet was gebeurd en hij geen verkrachter was geweest.
En ik weet dat ik niet boos op hem mag zijn (want naja boos zijn is slecht), maar ik voel me toch boos... Op mezelf maar ook wel een beetje op hem...

Mijn ouders willen niet naar mij luisteren omdat ze het moeilijk vinden of zo. Mijn vader vond dat ik het met mijn moeder moest bespreken, en mijn moeder liep de kamer uit en zei dat ik maar naar boven of moest gaan douchen of zo.
Mijn ouders willen meestal niet naar mij luisteren...

Ja ik weet dat ik eerlijk zou moeten zijn naar mijn psycholoog. En normaal ben ik dat ook...
Morgen zie ik haat en dan wil ik het eigenlijk aan haar vertellen. Maar zelfs alleen op mijn kamer krijg ik de woorden mijn mond niet uit... Ik dacht ook van ik kan het opschrijven. Maar ik ben bang dat ze dat aanstellerig vind en dat ze alleen maar bozer word.
Ik wil/moet het morgen vertellen omdat ik waarschijnlijk vrij snel een mannelijke psycholoog krijg en dan is vertellen alleen nog maar moeilijker (ik vind die man super fijn om mee te praten, maar niet hier over....).

@kikker, ik ben inderdaad ook super bang dat mensen me niet geloven! het slaat waarschijnlijk nergens op maar het is wel zo... Want na ja waarom zou iemand seks met mij willen hebben? Wie zegt dat ik het niet om aandacht zeg of overdrijf of bijzonder wil zijn?

Jullie reacties hebben me al echt super erg geholpen!
Ik voel me echt heel begrepen door jullie en naja, dankjewel daarvoor!

Liefs,
Pheebe
Heey Pheebe,

Super dat je wil gaan praten! Schrijf het echt op! Als je psycholoog boos wordt en vindt dat je je aanstelt is het een ongelooflijk slechte psych. Ze hoort je serieus te nemen en als zij dat niet doet, ben je haar niet waard.

Btw fijn dat je vriendin het nu weet en dat haar reactie meeviel!

Hee, je mag sws wel boos zijn. Je mag boos zijn op iemand die dingen met je doet die slecht voor je zijn. Wees alsjeblieft niet boos op jezelf. Het is niet jouw schuld, je kon er niks aan doen.

Heb je nog contact met hem?
Kom je hem nog weleens tegen?

Stom dat je ouders niet naar je luisteren. Ik heb ook zulke ouders, mn vader boeit het allemaal niks en vindt het allemaal onzin en voor mn moeder is het te zwaar om aan te horen waar ik allemaal mee zit. Ze loopt er ook voor weg. Balen, maar je kunt het moeilijk veranderen.


Ik schaam me er zoo erg voor.. ik snap dat mensen missvhien denken dat we het om aandacht zouden doen.
Je kunt beste vertellen wat er gebeurd is en vertellengte wat voor impact het op jouw leven heeft. Dan moet ze je wel begrijpen of in elk geval serieus nemen.

Stay strong, het komt wel goed!!

Xz
Kikker
Vertellen*
🙂
Reputatie 6
Hoi,

Wow, super dat je het met je vriendin hebt gedeeld! Ik heb ook met een vriendin het over gevoelige dingen gehad. Ik dacht op gegeven moment ook van "En nu, moet ik doorgaan?" Ik heb haar toen gevraagd of ze het niet erg vond of ik het allemaal deelde. Ze zei van niet en nu voel ik me daar een stuk beter over!

Ik sluit me aan bij @kikker, wees boos, maar niet op jezelf. Je hebt echt ALLE RECHT om boos op hem te zijn. Alles wat je bedenkt is achteraf. Ik weet dat het moeilijk is, ik kan het zelf ook niet, maar probeer niet te veel over het verleden te piekeren en te 'wat-alsen' .

Echt vervelend dat je zulke ouders hebt. Hebben jullie al eens gezinstherapie gehad?

Je beseft zelf ook gelukkig dat je het aan je psych moet vertellen. Als psych moet je het respecteren dat het lastig kan zijn over sommige dingen te praten. Als ze dan boos wordt, is ze echt heel slecht.

Je bent goed opweg! Ik geloof in je :)

Gr. Pin
Hey!

Ik heb het vandaag aan mijn psycholoog 'vertelt'. Ze wist wel al dat die jongen over mijn grenzen was gegaan, maar ze dacht dat dat kwam doordat is zelf nieuwsgierig was. Daardoor voelde ik me in het begin van het gesprek heel onbegrepen en alleen nog maar schuldiger. Maar uiteindelijk heb ik dus vertelt wat er echt is gebeurd, en toen reageerde mijn psycholoog helemaal niet boos, juist heel steunend eigenlijk.
Volgende week moet ik het aan mijn moeder gaan vertellen. En mijn psycholoog staat er op dat ik aangifte ga doen. Allebei de dingen wil ik echt niet! Mijn moeder word of boos op mij, of gaat ook vinden dat ik aangifte moet doen. Maar naja, dat moet ik volgende week maar zien...

De jongen woont echt drie straten van mij vandaag, dus ik kom hem nog geregeld tegen. En ook soms staat hij me op te wachten uit werk. Ik vind het elke keer dat ik hem zie nog echt dood eng, en zeker s avonds uit werk.
Maar ik denk niet dat aangifte doen gaat helpen.

@pin het is inderdaad een goed idee om aan die vriendin te vragen of ze het vervelend vind!

Ik heb op dit moment geen gezinstherapie. Dat gaf altijd veel ruzie en spanningen, en daarom hebben we het stopgezet voor zolang ik thuis woon.

Heel er bedankt voor jullie super lieve reacties en steun!

Liefs,
Pheebe
Wauw!! Goed van je!
Ik ben serieus blij dat je erover gepraat hebt.

Je psycholoog kan je niet dwingen het je moeder te vertellen. Natuurlijk, je bent gaar kind, maar het is niet altijd zo dat de situatie er beter op wordt. En voor als je het je moeder gaat vertellen: ik zou denken ik alleen vertellen (of je psych laten vertellen) wat er gebeurd is en niet in detail treden.

Wat denk je dat er gaat gebeuren als jij aangifte doet?
Oké, bewijs zal er misschien niet zijn, maar als die jongen hoort dat jij niet pikt wat hij gedaan heeft, zal hij hopelijk minder snel zulke stomme dingen doen.
Trouwens, aangifte doen hoeft niet per se direct;)

Grtz
Kikker
Reputatie 6
Wow! Super zeg!

Je psycholoog kan je idd nergens toe dwingen. Wil jij het niet, dan gebeurd het niet. Alleen als jij jezelf of als jij de maatschappij in gevaar gaat brengen, mag je psych babbelen zonder jouw toestemming.

Wel moet ik nog even zeggen dat je psych ook fijn reageerde, waarom je moeder dan niet?

Ook raad ik je aan wel aangifte te doen, want hij heeft gewoon een strafbaar feit gepleegd.

Gr. Pin
Ik was ook niet echt van plan in detail te treden. Ik dacht aan iets van:
Mam, ik wil vertellen over waarom t laatst zo slecht ging dat ik op de gesloten werd opgenomen. Ik had je vertelt dat ik met die jognen had afgesproken en dat hij over mijn grenzen is heen gegaan. Maar hij is veel verder over mijn grenzen heen gegaan dan ik toen vertelt heb. (Moet ik dan daarna nog zeggen dat hij me heeft verkracht of hoeft dat niet perse?). Mijn psycholoog wil dat ik hier aangifte van doe. Maar zelf wil ik dit liever niet omdat ik dan mijn verhaal aan een vreemde moet doen en dat durf ik niet. En ik wil zijn leven niet verpesten.
Is dit goed om zo aan mijn moeder te vertellen?

Mijn psycholoog reageert wel vaker verrassend. Maar mijn moeder is vaak vrij voorspelbaar.
Mijn moeder zal geschrokken zijn en wilenl dat ik aangifte ga doen. Ze wil er met de oma van die jongen over praten en wil het met de rest van de familie delen (en echt dit is privé dit hoeft niemand te weten, dat mijn ouders het moeten weten ok maar de rest van de wereld gaat het geen zak aan!).

Ik weet dat hij iets heeft gedaan wat niet mag. Maar ik ben zelf ook dom geweest.
En naja ik wil zijn leven niet verpesten. Ik ben boos geweest. Maar er is een dag voorbij en na een dag heb ik geleerd moet je de boosheid laten weggaan en die ruimte opvullen met God's liefde. En naja ik wil heb kunnen vergeven. En vergeven is er nooit meer aan denken...
Ik heb ook geen idee wat er pressies gebeurd als ik aangifte doe. Dat maakt het ook zo eng. Moet ik tegen hem getuigen? Gebeurd er niks omdat er geen bewijs is? Ik weet dat het mijn plicht is omdat hij het nu misschien opnieuw gaat doen (en daar ben ik ook echt bang voor) maar ik durf het gewoon niet. Ik durf het niet en wil het niet...
Reputatie 6
Hey,

Ik denk dat je moeder jouw verhaal wel begrijpt. Als ze niet snapt wat je bedoelt met "veel verder over m'n grenzen gegaan" zal ze dat wel vragen en dan kun je het alsnog proberen te zeggen. Super knap dat je het gaat doen!

Je wilt zijn leven niet verpesten, maar hij mag wel die van jou verpesten door hiermee weg te lopen? Het zou heel goed zijn als er meer mensen zoals jij hier zouden rondlopen. Dat je het hem kan vergeven vind ik echt knap! Het ding is alleen dat hij iets strafbaars heeft gedaan.

Het blijft natuurlijk jouw keuze. Ik denk alleen dat het wel goed is om aangifte te doen. De hele familiereünie kun je inderdaad gewoon achterwege laten. Jij bent hen niks verplicht.

Luister goed naar jezelf. Ik wil alleen wel zeggen dat hoe eerder je aangifte doet, hoe effectiever het is. Stel je denkt volgend jaar, hmm, laat ik toch maar aangifte doen, dan sta je minder sterk. JIJ bent het bewijs.

Veel succes,
Gr. Pin
Heey Pheebe,

Wauw, zoals je het nu vertelt zou ik het je moeder vertellen.
Misschien is er geen bewijs, maat als je geen aangifte doet, gebeurt er sws niks. Hij zal nooit straf krijgen voor wat hij heeft gedaan (alleen vernedering dat anderen van zijn misdaad weten is al een straf).

Zet m op met praten!

Xx
Kikker
Ik ben het eens met pheebe
Lees mijn verhaal is meis (4 jaar lang verkracht door mijn oom heet de topic) misschien begrijpen we elkaar dan.. Ik was dan wel jonger maar seks tegen je zin is echt niet leuk ook al ben je 30 dan is dit nog niet goed en jij was in de hoop dat die spijt had en niet omdat je ervan uitging dat hij je zou verkrachten... Dus nee dit is totaal niet jou schuld meisje... Xxxx mij
Dag Pheebe,

Wat vervelend voor je.
Al helemaal omdat je die jongen al 11 jaar kende..
Maar helaas, mensen veranderen, en die jongen dus ook.
Ik denk dat je dit aan je ouders of aan je mentor moet vertellen! Sommige mensen die dit ook hebben gehad, verdringen het, maar dan komt het later weer terug in pijn aan je lichaam, nachtmerries, etc.
Vertellen dus!
Succes :)

Liefs, PastelGirl
Hey,

Ik ga het morgen dus vertellen, maar ik durf echt niet meer!
Tot een paar uur geleden kon ik nog denken 'het is zo ver weg, eerst moet ik nog ... . Maar nu is morgen al zo snel en ik wil nog helemaal niet dat mijn ouders het weten!
Ik merk dat ik me echt super slecht ga voelen nu de spanning oploopt en dat vind ik best lastig omdat ik al best lang clean ben maar door de stres is dat nu heel moeilijk vol te houden.

Ik weet dat hij iets strafbaars heeft gedaan... En ik wil de maatschappij ook echt tegen hem beschermen. Als hij zoiets bij een ander meisje flikt zal ik me echt heel schuldig voelen!
Maar er valt sowieso niks te bewijzen...Dus met aangeven sta ik ook niet sterk... Het is mijn verhaal, het verhaal van een psychisch gestoord meisje, tegenover zijn verhaal...
En naja vandaag heb ik in de kerk vertelt dat ik me wil laten dopen, dus dan kan ik t voor mij gevoel niet maken om morgen een ander te veroordelen om zijn daden... En ik wil zo graag een goed christen zijn!

Liefs,
Pheebe
Hey lieffie 🙂

Plz zeg het tegen je therapeut! Wat er gebeurd is is sowieso NIET jouw schuld! Dat moet je echt weten! Hij is een klootzak! Wat hij heeft gedaan is strafbaar! Erover praten met je therapeut is denk ik wel echt het beste! T komt allemaal goed schat, en anders weet je me te vinden hehehe

Xxx
Heey Pheebe,
je moet niet bang zijn om het te vertellen! En als JIJ met een therapeut erover wil praten moet JIJ dat kunnen beslissen! Niet je ouders! Jij gaat erheen niet je ouders. Zij zou je hulp willen bieden en je opties vertellen! Niet geheim houden, dat gaat ophopen en pijn doen vanbinnen. Dat moet niet!
En je moet niet denken van' wat zeik ik ik ben 17' dat is dus helemaal niet zo! Als jij het niet wilde is het iets heel anders! Dat mag gewoon niet en is zeker erg! Laat het niet rustig over je heen lopen! Dat gaat niet! Het zal op je schouders blijven zitten zolang je het niet iemand vertelt! Of bel met de kindertelefoon. Die kunnen je opties vertellen 🙂

Liefs Plieky 🙂
Heey lieve jij,

Ik wilde toch even reageren. En trouwens ik ben zo blij iets van je te lezen, ondanks dat wat je schrijft alles behalve positief is.

Als eerste weet je je bent zo ontzettend hard voor jezelf en dat vind ik zo lastig om te lezen. Je geeft jezelf de schuld en dat terwijl dat geheel onterecht is! Je bent uit gegaan van het positieve van mensen. Dit is niet jou fout die jongen had het nooit mogen doen, die zat fout. Ik kan hier eigenlijk heel boos om worden. Ik denk dat je al genoeg aan je hoofd hebt zonder dit. Ik gun je dit gewoon niet, echt niet! Omdat ik denk dat het ongelofelijk veel met je doet (ervaring) en ja ik vind het daarom ook meer dan logisch dat je bang word als je hem ziet. Geef je jezelf hier een beetje tijd en rust in om dit een plekje te geven het te verwerken? Het zou anders zo zonde zijn als het je blijft achtervolgen!

Ik vind het ontzettend dapper dat je het met je psycholoog gedeeld hebt ik denk dat dit ontiegelijk moeilijk voor je geweest moet zijn. Lucht het wel op om dit te delen? Ik ben blij dat ze wel positief reageerde op je!

Aangifte doen is inderdaad lastig! Dat snap ik. Geef jezelf hier de tijd in om na te denken wat jij wilt! Wil je echt dat die jongen vrij uit gaat? Dat hij niet weet wat hij gedaan heeft? Maar zoals ik zei geef jezelf de tijd!

Heb je het inmiddels al met je moeder besproken? Ik hoop dat ze toch een beetje oké voor jou reageerde en je de ruimte geeft om je eigen keuzes te maken.

Een dikke knuffel voor jou!
Liefs!!
Hey,

Dank jullie wel voor jullie super lieve reacties!

Ik heb het ondertussen aan mijn moeder vertelt. Eerst heeft ze toen echt tien minuten tegenover me gezeten zonder iets te zeggen. Dat vond ik heel erg moeilijk. Toen mijn psycholoog haar om een reactie vroeg gaf ze aan boos te zijn om die jongen en dat ze dit echt niet had zien aankomen en dat ze ervan geschrokken was.(ik had mijn moeder vertelt dat ik bang was voor het gesprek, en toen had zij gezegd dat ik me aanstelde en dat niks zo erg kon zijn dat ze er van zou schikken). Die dag ben ik niet meer thuis gekomen en mijn moeder heeft het die dag aan mijn vader vertelt. Mijn vader heeft me toen een paar dagen helemaal niet aangeraakt, wat ik ergens fijn vond omdat ik elke keer als iemand me aanraakt weer een flashback krijg, maar wat ik ook moeilijk vind omdat het me het idee geeft dat hij me vies vind. Gister heeft mijn vader mijn arm eventjes aangeraakt dus dat was ergens wel fijn.
Mijn ouders gaan een brief schrijven om alles is te vragen wat ze willen weten. Daarna gaan we een gesprek plannen zodat ik mijn ouders antwoord kan geven op die vragen. Maar ik wil mijn ouders echt geen details moeten vertellen! Ik vind dat dat ze niks aangaat. Is dat raar?

Het aan mijn psycholoog vertellen heeft niet echt opgelucht.
Ik vind het zo lastig om er over te praten, en nu moet ik het er elk gesprek over hebben! Dat geeft zo veel stress! En daarnaast voelt het heel zwak dat ik er niet alleen mee kan dealen en hulp nodig heb... Ook ben ik heel bang dat ik het over details ga moeten hebben. Ze vraagt de hele tijd hoe het gebeurde en wat er nu pressies gebeurde, maar dat is zo privé!
Moet ik het vertellen? Om kan ik het ook gewoon voor mezelf houden en zelf proberen te verwerken?

Ik vind aangifte zo moeilijk....
Nee, ik wil niet dat hij vrijuit gaat. Maar er is geen bewijs dus waarschijnlijk gaat hij sowieso vrijuit. En ik wil ook niet dat hij door mijn toedoen een slechtere toekomt krijgt. Hij is ook ziek, en verdient hulp, geen straf...

Ergens vind ik ook niet dat het mijn schuld is...
Maar het moet iemands schuld zijn, en je mag andere nooit de schuld geven!
Als ik mezelf de schuld geef, geeft dat ook iets van controle. Dan kan ik het een volgende keer voorkomen. Als het niet mijn schuld is kan ik er dus niks aan doen en kan het zomaar nog een keer gebeuren! Ik ben zo bang... Ik durf niet alleen over straat. Ik durf niet alleen thuis te zijn. Ik dur geen boodschappen meer te doen. Ik moet ergens controle op hebben....

Ik wil mezelf wel tijd geven om dit te verwerken, maar ik heb geen tijd!
Volgende week begint mijn school, indoe 2 opleidingen voor turnen, ik werk parttime, en ik heb al zoveel therapieën. Ik heb gewoon niet echt tijd om stil te staan bij wat er gebeurd is... En ik wil er eigenlijk ook niet aan hoeven denken...

Knuffel en liefs,
Pheebe
Lieve schat, ten eerste vind ik het vreselijk naar voor je dat het zo vreselijk is gegaan :(
Maar ik kan je een ding op het hart drukken, V.E.R.K.R.A.C.H.T.E.R.S V.E.R.D.I.E.N.E.N. S.T.R.A.F. .
Dat ze misbruik maken van jouw lichaam en gevoelens en zich vermaken ten koste van jou, moet je ze gewoon aangeven, en als ze hun excuses willen aanbieden met bloemen of chocola ofzo, moet je gewoon boos worden. Boos, Boos, heel erg boos. Kom dan met zo'n tekst van: Dus die rozen en je mooie praatjes zijn mijn leven, lichaam en gevoelens waard? ROT OP en dan een bloempot of vaas erachteraan gooien... Ik heb geen beter plan voor als ie met rozen voor je deur komt (waarschijnijk gebeurt dat niet eens maargoed..)

En over het schuld kwestie, het is NIET jouw schuld en daar moet je vrede mee proberen te krijgen.. Denk zoiets van: 'Mkay, dat was een dikke e'kel zeg, maar niet alle mannen zijn zo en de meeste mannen op straat ook niet.. Hij was echt een uitzondering op de regel :(
Misschien is een grote vechthond wel fijn om bij je te hebben btw, moet je gewoon die hond zn riem losklikken als ze te dichtbij komen en ze zullen het wel laten om je wat aan te doen.. ;)
En je hoeft al helemaal niet bang te zijn voor het feit dat je hem de schuld geeft, want ik bedoel: Misbruik maken van iemand is ALTIJD de schuld van degene die misbruikt, nooit van jou. Hij heeft het denkbeeldige papiertje "mijn schuld" op zn eigen rug geplakt, niet jij

Reageer