Meer hulp Meldknop.nl Bel gratis en anoniem 0800 - 0432 of chat
13-18
Vraag

Zelfmoord

  • 3 november 2017
  • 14 reacties
  • 333 Bekeken

Voordat jullie dit bericht lezen leef ik misschien al niet meer. Ik voel me depri klaarblijkelijk. Je kunt aan mijn account zien dat ik veel depri berichten verstuurd heb. Ik heb de hoop verloren. Ik ben zo vaak sterk gebleven, maar ik kan dat niet meer opbrengeb zoals ik dat deed. Alles kost me teveel energie en het leven is voor mij niet meer wat het was. Ik zie mezelf niet volwassen worden in dezr wereld. Ik kan de maatschappij niet aan. Ik vind de maatschappij teveel eisend. Ik verlies mezelf om maar te kunnen passen in de wereld, maar zelf ben ik dood ongelukkig. Ik probeer zoveel mogelijk mezelf te zijn, maar je kunt niet volledig jezelf zijn, want je moet presteren op je werk moet je enigsinds gewaardeerd worden. Je kunt ook niet zomaar in de bossen gaan leven of weglopen in je eentje en verwachten dat je dat overleefd, zonder dat je verkracht, vermoord of ontvoert wordt. De mensheid is niet heilig en ik weet dat niemand perfect is, maar ik denk wel dat veel mensen kunnen herkennen dat je jezelf altijd zoveel mogelijk probeert te verbeteren.( of dat nou je uiterlijk of je innerlijk is of de prestaties). Wij voelen ons verplicht om te doen wat andere ook doen. Ik wil vrij zijn van de mensheid. Ik wil de echte vrije ik zijn. Zonder dat iemand me zegt wat ik moet doen. Tuurlijk probeer ik me weg zoveel mogelijk zelf te bepalen, maarja onze maatschappij bepaald ook veel en ook onze ouders en vrienden. Ik wil dood en ik zeg dat omdat ik zelf wil bepalen of ik in deze wereld wil leven ja of nee. Als ik er geen plezier aan beleef waarom zou ik dan doorgaan?. Alleen voor mijn pa, zussen en vrienden. Als die wisten hoeveel ik leed hadden ze me misschien niet eens meer laten leven. Dan hadden ze misschien vrede gehad met mijn keus. Ik heb 5 dagboekem vol geschreven met hoe ik me voel en wat ik doe. Ze zullen het wel begrijpen. Het zal moeilijk voor ze zijn en ik heb het al 8 jaar uitgesteld vanwege hun

Ben ik de enige? Die vanavond er zo bij zit?

14 reacties

Reputatie 3
Badge +13
Hi Akotov,

Wow, dit maakt wel indruk.

Ik zit te denken op welke manier ik je zou kunnen helpen en eerlijk gezegd weet ik het niet echt op dit moment.

Ik kan me wel enigszins voorstellen wat je bedoelt met de prestatiemaatschappij en de eisen die iedereen "opgelegd" krijgt of tenminste voelt dat hij/zij eraan moet voldoen.
Volgens mij hebben meer mensen er last van en niet iedereen komt op het punt om een einde aan zijn/haar leven te maken. Dus er is nog hoop, denk ik. Ik hoor soms op tv ofzo dat er mensen zich soort van terugtrekken uit de dolgedraaide maatschappij en met anderen in een soort woon- of leefgroep hun bestaan verder opbouwen. Ik bedoel niet van die soort sektes, maar gewone mensen voor wie het allemaal een beetje minder prestatiegericht mag zijn. Ze verbouwen hun eten en doen dingen samen. Daarnaast werken ze ook wel buiten de groep om een inkomen te hebben, omdat sommige dingen gewoon betaald moeten worden. Ze kiezen er dan voor om bijvoorbeeld zo weinig mogelijk te werken, net genoeg voor de noodzakelijke kosten en daarnaast dingen te doen die ze leuk vinden en ze zijn ook vaak goed voor anderen.

Lijkt jou zoiets misschien ook beter bij jou passen en denk je dat je met die gedachte je schooltijd nog vol kunt maken om daarna meer, samen met anderen die net zo denken, zo'n soort bestaan op te bouwen?
Geef het een kans en denk erover na.

Ik kan me voorstellen dat er nu een heleboel andere dingen door je hoofd gaan. Dingen waarvoor ik geen oplossing heb. Maar er is een instantie 113-online en die helpen mensen die met zelfmoordgedachtes rondlopen. Je kunt met zo iemand praten 24/7.

Ik ga even de site en telefoonnummer googlen en hier plaatsen. Ik denk dat er nog licht aan het eind van de tunnel is, maar ik begrijp dat het voor jou al een hele lange tunnel is. Maar hoe lang de tunnel ook is, er zit altijd een einde aan en aan het einde kom je weer in het licht.

Je bent al die jaren sterk geweest, dus nog even je schooltijd overleven en een beter vooruitzicht voor de toekomst moet toch wel lukken, hoop ik.

Ik weet het verder ook ff niet meer, dus hier de site https://www.113.nl/
Er is een crisislijn, zie https://www.113.nl/ik-denk-aan-zelfmoord/crisislijn
Dit hieronder heb ik ff gekopieerd van de site:
Bel direct
Je kunt ons dag en nacht bellen op 0900-0113. Je gesprek is anoniem en vertrouwelijk.
Omdat de telefoon erg drukbezet is, proberen we per gesprek een maximum van een half uur aan te houden. Je betaalt een starttik van 4,5 cent, daarna betaal je 5 cent per minuut plus je normale belkosten.

Let op dat sommige providers veel geld vragen voor het bellen naar 0900-nummers!

Sterkte en succes.
Ik hoop nog iets van je te horen.

Groetjes,
M&M's
Reputatie 6
Hoi Akotov,

Ik hoop dat je er nog bent en dat je dit nog leest.

Ik herken me voor 100% in jouw woorden. Echt alles. Er is maar één ding wat ik kan zeggen.

Je hoeft niet dood te gaan om zelf je levensloop te kunnen kiezen. Kies om te leven. Kies om de wereld te veranderen. Kies om op het kleine stukje wereld waar jij invloed over hebt je afdruk af te laten. Dat hoeft helemaal niet groots te zijn. Als het van jou komt, de echte jou komt, dan betekent het genoeg.

Jij leeft voor anderen, ik leef voor anderen, maar is dat niet wat mensen doen? We kiezen niet waar, wanneer en hoe we worden geboren en dat doen we ook niet met sterven. Ons leven is niet van ons. Want wat stelt jouw leven voor als je er 10 anderen gelukkig mee maakt? Je kunt het echt niet maken om hun leven te verpesten. Om hun leven een donkere vlek te geven die ze altijd bij zich zullen dragen. Doe het niet.

Gr. Pin
Hoi!

Dat zijn zware woorden. Ik begrijp wat je zegt: de prestatiedruk in deze wereld is immens. School ouders, de media... allemaal leggen ze standaarden op waaraan je moet voldoen.

Toen ik jou verhaal las, deed je me ergens aan Einstein denken. Dat was ook een beetje een rebel, en hij nam ook niet alles aan wat de staat hem vertelde, en kijk waar hij gekomen is!

Dat kan je doel in deze wereld zijn. Mensen duidelijk maken dat ze een eigen mening en stem mogen hebben? Je wordt ongelukkig van hoe het nu is, dus misschien wil je er wel iets aan veranderen?
Je hebt van die jongerenparlementen, waar jongeren hun standpunt kunnen uitleggen. Misschien is dat iets voor jou?

Die vijf dagboeken zijn heel erg nuttig. Het is goed dat je je gevoelens hebt neergeschreven, dat heeft je sowieso (onbewust) al goed gedaan.
Verder kunnen die dagboeken ook van pas komen om mensen je beter te laten begrijpen. Je vader, mentor en een psycholoog bijvoorbeeld. Je zit nu zo diep, dat ik denk dat je misschien wel geholpen bent door een psycholoog. Die kunnen vaak de vragen stellen waar jij verder gaat bij nadenken en beseft dat het leven mooi kan zijn, hoe rot het nu ook lijkt.

Weet iemand hoe je je voelt? Of kun je het heel goed verbergen?
Het is ok om voor anderen te leven. Als dat als motivatie voor jou helpt, dan is dat prima. Het punt is, blijven leven. Je hebt een leven gekregen, en daar is een reden voor.

Groetjes
x
Reputatie 3
Badge +13
Hi Akotov,

ik zag dat je gisteravond, dus ongeveer 6 uurtjes voordat ik dit schrijf, nog op een ander topic een reactie hebt gepost en daar ben ik blij om. Je bent er dus nog. Ik hoop wel dat het elke dag een beetje beter gaat natuurlijk, maar dit vind ik al hoopvol.

Groetjes,
M&M's
Heeey iedereen,

Ja ik ben er nog, maar ik heb zo een 100 zelfmoordgedachtes oer dag. Dat is dus best veel. Ik was van plan die avond uit mijn kamerraam te springen. Dat idee heb ik vaker. Ik heb alleen nog steeds geen hulp. Ik probeer al een jaar de moed te verzamelen om hulp te zoeken. Ik word bang van mezelf omdat ik merk dat ik geen controle meer heb over mezelf en dat ik lichamelijke klachten krijg die stress gerelateerd zijn. Daarnaast zit ik ook nog met me geaardheid. Ik merk ook dat ik het overlijden van me moeder nog steeds aan het verwerken ben. Vorig jaar had ik een bizar druk jaar en heb dus helemaal niks kunnen verwerken. Ik merk dat ik daar nu last van heb. Daarnaast ben ik gepest geweest waar ik last van heb en bepaalde andere traumatische gebeurtenissen met misbruik, pedofilie en jongensprostitutie. Hoe hebben jullie de moed gevonden om hulp te zoeken?. Ik weet gewoon niet hoe ik dat ga durven. Ik verstijf helemaal.
Ps. Ik vind het lief van je M en M 😉.
Reputatie 3
Badge +13
Hi Akotov,

Eerst ga ik je maar even een bro-hug geven. Die kun je wel gebruiken, denk ik.

Het is wel een heleboel wat je in korte tijd allemaal meegemaakt hebt en nu nog. Het lijkt me verschrikkelijk om je moeder te verliezen en dat zou best wel een grote rol kunnen spelen bij dat je je zo slecht voelt. Je zegt het zelf al, dat de verwerking eigenlijk nog niet echt goed is begonnen.

Dan nog het pesten in het verleden, dat raak je ook niet zomaar kwijt. Twijfels over je geaardheid en alles wat daar mee kan samenhangen incl. al die traumatische ervaringen.

Alles bij elkaar teveel om alleen te verwerken en met je mee te dragen, dus het is logisch dat je niet alles meer aan kunt. Wat me ook wel zorgen geeft is dat je zelf al zegt dat je bang bent om in een situatie te komen waarin je de controle verliest. Dus jouw conclusie dat je hulp nodig hebt is zeker waar. Alleen die stap zetten is heel moeilijk. Hoe ga je dat aanpakken?

Ik val op jongens, net als mijn twin en wij hebben er, ook doordat het thuis al van kleins af aan bespreekbaar was, nooit echt een probleem mee gehad, dus aan die mededeling heb je niet zo veel. Maar ik denk ook dat er misschien wel belangrijkere dingen zijn om eerst aan te pakken. Ik zeg hiermee niet, dat het niet een probleem is voor jou dat je er nog niet uit bent op wie je valt, maar op dit moment zijn er belangrijkere dingen om aan te pakken.

Je moeder verliezen, wat moet ik er over zeggen. Ik zou er kapot van zijn en vanzelfsprekend heb jij die emotie ook. Maar wat heb je eraan, als ik dat zeg. Het geeft je hooguit wat troost, maar het helpt je niet verder.

Op deze manier heb je niet zoveel aan me. Wat kan ik dan voor je doen?

Misschien zeggen dat ik me het meeste zorgen maak over dat je de controle kwijt dreigt te raken en met die zelfmoordgedachten is dat op dit moment misschien wel het grootste gevaar.

Al die andere dingen zijn ook belangrijk natuurlijk, maar minder of niet levensbedreigend en dus iets minder belangrijk.

Hoe stap je naar iemand om hulp te vragen? Ja, das een goeie. Het kan heel simpel in theorie, maar de praktijk is vaak veel moeilijker.
Mijn twin en ik hebben tijdens ons misbruik ook na veel moed verzameld te hebben een eerste poging gedaan en we werden niet serieus genomen, dus de volgende poging om er uit te komen was bijna een jaar later. Dit keer met de hulp van iemand die we toevallig hadden leren kennen en die heeft uiteindelijk hulp ingeschakeld. Het was voornamelijk onze schaamte over dingen die gebeurd waren en de bedreigingen die het moeilijk maakten, naast het weinig vertrouwen hebben in de hulpverlening.

Wat is een praktische oplossing voor jou? Op welke manier zou jij hulp kunnen vragen? Ik denk gewoon hardop en schrijf die vragen die in mijn hoofd spelen even op. Hopelijk levert het iets op, maar ik kan niks beloven. Ik wil gewoon iets zinnigs sturen voordat ik ga slapen, dan maar wat later naar bed.

Is er iemand in je directe omgeving (familie/vrienden/school) die je vertrouwt en die je om hulp kunt vragen?
Ga je liever naar een vreemde om om hulp te vragen? Telefonisch of liever persoonlijk?

Ik kom er zelf nog niet goed uit.

Durf je zelf uit te leggen waar je hulp voor wilt vragen of voelt het beter om bijvoorbeeld een briefje te maken en dat te geven en dan aan de hand van de reactie verder te praten en dan wel vragen te stellen en uitgebreider te vertellen?

Wat is dit moeilijk. Ik snap wel dat je er mee zit.

Als we nu eens afspreken dat jij een lijstje maakt van alles waar je mee zit (net zoiets als in je vorige reactie hierboven) en dit in korte woorden of zinnetjes probeert op te schrijven. Je kunt een volgorde van belangrijkheid voor jou aangeven. Die volgorde kun je achteraf natuurlijk ook doen, door nummertjes erbij te zetten. Misschien wordt het dan wel een beetje rommelig voor je gevoel, maar je doet niet mee aan een prijs voor het netste handschrift, je hebt gewoon een hulpvraag.

Uiteindelijk zou je lijstje er (gedeeltelijk zo uit kunnen zien):
- Verlies van je moeder 1
- Bang om controle te verliezen 3
- Depressieve gedachtes
- Zelfmoordgedachtes 2
- Vragen over geaardheid

Zoiets, maar dan jouw lijstje met nummertjes erbij of zonder nummertjes of een paar nummertjes.

Als je dat lijstje hebt, moet je nog even bedenken bij wie je terecht kunt met dat briefje.

Das de volgende hobbel, maar daar komen we ook wel uit.
- Familie
- School
- Vrienden
- Huisarts
- Telefonische hulplijn (kindertelefoon, 113 0nline)
- GGZ
- Anders?

Ok, we hebben een briefje en we hebben gekozen waar je naartoe gaat en dat ga je ook doen, dus hoe verder?

Tsja, ik zou bijvoorbeeld naar de huisarts gaan, afspraak maken is misschien verstandig, maar ik kan me ook voorstellen dat je gewoon binnen loopt en je meld bij de balie en dan je briefje neerlegt en zegt: “ik kan niet meer, ik heb het geprobeerd, maar ik heb hulp nodig”. Ik kan me niet voorstellen dat ze er niet iets mee doen. Zelfde kun je ook doen op school bij je vertrouwenspersoon of mentor of GGZ instelling of familielid.

Denk je dat zoiets kan werken? We moeten iets, toch?

Ik weet niet of iemand anders nog een goed idee heeft. Ik zit steeds te puzzelen en wil je graag helpen, maar ik heb niet het idee dat ik echt hele goede adviezen geef.

Wie kan ons helpen? Wie kan Akotov helpen?

Ik ga dit maar vast sturen. Hopelijk heb jij er iets aan of komt iemand anders op betere ideeën.

Ik hoop dat je een beetje kunt slapen en wat rust krijgt. Dan zien, nou ja, spreken we elkaar morgen weer en dan maken we het plannetje definitief met al jouw input erbij?

Groetjes,
M&M’s
Wat ben ik blij dat je nog leeft 🙂 Was echt ongerust, aangezien de donkere gevoelens heel diep lijken te zitten.

Je vindt het moeilijk om hulp te zoeken, en dat is begrijpelijk. De grootste drempel ligt bij het aangeven dat je hulp zoekt, daarna, wanneer je de hulp hebt, gaat het vaak beter.
Die dagboeken waar je het over had, is het een optie om die af te geven aan je vader of mentor, zodat zij kunnen lezen hoe je je voelt? Je kunt simpelweg een dagboek afgeven en zeggen: 'Zou je dit alsjeblieft willen lezen, en me dan helpen? Je zal wel begrijpen hoe.' Zoiets? Dat je je dagboeken het werk laat doen, en dat je het zelf niet hoeft uit te leggen.

Ik schrok heel erg van dat je moeder is overleden en dan nog die hele zaak met die traumatische gebeurtenissen en misbruik enzo. Weet iemand hiervan? En is dit nu nog aan de gang?

Mensen die dit soort dingen hebben meegemaakt, hebben professionele hulp nodig. Iemand die naar ze luistert en ze raad en steun geeft. Met een vriend of vertrouwenspersoon hierover praten is al een heel goed idee. Iemand die iets gelijkaardigs heeft meegemaakt kan ook een hele grote steun zijn, zo heb je hulpgroepen waar bv. slachtoffers van misbruik samenkomen en hun verhaal doen en steun krijgen van de anderen. Je voelt je zo minder alleen, en iemand die naar je luistert en je zo goed begrijpt, omdat die ongeveer hetzelfde heeft meegemaakt, kan zo goed helpen.

Een psycholoog langsgaan kan ook helpen. Die is dan helemaal tot jouw beschikking en luistert naar jou.

Weten je vader, zussen en vrienden hiervan? Mensen die je steunen zijn zo een grote hulp. Ik heb soms dat ik zo diep zit, ook al is er voor het moment niets aan de hand, maar dat ik denk aan dingen uit het verleden, dat het alleen helpt om stevig geknuffeld te worden door een vriend of vriendin, of vertrouwenspersoon, die op je inpraat. Dat geeft zo'n veilig gevoel, een gevoel dat alles toch nog goed kan komen.

Je vraagt je misschien af hoe je aan hulp als een psycholoog of die hulpgroepen kan komen, maar het goede nieuws is, dat hoef je niet zelf uit te zoeken. Wat jij hoeft te doen is die dagboeken aan iemand geven die je vertrouwt, en dan zal die persoon voor jou hulp gaan zoeken. Jij verdient hulp, zeker na alles wat je hebt meegemaakt, en jij verdient een goed leven, net als iedereen. Hoe moeilijk het ook is, het kan altijd beter worden. Je zit nu misschien in het diepste punt, en de enige weg is hogerop. Ook al voel je je nu heel erg moe, heel erg zwaar en heb je er geen energie meer voor, probeer het nog eens. We gaan allemaal dood op een dag, dus nu nog een kansje wagen op een gelukkig leven kan geen kwaad. Als je negentig geworden bent, kun je nog eens evalueren of het de moeite waard was, maar je hebt geprobeerd.

Je bent nog zo jong en er is nog zo, zo veel tijd om je beter te gaan voelen. Zo veel tijd.

Hier is nog een linkje naar een video over iemand die een brief schrijft naar haar depressie. Het is in het Engels, maar je kunt ondertiteling aanzetten. Het gaat ook vooral om de manier waarop ze het vertelt:
https://www.youtube.com/watch?v=H4G2NXsuYyM&index=6&list=PLx4x4xk3xTgxt8c6JBtaYuK7WV11waFZ1&t=141s

Ik hoop dat je doorzet. Je hebt een leven gekregen, en verdient het om dat volledig te leven, en kansen te grijpen die nog op je af kunnen komen. Hoe slecht het nu ook gaat, je weet nooit wat er nog gaat gebeuren, alleen kun je je dat moeilijk voorstellen op dit moment.
Heel erg bedankt M&M en100Diverent11. Ik ga zeker aan de slag met jullie tips. Ik vind het ook fijn dat jullie mij tenminste serieus nemen en begrijpen. Dat wilde ik even delen.
Natuurlijk nemen we je serieus. Mensen die je niet serieus nemen, moeten hun hersenen maar eens laten nakijken, want jij hebt echt wel recht op hulp. Ik ben blij dat onze tips en dit forum je helpen 🙂
Je gaat aan de slag met de tips, een heel goede stap! Doe zo voort!
Reputatie 6
Hi Akotov,

Ik heb een tijdje na zitten denken over wat ik zou antwoorden (wel 2 dagen, sorry daarvoor). In de tussentijd heb je 2 super goede reacties gekregen. Ik weet eigenlijk niet wat ik nog meer kan zeggen. Ik wil je nuttige en niet-standaard tips meegeven, maar het lukt me allemaal niet meer zo goed de laatste tijd. Sorry dat ik je daar nu niet mee kan helpen.

Ik wou wel nog even reageren om te laten weten dat ik super blij ben dat je nog leeft en dat je de moed hebt gevonden om in ieder geval voor nu door te gaan! Daar heb ik enorm veel respect voor! Ook wil ik je laten weten dat ik je ook serieus neem en dat ik sowieso voor je klaar sta, al is dat alleen maar voor steun!

You're not alone in this!
Gr. Pin
Reputatie 3
Badge +13
Hi Akotov,

goed dat je ermee aan de slag gaat en we nemen je natuurlijk serieus.

Als er iets is dat je met ons wilt delen of als je vragen hebt, post it niet op zo'n geel plakbriefje, maar hier. Sorry, de grappen worden er niet beter op als het wat later wordt :)

groetjes,
M&M's
Dankje voor jullie reacties. haha M&M xD. PIN ik vind het fijn dat je mij ook serieus neemt. Dat geeft me een goed gevoel dat jullie zo lief voor me zijn. Jullie steunen me 🙂
@Akotov, altijd welkom 🙂 Hier zijn inderdaad heel veel behulpzame mensen, die jou graag helpen. Wat er ook is, we nemen je serieus en proberen je zo goed mogelijk advies te geven.

Leuk dat dit je een goed gevoel geeft 🙂

Reageer