Zelfmoordgedachten niet meer te stoppen


  • Anonymous
  • 0 reacties
Het gaat heel slecht met me...
Ik krijg steeds meer zelfmoordgedachtes en ze gaan niet meer weg.
Ik weet dat het egoïstisch is van me als ik het zou doen, en dat ik iedereen met een groot verdriet achterlaat,
en daarom doe ik het nog niet, maar de gedachtes zijn niet meer te stoppen.
Waarom mag ik niet dood? Ik zie niks meer in het leven. Ik wil niet meer leven. Het is voor mij genoeg. Ik wil stoppen met het leven.
Ik was pas opeens bezig met een afscheidsbrief, en schrok zo van mezelf. Waar ben ik mee bezig? Hoe ver ben ik al?
Ik ben heel erg ver weg. Ik heb niet meer het gevoel dat ik echt leef, echt besta. Ik heb geen besef meer van waar ik mee bezig ben.
Het wanhopige gevoel is te sterk, en is niet meer vol te houden. Geen dagen meer. Geen uren meer. Het moet stoppen!!!
Ik hoop ergens dat ik een ongeluk krijg, dan is het mijn schuld niet als ik er niet meer zou zijn.
En overal om me heen zie ik mogelijkheden om zelfmoord te plegen. Te veel mogelijkehden.
Bij alles wat ik zie denk ik: dat zou ik kunnen doen. De gedachtes kan ik niet meer van me afzetten. Ze blijven me lastigvallen, en ze zijn niet te stoppen.  
Ik ben al naar de crisisdienst geweest, maar dat heeft me ook niet geholpen.
Ik weet niet wat ik moet doen!!
Ik wil hier vanaf!!! Zo snel mogelijk, want ik hou dit niet meer vol!!!

16 reacties

Zo te lezen vallen de zelfmoordgedachten jou lastig.. Wat naar moet dat voor je zijn.. Je schrijft dat je van jezelf schrok toen je een afscheidsbrief schreef, dat is positief. Het betekent dat jij dit helemaal niet wilt. Je wilt rust en uit de situatie, maar niet dood, toch? Wat denk je ervan om samen met iemand te vechten tegen die nare zelfmoordgedachten? Je hoeft dat niet alleen te doen lieverd! Is er iemand die jij durft te vertrouwen? Praat je er eigenlijk over? En wat denk je ervan om nu, en op een moment zoals je dat hierboven beschreef, met 113 te bellen? Of misschien een therapeut, heb je die? En hoe gaat dat met de crisisdienst, wil je daar wat over vertellen? Ik vind het goed van je dat je hulp zoekt! En ook erg goed dat je op het forum advies vraagt, je zoekt een oplossing, geen uitweg.
Ik wil het mijn familie niet aandoen, maar zelf heb ik er wel echt genoeg van.
Ik zou willen dat ik ermee kon stoppen zonder dat ik mensen pijn zou doen.
Want het vechten lukt niet meer, en de zelfmoordgedachten gaan alles overheersen.

Ik krijg binnenkort een therapeut, alleen dat is niet gelijk geregeld.
Daar ben ik wel mee bezig, maar het duurt nog wel een paar weken voordat ik daar terecht kan.
Alleen ik heb het zelf te ver laten komen. Ik had eerder aan de bel moeten trekken.
Nu heb ik te lang gewacht, en zit ik in het dieptepunt, waarbij ik helemaal niet meer kan vechten.
Ik heb geen kracht meer...

Ik heb gepraat met de persoon van school, waardoor ik doorgestuurd werd naar de crisisdienst, omdat ze bang waren dat ik zelfmoord ging plegen.
Ik heb gezegd dat ik het niet doe, maar de gedachtes gaan me teveel overheersen, en ik wil niet meer leven, niet meer bestaan,
ik wil er alleen niet op zo'n manier een einde aan maken.
Na het gesprek met de crisisdienst waren de gedachten nog steeds niet minder, en voelde ik me zo ontzettend rot.
Vanbinnen huil ik om alles wat er gebeurd is, het was en is zo heftig.
Mijn ouders weten het nu ook, maar het is lastig om er met hun over te praten.
Het is gewoon niet meer vol te houden.
Hoi meid,

Je schrijft dat je zelf echt genoeg hebt van het leven, dat is zo begrijpelijk, dat mag.. En ik begrijp je wens om te gaan zonder anderen pijn te doen ook.. Helaas is dat gewoon niet mogelijk. Ondanks dat je zegt dat het vechten niet meer lukt, sta je er toch, dat is zo knap van jou. Ik kan me wel voorstellen dat het ontzettend zwaar voor je is.. De verantwoordelijkheid richting jouw familie is iets wat ik erg bewonder aan jou.

Wat goed dat je bij jezelf bent na gegaan dat je laat aan de bel hebt getrokken. Op deze manier kan je dat oplossen. Ik weet hoe moeilijk je het vind om met je ouders te praten, maar zou je nog een keer aan de bel kunnen trekken? Daar is het namelijk niet te laat voor. Ik gun jou erg dat jij nu niet meer zo in je eentje moet vechten. Het lijkt me goed om tegen je ouders te zeggen dat je het zwaar hebt. Je hoeft misschien geen hele gesprekken met je ouders te voeren, een aai over je bol of een arm om je heen zou heel mooi zijn. Dat je ouders even zien van, goh, ze zit niet lekker in haar vel en dat jij voelt dat zij er zijn, dat is meer waard dan ik kan beschrijven. Is dat voor nu iets? Even naar je ouders? Alleen op je kamer zitten bijvoorbeeld maakt alles alleen maar erger.

Xxx!
Maar de gedachtes blijven, en overal zie ik mogelijkheden.
Ik wil zo graag dat ik normaal kan leven, zonder deze wanhoop en overal te moeten denken aan zelfmoord.
Maar aan de andere kant lijkt het zo verleidelijk.... Maar ik kan het niemand aandoen.
Ik wil die zelfmoordgedachtes kunnen stopzetten!

Ouders begrijpen niet wat ik voel en denk, en waarom ik aan zelfmoord denk.
Ik denk dat je je zo wanhopig gevoeld moet hebben, om het echt te kunnen begrijpen.
En ik praat met hun ook niet over dat onderwerp, dat is echt te moeilijk.
Ze weten wel dat ik het moeilijk heb nu, en helpen me soms wel, maar die gedachtes en het gevoel blijven.
En dat moet weg, want dat is ondragelijk en niet meer vol te houden!
Het leven is zo zwaar, ik zie er niks moois meer aan.
Hoihoi,

Lieverd, de gedachten kwamen, nu heb je er last van.. Maar iets wat komt kan ook weer gaan. Zelfs iets wat er nooit is geweest kan komen en iets wat er altijd is geweest kan gaan..

Wat goed dat jij weet wat jij wilt! Jij wilt de zelfmoordgedachten stop kunnen zetten! Nou, kijk, ik ben geen behandelaar of iets dergelijks, maar misschien is het goed voor je om bij jezelf na te gaan hoe deze gedachten eigenlijk zijn gekomen.

Helemaal niet lang geleden zat ik ongelofelijk diep, maar ik voel me nu wel even rustig. Ik ga toch wat vertellen over mij. Ik was echt zo klaar met alles, de gebeurtenissen leken het einde. Ik wilde niet meer en ging eigenlijk een beetje spelen met het idee om dood te zijn. Dat was zo veilig, want als ik het echt niet meer trok kon ik toch gewoon gaan..?

Totdat er nog iets ingrijpends gebeurde, waardoor mijn zelfbeeld nog wat negatiever werd, en het was al zo negatief. Toen vond ik zelf dat ik dood moest, ik zag het vanaf dat moment als een straf, ik moest boeten. En nu was het dus een `oplossing` geworden voor mijn wanhoop en mijn zelfhaat, en dat liep heel erg door elkaar in mijn hoofd.

Ik bedoel te zeggen dat mijn gedachten kwamen als een vlucht en steeds dwingender werden, op dit moment zijn ze weer een vlucht. Ik denk er nog steeds aan, maar er iets nu iets leuks gebeurd in mijn leven waar ik me wel op kan focussen.

Dan nog iets, ik dacht dus, dat ik zelf de hele tijd de controle had in mijn hoofd, dat is natuurlijk ook zo, ik bepaal zelf wat ik denk.. Maar, op een gegeven moment had ik door dat de gedachten zo-niet-mij waren, dit liep uit de hand en ik was doodsbang. Dat is een rare gewaarwording: bang zijn voor iets waar je zo naar verlangd, de dood. Dat gevoel van controle was wat mij zei dat ik het zelf best op kon lossen, waardoor ik nog dieper kwam.

Nu heb ik in dit bericht alles in verleden tijd getypt, maar zo zit het niet. Ik haat het leven nog steeds enorm, maar zelfmoord is vandaag niet de gedachte die daarop volgt. Ik wil nog steeds dood, en moet dat ook van mezelf, maar de gedachten zijn wat in frequentie gedaald. Ik verwacht niet dat ik niet zal overlijden door zelfdoding, maar dat is dan in ieder geval niet binnen nu en korte tijd, ik stel het even uit. En dat uitstellen is zo belangrijk. Zo geef je het geluk de kans om te komen.. Zo geef je jezelf de kans om alles te overdenken. Handelen is not done, en dat kan morgen ook nog.. Maar dat `mag` pas als je álles hebt geprobeerd, toch..? Ik heb nog langer niet alles geprobeerd.

Wat misschien ook nog goed is om te bedenken is dat je zelfmoordgedachten hebt, je bent ze niet. Kan je de scheiding tussen jezelf en de gedachten zien? Want het is goed om de oorzaak en functies te kennen van de zelfmoordgedachten, maar aan de andere kant moet je ook jezelf leren kennen. Jij mag er ook zijn! Jij hebt jouw talenten, goede eigenschappen. Leer jezelf kennen, want als je jezelf beter kent, ga je ook meer van jezelf houden. Goed voor jezelf zorgen hoort daarbij.

Ik hoop dat je met deze vragen en iemand om mee te praten wat verder komt:
- Waarom denk ik aan zelfmoord? (oorzaak, functie)
- Wie ben ik? En wat beteken ik voor anderen? (talenten, eigenschappen, dochter van.., beste vriendin van..)
- Hoe kan ik gauw merken aan mezelf dat het niet goed gaat? (kenmerken bij jezelf, bv. zelfmoordgedachten)
- En wat ga ik dan doen? (maak een crisisplan)

En ik heb zelf ook veel aan dit lijstje bij langs gaan voor wat overzicht in mijn hoofd.
1- gebeurtenis
2- gedachte
3- gevoel
4- gedrag (-> gevolg) -> 1
Dit speelt zich steeds na elkaar af, als in een cirkeltje. Lees er maar wat over op internet. Ik denk dat je het wel kunt vinden op Google als je 4 G`s intypt. Mij helpt het dus om overzicht in mijn hoofd te krijgen, maar ook om mezelf te erkennen.

En dan nog twee laatste dingetjes: Neus eens wat rond op de site van 113Online, misschien heb je - net zoals ik - baat bij een zelfhulpcursus. Maar ze hebben ook een crisis-chat, chat-therapie, e-mail-therapie, groepschat, enz.
En tot slot: Jij verdient het enorm om te leven, om gelukkig te worden. Nooit denken dat je iemand tot last bent, want dat ben je niet. Ze gunnen het je allemaal zo. Ik denk aan je. Stay strong!

Veel liefs,
Bepositive.
Hee Bepositive,

Ik denk dat de gedachtes langzaam aan zijn gekomen. Totdat alles me echt te veel werd, ik alles niet meer kon volhouden en dood wilde. Toen werden ze zo sterk en kon ik ze niet meer stoppen. De hele dag heb ik er last van. Overal zie ik mogelijkheden om het te doen. Steeds maar weer zie ik een mogelijkheid om zelfmoord te plegen. De gedachtes trekken aan me, ze lijken me soms te dwingen. Terwijl ik aan de andere kant wel dood wil. Heel de dag gaat het door mijn hoofd: ik wil dood, ik wil niet meer leven. Ik heb er echt genoeg van. Ik wil dit gewoon niet meer verder. Het leven is nu genoeg voor mij geweest. Ik ben er klaar mee.

Dat wat jij zegt over de controle herken ik heel erg. Ik heb zelf het gevoel geen controle meer over mezelf te hebben nu. Ik ben mezelf helemaal kwijt, en ik heb geen vat meer op mezelf. De zelfmoordgedachtes worden te sterk, en ik kan ze niet meer stoppen, ik kan ze niet meer tegenhouden. Maar aan de andere kant, je kan er wel zelf een eind aan maken, dat geeft wel weer een gevoel van controle hebben over jezelf. Alleen voelt dat niet als een echte controle, want dit hoort ook totaal niet bij mij, dit past niet bij. Dat geeft me weer het gevoel dat ik mezelf heel erg ben kwijtgeraakt, en dat ik heel erg diep zit. De gedachtes gaan ook steeds verder. Soms ben ik ineens aan het denken wat ik zou schrijven in een afscheidsbrief. Op een moment dat ik dan weer iets meer 'helder' ben, schrik ik dan heel erg van mezelf. Hoe ver ben ik dat ik hier mee bezig ben? Ik ben mezelf echt kwijt...

Zeg je nou dat je niet verwacht dat je niet overlijdt aan zelfmoord? Ben je dan ergens toch nog wel van plan zelfmoord te plegen? Niet nu, maar later?

Voor mijn gevoel ben ik wel echt tot het uiterste gegaan. Ik heb gepraat met mensen, ik heb gewacht op betere tijden, ik heb gevochten, maar het heeft allemaal niet genoeg geholpen, het heeft me alleen maar dieper gebracht. Het is alleen maar slechter met me gegaan. En nu kan ik niet meer. Nu ben ik echt uitgeput. Ik kan niet meer vechten. Ik ben over mijn grenzen heengegaan, en nu kan ik echt niet meer. Ik kan steeds wel zeggen dat ik over mijn grenzen heenga, maar toch moet ik verder met het leven, en toch moet ik verder blijven vechten, en het wordt steeds maar moeilijker en zwaarder. Wanneer kan ik nou echt eens stop zeggen? Ik hou dit geen dag langer uit. Elke dag is een gevecht om door te komen. Het is nu gewoon genoeg!

De scheiding tussen mezelf en de zelfmoordgedachten kan ik moeilijk zien. De zelfmoordgedachten beheersen mijn leven. Ze beheersen mijn gedachten, mijn gevoelens, alles wat ik doe. Ze lijken de baas te zijn over mijn leven, mijn gedachten en mijn gevoel.

Het gevoel van wanhoop voel ik overal heel sterk. Niet alleen in mijn hoofd, maar ik voel het ook duidelijk in mijn lichaam. Er is iets in mij dat stop zegt. Iets dat zegt dat ik zo niet meer verder kan leven, dat het genoeg is, dat ik er een eind aan wil maken, dat ik dood wil. Ik wil er niet zelf een eind aan maken, dat kan ik niemand aandoen, maar ik wil niet meer leven, ik wil dood zijn. Als het leven zo moet, en zo ondragelijk is, kan ik het niet meer, en wil ik het ook niet meer.

Ik beloof iedereen wel om me heen dat ik het niet ga doen, maar eigenlijk ben ik helemaal niet zo zeker over die belofte. Als het me echt teveel is kan ik misschien wel zo ver weg zijn dat het een hele impulsieve keuze is. Maar aan de andere kant, ik ben al zo lang aan het vechten tegen alles, dat het toch ook wel eens een keer genoeg is. Als ik het mensen beloof heb ik er geen eerlijk gevoel over. En als ik het beloof, mag ik eigenlijk de belofte ook niet verbreken.

Ik heb met 113 gechat, en die hadden me de zelfhulpcursus ook aangeraden, dus dat ga ik proberen. Ik hoop dat dat me nog een beetje kan helpen.

xxx
Hoihoi,

Echt heel vervelend zeg! Hoe zit het met je hulpverlening meid? Is dat al bijna?

Lieverd, ik kan me voorstellen dat je uitgeput bent.. Dat je het gevoel hebt dat je echt niet meer kunt.. Maar wat wil je dan.., opgeven kan toch ook niet? 😞 Je wilt niet meer moeten vechten, maar dood toch niet? 😞 Je wilt misschien dat iemand je bijstaat bij het vechten, zodat je niet zo alleen hoeft te strijden iedere dag..  Je wilt rust.. Rust van de dagelijkse strijd.. Maar schat, die rust kan je ook in het leven vinden..

Ik kan me ook voorstellen wat je zegt over dat de gedachten jou beheersen. Vergeet niet dat jij de controle hebt over je gedachten, ook al is dat soms heel moeilijk om te zien.. De gedachten zijn nu onderdeel van jou, dat betekent dat jij groter en sterker bent. Misschien is het een idee om meer dingen te doen, waardoor je minder/anders gaat denken.. Beetje afleiding? Wat denk je ervan om een lijstje te maken met dingen die helpen voor jou? Dan heb je een beetje iets om je aan vast te houden. En als je echt het gevoel hebt dat je geen controle meer hebt, is het denk ik goed om 113 te bellen.

Ook wat je zegt over het beloven aan mensen, maar jezelf niet geloven herken ik. Je hebt gelijk, een belofte mag je niet breken. En dat ga je ook niet doen.. Niet tegenover jezelf, niet tegenover anderen.

Wat goed dat je de zelfhulpcursus gaat proberen! Ik heb er zeker wel wat aan gehad. Laat je weten of je het jou een beetje helpt? Het is niet dat ik me ineens beter voelde, maar het was wel goed voor me. En ja, ik ben het nog steeds van plan. Ik ben nog niet uit het dal, maar ik heb nu wel iets waar ik dagelijks naar uit kan kijken. Zodra dat weg is, meestal ’s avonds/’s nachts, ben ik weer terug bij af. Bijvoorbeeld gisteren waren mijn gedachten weer heel sterk. Ik bedenk altijd dat ik dood wil, maar dat ik wel meer wil, alles wat ik wil krijg ik niet.

Dikke knuffel voor jou meid! Je bent een vechter! 

Xxx!

[img]http://www.staystrong.org.uk/wp-content/uploads/2013/11/tumblr_md5je8KMPx1qlxz9yo1_500.jpg[/img]
ahw... lief!! Dankje! Jij ook een knuffel terug! Ik zie mezelf niet echt als een vechter. Ik vind mezelf eerder slap, omdat ik dit allemaal niet aankan, omdat ik het leven niet aankan, terwijl er mensen zijn die het misschien wel veel zwaarder hebben dan ik.

Het gaat met momenten, ineens zijn er dan een paar dagen dat ik me zo wanhopig voel en dat ik echt de drang krijg om dood te moeten, en dan zijn er soms ook wel dagen dat ik nogsteeds dood wil, maar dat het niet zo dringend is. Als je snapt wat ik bedoel. Nu heb ik weer zo'n moment dat ik het heel sterk voel.
En dan zou ik er wel over willen praten, maar de meeste mensen praten er zo snel overheen. Misschien denken ze eerder dat het een schreeuw om aandacht is zoals je vaak hoort, dan dat ik het echt zou doen. Maar voor mij is het wel zoiets van: het is nu klaar. Ik merk wel dat ik steeds verder ga. Dat ik er steeds dieper over nadenk. Dat ik kijk naar manieren en bepaalde dingen ga lezen. En dat het me steeds duidelijker word dat ik niet meer wil. Maar ik kan met niemand er echt over praten, geen echt serieus gesprek waar mensen op mijn gedachten en gevoelens ingaan. Het onderwerp word heel snel aan de kant gezet lijkt het. Het is denk iets waar niemand over wilt praten.

Voor mijn gevoel lijk ik al niet echt meer in de wereld te staan. Ik lijk al voor een deel dood te zijn. Alles gaat zo langs me heen, en ik ben zo ver weg. Het lijkt wel alsof ik er ergens boven zweef ofzo. Alles gaat alleen nog maar in mijn hoofd. Alle gedachten en alles zijn er wel, maar alles zit zo in mijn hoofd, en mijn lichaam lijkt er niet zo te zijn.

De hulpverlening is waarschijnlijk volgende week ergens. Tot dan zit ik bij de crisishulp. Alleen als ik daar zit voel ik me zo ongelukkig. Dat ik zo ver weg ben en er zelf niet bij kan. Dat ik dat ben die daar zit. Van ooit zo'n vrolijk iemand, naar nu dit. Dat doet me zo'n pijn... Ik heb een hekel aan mezelf. Ik vind mezelf zo'n mislukkeling, omdat ik niet gewoon gelukkig kan zijn zoals de meeste mensen.

Afleiding... ik weet niet wat me nu nog echt helpt. School lukt totaal niet meer, maar ontspanning heb ik ook niet meer. Ik heb nergens zin in, heb nergens concentratie voor, ik ben veel te onrustig. En ik weet op momenten als deze, waarin de zelfmoordgedachten heel erg sterk zijn, al helemaal niet wat ik moet doen. De gedachten trekken zo aan me. Ze zijn soms zo verleidelijk.

Rust wil ik zo graag ja! Maar hoe kan ik dan rust in het leven vinden? Hoe krijg ik die rust?

Je helpt me echt met je reacties, zo kan ik er in ieder geval over praten!

xxx
Hai schat,

Sorry voor de late reactie! Was niet echt in staat om iets te sturen, maar dacht wel aan je.

Neem van mij aan dat je een vechter bent. Soms is het alleen moeilijk om de juiste tegenstander te vinden. Verder hoef je deze strijd niet alleen te strijden. Wie mag er in jouw team? Die mensen laat jij zelf toe. Dat is zo knap.

Ik begrijp echt wat je schrijft, ik zit er momenteel zelf ook in..
Sorry dat ik niet zo goed weet wat ik kan zeggen.

Je zoekt rust. Ik denk dat je die rust kunt vinden door vooral dingen te doen. Bezig zijn. En dat lukt misschien niet altijd. Maar zelfs dat kleine rondje wandelen/hard lopen is mooi meegenomen. Probeer maar eens meis!

Laat je weten hoe je je vandaag/laatste dagen voelt?

Liefs,
Bepositive!
Hey,

Maakt niet uit hoor! Ik snap het helemaal.
Oh meid, wat lastig dat jij er ook zelf inzit! Ik vind het echt erg voor je! Maakt niet uit dat je niet weet wat je moet zeggen, ik weet in iedergeval dat je me begrijpt. Al gun ik dit natuurlijk niemand! Gaat het alweer een beetje beter nu met je? Of zit je er nogsteeds in?

Het gaat met mij heel erg slecht. Ik zak steeds verder weg, ga steeds verder achteruit. Ik voel mezelf wegglijden, maar ik kan mezelf niet tegenhouden. Alle gevoelens en emoties komen zo heftig naar boven. Het voelt alsof ik aan alle kanten uit elkaar getrokken word, kapot gemaakt word. Het lijkt alsof ik de dood ingetrokken word. Alsof dit net zo lang doorgaat, totdat ik zover ben dat ik er een einde aan maak. Het voelt alsof ik dood moet, alsof dit een straf is.

Ik zit nu bij de hulpverlening, maar begin dr pas net mee. Dus ze kunnen me nog niet zo goed helpen. Ik ben zelf te lang doorgegaan, ik heb hier te lang mee gelopen, en nu is het mijn eigen schuld dat ik me zo ellendig en ongelukkig voel. Nu moet ik het maar door zien te komen. Alleen ik kan het niet! Het gaat zo slecht met me, ik kan het geen dagen langer meer aan, ik kan er echt geen dag meer mee leven, maar ik moet wel. Hoever moet ik hier nog mee doorgaan? Hoever moet dit gaan, voordat het mij echt genoeg is? Elke week, elke dag, elk uur dat ik nog met dit wanhopige verschrikkelijke gevoel moet lopen is er een teveel. Ik leef omdat het moet, niet omdat ik leuk vind of omdat ik het wil. Waarom kan er niet iets gebeuren wat dit verschrikkelijke gevoel iets minder maakt? Als is het maar ietsje minder. Iets minder zwaar... Maar het lijkt alleen maar te verergeren en ik heb er geen grip meer op. Het gaat zo slecht, en ik ben al zo ver over mijn grenzen heen. Aan de hulpverlening heb ik ook niet zo veel, ik voel me er niet beter na, zelfs geen klein beetje, en moet daarna weer een week/ 2 weken door zien te komen terwijl ik het niet meer kan.

IK WIL NIET MEER LEVEN!!!

sorry, moest er echt even uit...

xxx
Hee,

Pff, ik herken zo erg wat je schrijft.. Wat naar dat het zo slecht gaat!

Weet dat het misschien lijkt alsof alles moet stoppen door zelfmoord te plegen, maar alle pijn kan ook afnemen als je in leven blijft. Geef jezelf die ruimte, het hoeft niet te eindigen met de dood, jij moet niet dood. Je schreef dat je het ziet als een straf, maar een straf: waar heb je die aan verdiend? Nergens aan, je verdient het om weer stapje voor stapje gelukkig te worden. En dat kost tijd, heel veel tijd..

Hoe gaat het nu? En hoe gaat het met de hulpverlening?

Veel liefs en een dikke knuffel!
Hoihoi,

Het gaat niet echt veel beter. Ik zit nogsteeds elke dag met de gedachte dat ik dood wil, en dat ik niet meer gelukkig hoef te worden, dat het gewoon genoeg is voor me. Die keuze staat nogsteeds helemaal vast voor me, en ik denk ook niet dat die zo snel gaat veranderen.

De gedachte dat ik nu dringend er een einde aan moet maken heb ik op dit moment niet. Ik kan niet helder meer nadenken en ik ben bang dat ik erin ga falen. Als ik het zou doen, moet ik het ook in 1x goed doen.

Ik heb sowieso al niet meer het gevoel dat ik leef en besta. Voor mijn gevoel ben ik al een soort van dood. Alles gaat langs me heen, en ik lijk er niet meer te zijn. Soms vraag ik me af of ik nog wel echt leef. Het voelt niet meer zo.

Ik denk dat ik een automatische overlevingsmanier heb. Als ik me te lang zo wanhopig, ongelukkig en ellendig voel gaat er na een bepaalde tijd automatisch een soort knop in mij om waardoor ik niks meer voel.Dan stop ik het weg. En ik weet dat dat niet de goede manier is, maar ik weet niet wat ik eraan kan doen! Ik lach het weer weg, ik word heel snel boos op anderen om het maar niet meer te voelen. Ik heb heel veel ruzie nu thuis.

Ergens voelt dit beter, dat niks meer voelen. Maar ik weet niet of dit zo'n goed teken is.

Ik wil helemaal niet meer naar mijn therapeut. Ik wil weer alles alleen doen. Ik wil ze tegenwerken. Ik wil boos op ze worden, zeggen dat ik ze haat. Ik weet waarom dit zo is, ze is juist heel aardig, maar ik wil gewoon niet meer praten. Ik wil het weer wegstoppen. Niet voelen. Ik kan niet tegen haar zeggen hoe het met me gaat, want dat weet ik zelf niet eens. Ik kan het op dit moment niet verwoorden aan haar. Ik weet niet wat er met me aan de hand is. Het is gewoon zo onduidelijk allemaal.

xxx
Hoi lieverd,

Ikzelf heb niet veel woorden voor je.. Hopelijk vind je dat niet erg. Ik heb een liedje voor je en ik hoop dat je er een beetje kracht uit mag halen.
https://m.youtube.com/watch?v=RbDuM-f36Hs

(Voor anderen: dit liedje is wat mij betreft echt de moeite waard om te luisteren wanneer je in een bepaalde periode van je leven (g)een enkele oplossing meer ziet voor je problemen).

Don`t give up, you`re worth it. ?

Xxx!
Het vraagteken was een hartje. Doet het niet zie ik. Dan maar zo: ❤
Hallo ik vind dit erg voor je ben zelf nooit depressief geweest maar ik weet precies wat je bedoeld en pleeg geen zelfmoord hoe hart  je er ook Aan denk wat dat zijn Leugens  en licht niet aan jou blijf sterk en alles komt wel goed
Beste,
Je kan het beste niet over alles zo negatief kijken maar gewoon positief bekijken. 
Denk aan alle leuke dingen, en aan alle lol want daar schiet je veel meer mee op dan alle negatieven dingen.
Kijk gewoon vooruit, en maak je niet te veel druk over alles want dat heeft geen zin, het zal niks veranderen.
Dus behoud je status zo: Kijk positief en niet negatief! 🙂.

Reageer