Meer hulp Meldknop.nl Bel gratis en anoniem 0800 - 0432 of chat
13-18

(Kinder)mishandeling ja of nee?


  • Anonymous
  • 0 reacties
Heee,

Ik ben Rosalie, op dit moment 15 jaar en ik heb een jonger zusje van 6. Mijn vader is een jaar geleden ernstig ziek geweest en hij heeft het wonder boven wonder overleefd. Alleen is hij sinds zijn ziekte veranderd, hij is nooit meer zichzelf geweest. Naar buiten toe wel, hij is altijd behulpzaam en vrolijk. Binnen ons gezin is hij stil en vaak boos. Op de momenten dat hij boos is komt hij soms in een soort trance ofzo. Vaak richting mijn zusje, dan begint hij te trillen en te schreeuwen. Op dat moment kom ik er tussen en duw ik mijn zusje haar kamer binnen. Ik probeer hem dan tot rust te manen, dit lukt me niet altijd, soms vallen er wat klappen. Na zo'n trance weet hij zelf niet meer wat hij heeft aangericht. Meestal valt het kwa verwondingen wel mee, het waren vaak rode plekken en/of striemen die binnen een paar uur weer weggetrokken waren. De afgelopen weken waren heel heftig, hij raakte me echt hard en ik kreeg al snel gigantische blauwe plekken. Met smoesjes wist ik mijn teamgenoten (ik doe aan handbal) te overtuigen dat er niks was. Een week later zat ik met een aantal van m'n teamgenoten richting een uitwedstrijd in de auto. Ik was kapot, mijn vader had die ochtend een verschrikkelijke aanval gehad en daarbij was het bijna precies een jaar geleden dat een goede vriendin een einde maakte aan haar leven (ze had overigens ook Leukemie) Mijn teamgenoten vroegen maar door en door en uiteindelijk heb ik t verteld.

Ze beloofden het geheim te houden, maar hebben toch onze coach ingelicht. Ze wilden dat er iets gaat gebeuren en zo snel mogelijk. Ik snap hun standpunt, al vraag ik me af of het wel mishandeling is, ik bedoel, het valt toch wel mee? Het is toch logisch dat mijn vader niet lekker in zijn vel zit?

Sinds dat ik met hun gesproken heb gebeurde het 1 en ander: Ik zag een persoon wat voor de trein sprong nadat er minimaal 3 wagons overheen gereden waren, een vriendin is mentaal helemaal ingestort en ze wil dat ik alles voor me hou (van wat zij vertelde), iemand is geblesserd geraakt doordat wij met z'n 2en tegen elkaar opbotsten (hersenschudding) hier voel ik me erg schuldig over en iemand aan wie ik training geef heeft een in levensgevaarverkerende vriendin dus over haar maak ik me ook zorgen.

Ik snap mijn teamgenoten, alhoewel ik heel veel spijt heb dat ik t heb verteld, maar helaas kan ik de tijd niet terug draaien en zal ik nu moeten leven met wat er gaat komen.

Mijn vragen zijn:

Is dit wel daadwerkelijk mishandeling?

Wat moet ik doen?

Voor mij gaat mijn zusje voorop, wat er met mij gebeurd kan me niet schelen.

10 reacties

heey,
Dit is echt wel mishandeling! Blauwe plekken, rode plekken. Slaan en schelden is mishandeling
het is super dapper van je dat je je zusje wegduwt en zelf de klappen op vangt. Zo dapper! maar het gaat wel ten koste van jou. Hoe oud is je zusje? JE teamgenoten willen je slechts helpen. Maar jij moet hier echt met iemand over praten. met familie, leraren, vertrouwingspersoon, andere vriendinnen, kindertelefoon. Voordat dit uit de hand loopt. Het beste wat je dus doen kunt is met iemand praten en proberen het op te lossen. Het beste kan zijn dat je vader een psycholoog krijgt om zijn woede "trance" te beheersen zodat jij en je zusje veilig thuis kunnen zijn. misschien moeten jullie ook wel naar een ander huis mocht het niet op te lossen zijn. het belangrijkste is dat jullie veilig zijn! Dat is het beste voor jouw zusje en voor jou!
Je bent een heel bijzonder mens omdat je zo dapper bent en je zo volhoud! Je bent bijzonder en kunt dit!
Heel veel succes xx Emma
ps ik ben vroeger ook mishandelt dus snap dat het pijn kan doen,gwn volhouden en praten. ook geen gekke dingen doen want jij bent veel waard! succes
heej


ik heb bijna al je gedichten gelezen maar ik ben eigenlijk nooit gaan kijken of je een eigen topic had ..
ik schrok wel teon ik dit las..
het is wel mishandeling, maar je vader kan er misschien dus niks aan doen..
als ik al je gedichten las vond ik je al een speciaal persoon maar nu ik dit heb gelezen vind ik je ook nog echt heel dapper!
ik weet niet of het al een beetje is opgelost ofzo want je starte dit topic al best lang geleden...
maar als dat niet zo is , dan moet er echt wel wat gebeuren , je vader moet denk ik net als hierboven gezegd word profesionele hulp..
en jij houd het vol! je bent sterk & dapper , ik weet dat je dit kan !!
xo'
faab
doe aangifte bij de politie want dit is geen mishaldeling dit is gewoon uitbuiting en mishandeling te erg.
Lieve Faabxx,

Bedankt voor je lieve reactie! Op dit moment gaat t weer wat beter. Mijn coach heeft pas met mijn ouders gepraat en we gaan nu als gezin praten met een 3e. Het is niet makkelijk geweest en zeker nu is het ff slikken omdat dit moment het moment van erop of eronder is zeg maar. Het geeft mij hoop dat de afgelopen week vrij oke is gegaan. Mijn teamgenoten doen alles om me te steunen en ik kan bij hun ook mijn verhaal kwijt, hoewel ik t zelf na 1,5 jaar zwijgen erg moeilijk vind om te praten. Al met al merk ik aan mezelf dat ik weer stapje voor stapje durf te dromen van mijn eigen toekomst. Dit durfde ik voorheen nooit omdat ik niet meer in mijn toekomst geloofde. Ik zag mezelf als afval en natuurlijk, het blijft aanwezig bij je en ik merk nu pas wat voor stempel het op me gedrukt heeft, maar het is niet alleen maar negatief.

Door alles wat er gebeurd is probeer ik elke reden om vrolijk te zijn en te lachen aan te grijpen (hoewel dat niet in mijn gedichten te merken is.) Doordat ik weer vooruit kijk zie ik dingen positiever in en leef ik weer echt. Mijn droom is om de wereld te zien, echt gewoon een jaar lang er vandoor gaan om rond te reizen. Natuurlijk maak ik eerst mijn opleiding af... Heb je misschien zin om mee te gaan?

Liefs
Zeker wel kindermishandeling!
@Thedancer: Lief dat je reageert!

Iedereen,

Op dit moment gaat het slechter dan ooit. Mijn vader heeft een poging gedaan om me te laten verdrinken en als de buurman niet had aangebeld vraag ik me af ik het wel overleefd zou hebben. Mijn teamgenoten en coach heb ik een gesprek verteld dat het heel goed gaat en dat hun hulp niet meer nodig is. Ook heb ik beloofd het te melden als het weer fout gaat, maar ik weet nu al dat ik dit niet ga melden. Ik weet niet meer zo goed wat ik moet doen. Ik ben gister overgestapt naar een andere vereniging (om hoger te spelen) en daardoor verlies ik mn teamgenoten en coach uit het oog waardoor ze geen 'gevaar' meer voor me zijn. Maar ik vraag me af hoe lang ik dit nog trek en of ik het uberhaupt ga overleven.

Is hier iemand die enig idee heeft wat ik zou kunnen doen zonder Bureau Jeugd Zorg hier op de stoep te hebben staan?

Liefs
Je kan in deze situatie niks doen.. Als je bijvoorbeeld zelf iets terug doet bij je vader word je beschouwd als een gek en denken de mensen dat je gevaarlijk bent enzo, maar als je naar Jeugdzorg gaat word je waarschijnlijk het huis uit geplaatst. Dus het is geen Win-win situatie, ik stel je voor om voor de 2e optie te kiezen (mijn mening)
Dood of Leven

Zal ik nog leven,
over een jaar of tien?
Zal ik mijn vader vergeven,
Dat hij mij keer op keer
de dood in ogen laat zien
Zal ik het redden.
Zal ik kunnen blijven staan?
In deze wereld..
Waarin het geweld richting mij,
continu maar door blijft gaan
Kan ik mijn kleine Engel
er buiten houden?
of zal ook zij moeten lijden
Onder papa’s ziekte in zijn hoofd.
Zal iemand ons ooit bevrijden?
Of worden we tegen de pijn verdoofd?


Wie kan mij vertellen,
of mijn leven wel nutvol is
Moet ik hiervoor wel willen vechten?
Of kan ik mij beter laten gaan
Met de wind mee laten waaien,
Boven op de wolken staan.
Vandaar naar jullie zwaaien,
Niet meer te hoeven zwijgen
of te vechten.
Om in dit leven te blijven.


Hierboven t gedicht wat ik ook in t 'Gedichtentopic' plaatste (bij emotionele problemen en gevoelens.) Eigenlijk omschrijft dat de situatie op dit moment. Met 'Engel' bedoel ik mijn zusje.
Je kan in deze situatie niks doen.. Als je bijvoorbeeld zelf iets terug doet bij je vader word je beschouwd als een gek en denken de mensen dat je gevaarlijk bent enzo, maar als je naar Jeugdzorg gaat word je waarschijnlijk het huis uit geplaatst. Dus het is geen Win-win situatie, ik stel je voor om voor de 2e optie te kiezen (mijn mening)

Uit huis geplaatst worden is voor mij niet echt een optie, ik bedoel: Al doet hij me nog zoveel verdriet, ik hou van hem...
Het beste voor jou en je zusje is om echt naar een pleeggezin te gaan. Want jullie hebben beide een stabiele leefomgeving nodig. Je moet gewoon rustig thuis kunnen zitten zonder bang te zijn dat jij of je zusje klappen vangt. En dan kan je je beter concentreren op school (Je zusje ook trouwens)

Reageer

    Cookiestatement

    We gebruiken cookies om je bezoekerservaring te verbeteren en om analyses te kunnen maken van het forum. Ga je akkoord, of ga je door naar het forum, dan ga je akkoord met ons cookiebeleid.

    Akkoord Cookie instellingen