4 jaar lang verkracht door mijn oom

  • 1 augustus 2016
  • 9 reacties
  • 3650 Bekeken

  • Anonymous
  • 0 reacties
Toen ik 4 jaar was woonde ik bij mijn opa en oma.. Mijn ouders waren beide verslaafd en zaten na een tijdje ook vast. Ik sliep elk weekend bij mijn tante en oom omdat mijn opa en oma op leeftijd waren en hun soms wat rust nodig hadden. Ik sliep daar elk weekend en speelde samen met mijn nichtje met de barbies toen het voor het eerst begon.. Mn tante was veel weg en die dag dus ook. Mn oom en mn nichtjes vader riep ons. We moesten op de bank gaan zitten en hij zette porno op.. Ik snapte er niks van en vond het een beetje gek.. Ook al was ik toen 4 en nu 17 ik weet die dag nog precies te herinneren. Opeens vroeg die of wij na wilde doen wat er in de filmpjes gebeurden en zo begon het.. Vanaf dat moment gebeurden het bijna elk weekend. Een keer heeft die het met twee vrienden erbij gedaan dus deden ze het met z'n drieën. Ik moest regelmatig mijn nichtje die toen nog 3 was vasthouden terwijl hij dingen bij haar deed en haar verachikkelijk veel pijn deed.. Ik voel me verschikkelijk schuldig over ook al is het niet mijn schuld.. Ik betrek het heel erg op mij en vind het zo erg dat ik haar vast moest helpen terwijl ze huilde en schreeuwde van de pijn. Hij deed ook gekke dingen bij mij. Ik schaam me er nog steeds voor. Na twee jaar wilde ik het tegen mn oma en opa zeggen maar die geloofde me niet.. Ik moest er gewoon weer heen en hik was zo boos dat ik en mijn nichtje het Verteld hadden dat die ons onder de hete douche zetten terwijl wij het uitschreeuwde van de pijn.. Hij duwde ons er constant opnieuw onder.. Toen ik 8 jaar oud was en mijn nichtje 7 jaar hebben we het weer tegen iemand verteld. Ik voelde me mislukt, leeg, alleen en wilde dat het stopte. We werden weer niet geloofd en hij zette ons in de winter op t balkon.. Dat was onze straf.. Hij liet ons die macht de hele nacht in onze pyjama op t balkon liggen tot de overburen van de flat het de volgende ochtend door hadden en de politie belde.. Die kwamen kijken en vonden ons daar. Doordat we geen eten hadden gehad em van de kou waren we onder koelt en buiten bewustzijn we zijn toen naar het ziekenhuis gebracht en daar werd alles uitgezocht. Ook werden we vaginaal onderzocht.. Ik had ernstige schade van binnen en littekenweefsel. Hieruit bleek ons verhaal dus waar te zijn. Vanaf dat moment is het niet meer gebeurt en mocht ik weer bij mijn moeder wonen. Ik heb er tot mijn 13 e niet over gepraat em vanaf mn 13e begon ik er ober te praten ik heb toen hulp gehad van slachtofferhulp/ggnet/en een traumaverwerking gehad.. Eerst hielp dit maar nu ik wat ouder ben lijkt alles terug te komen.. Ik droom snachts over de gebeurtenissen en zie precies voor me zoals ze gingen en word dan schreeuwend en huilend wakker.. Ik moet dan vaak hyperventileren en hang dan kotsent boven het toilete mijn vriendje weet dit alles en helpt me en houd er super goed en lief rekening mee. T heeft super lang geduurt voor ik hem helemaal kon vertrouwen. Mn schoonmoeder weet t ook. Ik ben een half jaar geleden weer door mn moeder op straat gezet omdat ze gwn echt niet spoort.. Ik hen nu geen contact meer met dr.. Mijn schoonouders hebben me dat halve jaar opgevangen en als ik smacht zoiets had hielpen ze me om er weer uit te komen uit die hyperventilatie. Nu heeft jeugdzorg me omdat ik nog geen 18 ben in een mentor huis geplaats is gewoon Eem pleeggezin alleen dan is geen geen vrouw em een man maar alleen een vrouw.. Gezien mijn gebeurtenissen vind ik dat ook wel fijn. Ze is wel lief Enzo maar ik kan mensen niet zo snel volledig vertrouwen en woon er nu 2 weken.. Ik merk dat ik smacht weer steeds meer nachtmerries krijg.. Ik kan doordat ik dr niet goed ken nog nietet haar praten over dit alles en vind het zo moeilijk om nu te gaan slapen.. Ik durf bijna niet meer te gaan slapen omdat ik bang ben en me niet veilig voel.. Ik snap niet waarom het allemaal nu opeens weer omhoog komt.. Hulp heb ik allemaal al gehad en ik weet het echt niet meer.. Niks blijkt te helpen en ik kom er gewoon niet meer uit.. Ik voel me niks waard, ben altijd chagrijnig, en voel me leeg van binnen en ik ben nieteer mezelf..

Groetjes oceaan12 #meisje van 17

9 reacties

Reputatie 5
Badge +14
Ten eerste veel respect dat je dit hebt opgeschreven
Echt een heel erg verhaal
Ik denk dat ik het beste jouw probleem kan omschrijven als een trauma
Je hebt een trauma opgelopen van de 'verkrachting'(of nou verkrachting, het was niet tegen je wil want je had geen wil en dat is nog het ergste) en al het andere dat rond die periode gebeurde
Zoals je weet ben je niet de enige en op deze minuut worden alleen al tientallen misschien zelfs al honderden kinderen gered en geholpen van wat jij hebt meegemaakt (alleen al in 1 minuut)
Wat ze deden is verschrikkelijk en ik ben bang dat je hier nog lang last van zal hebben (een trauma voorbeeld; mensen met een oorlogssyndroom die in de 2e wereldoorlog hebben gevochten hebben nog steeds beelden van wat ze hebben meegemaakt)
Psychiaters/psychologen en artsen doen er altijd alles aan samen met de persoon ervan af te komen, jammer genoeg is vaak de schade al teveel geweest om er ooit echt vanaf te komen
Maar.....er zijn ook mensen(een aantal) die volledig van hun trauma's zijn afgeholpen, dus daar kan je moed uit putten
Misschien mag ik je een stappenplan geven?
1) Zoiezo beginnen socialer te worden
Ik weet niet hoever je nu bent daarmee maar hoe meer mensen des te groter de uitdaging en hoe bete je weer goed kunt functioneren in de samenleving
2) Stop met denken (want het zit in je hoofd) dat mannen en jongens slecht zijn, wat je oom deed was verschrikkelijk en hij verdient het om gestraft te worden
Maar niet iedereen met een piemel is slecht, ik bijvoorbeeld :)
3) geloven dat het goedkomt
Best een cliché, maar als je de hoop opgeeft, kom je natuurlijk nergens
4) toegeven dat er niks ergs is aan braken midden in de nacht
5) als je moet hyperventileren , de beelden terugkrijgt etc.... Doe dan iets, wat dan ook, waar je rustig van wordt.
Gr Angovis
Dankjewel voor je lieve reactie @angovis
Reputatie 7
Badge +19
Hoi,

Van mij ook respect dat je dit zo neerzet hier!

Wat jij hebt meegemaakt is niet niks, het is bijna normaal dat je dit dan meemaakt. Voor hoever je het dan normaal kan noemen hè.

Is je oom hier al voor gestraft?

Is het een idee om met je schoonouders en die vrouw van het pleeggezin samen te praten? Dan heb je je vertrouwde mensen om je heen en dat helpt misschien om ook vertrouwt te worden met die nieuwe vrouw! Misschien kunnen ze haar ook een soort van instrueren voor wanneer je een hyperventilatie krijgt?

Ik vind het echt goed dat je hulp hebt gezocht en dat je die ook hebt gehad. Is het een idee om er eens met je nichtje over te praten? Zij heeft het zelfde meegemaakt. Als zij er ook open voor staat kunnen jullie elkaar helpen!

Zulke herinneringen kunnen altijd terugkomen, dat is echt heel vervelend. Het gaat je vast lukken om er bovenop te komen!

Gr. Pin
Wow heftig verhaal meis
Badge +3
Hey,
K heb geen idee hoe k erop moet reageren k kan me niet voorstellen hoe het is om zoeits mee te maken...
K heb echt heel erg veel respect hiervoor.
Love you en sterkte.
Xxx sissi
Dankjewel voor de lieve reacties ik heb misschien wel iets aan de tips! @sissi @just anoniempje @pin
Respect dat je het hele verhaal op hebt geschreven.
Ik denk dat je naar Psychiator (Idk hoe je het schrijft, sorry.)
Die helpt je en misschien moet je het even kwijt? Dat je even gaat erover praten.

En voor de rest je moet er niet over na denken. Gewoon plezier hebben.

Gr. En laat het alsjeblieft weten hoe het nu gaat. Gr. #JongenVan13
Intussen heb ik het nog steeds geen plekje kunnen geven en hoop gewoon dat ik geen slaap problemen meer heb die ik nu wel elke keer heb
wat erg ik ben hier sprakeloos van
😮

Reageer