Meer hulp Meldknop.nl Bel gratis en anoniem 0800 - 0432 of chat
13-18

Verkracht

  • 24 november 2017
  • 15 reacties
  • 742 Bekeken

Hooi,

Vroeger (nou ja ongeveer 1 jaar geleden) ben ik verkracht, hier wil ik liever niet over praten maar oke. Ik heb er nu nog heel veel last van elke keer als ik langs die plek fiets raak ik in paniek. Ook denk ik er de hele tijd aan en de beelden gaan niet uit m'n hoofd. Niemand weet dit en dat wil ik ook zo houden. Maar hoe kunnen die beelden uit mn hoofd komen en hoe kan ik er minder aan denken?

Groetjes anoniempje

15 reacties

Badge +6
Ik snap dat je niemand wil vertellen maar als je echt er heel veel last van heb is het misschien wel het beste en dan hoeft het niet gelijk je ouders te zijn maar kan ook de huisarts of vrienden die je vertrouwd dat helpt al wel en wat je zou kunnen doen is opschrijven wat je gezien heb in een boekje wat niemand leest en alleen jij dat mag lezen en elke keer als je last heb het op schrijft

Heel veel sterkte

Gr
Badge +3
heyy

echt heel verveeld wat er was gebeurd en ik snap dat het moeilijk is om te vertellen. maar het is misschien toch beter om er met iemand er over te praten. je huisarts of een pysicholoog zou je kunnen vertrouwen hun zullen echt niks door vertellen. als je we over praat dan lucht het vooral ook op want het is best heftig wat er gebeurd was. je zou je huisarts een briefje kunnen laten lezen waar je in verteld wat er gebeurd is allemaal, zo kunnen jullie samen naar een oplossing zoeken.

groetjes
Naam-loos
Bedankt voor jullie reactie!

Ik durf het echt aan niemand te vertellen en ik durf al helemaal niet naar de huisarts te gaan. Ik wil er gewoon met niemand praten, ik schaam me ervoor dat dit gebeurt is.
Badge +3
heyy

ik kan begrijpen dat je je schaamt maar je kan er ook nu niks meer aan doen. het is maar een tip het blijft natuurlijk je eigen keus. we willen je alleen maar helpen. We waarderen het al dat je het hier heb kunnen vertellen.

groetjes
Naam-loos
Reputatie 5
Hoi,

Hoe zie je het voor je? Je houd dit voor altijd voor je? Je bijft voor altijd alleen met dit rondlopen? Altijd alleen in paniek, alleen in verdriet? Dat verdien je niet! Jij verdient een knuffel, iemand die je helpt, iemand die je troost en iemand die je steunt! Wat jij hebt meegemaakt is zo heftig, zo naar, ik kan me niet eens voorstellen hoe erg deze ervaring moet zijn.
Je hoeft je niet te schamen. Als je twijfelt om het te vertellen, denk dan aan hoe je je voelt en hoe anderen je kunnen helpen.

Bij wie voel je je het meest op je gemak? Dat kan iedereen zijn. Een docent, vriend, familie, buurman. Probeer iemand in vertrouwen te nemen. Probeer iemand je te laten helpen, je leed te helpen dragen.

Doe het voor jezelf, want jij bent het waard.

Gr. Pin
Reputatie 2
Badge +13
Hi anoniempje6,

Wat jou aangedaan is, is erg, heel erg en het is niet jouw schuld.
Dat je je schaamt, dat snap ik en ook die nare herinneringen, die steeds terug komen herken ik. Ik spreek, jammer genoeg, uit ervaring. Mijn twinbroertje en ik zijn een jaar lang misbruikt door een aantal jongens.

Wij schaamden ons ook heel erg voor wat er gebeurd was. We geloofden zelfs dat het onze eigen schuld was. Dat hadden die jongens ons wijs gemaakt, maar dat is natuurlijk onzin. Zij waren de schuldigen. Zij hebben het gedaan. Net zoals jij niet de schuldige bent, dat is diegene die het jou aangedaan heeft.

Gelukkig hebben we hulp gekregen van een psycholoog en dat was best moeilijk in het begin om er over te praten, maar zonder dat waren wij nooit gekomen waar we nu zijn. De confrontatie met wat er gebeurd is, is pittig, maar we hebben wel stappen gemaakt. Het gaat stukken beter. Als we niks hadden gedaan, dan waren die nare herinneringen alleen maar erger geworden en die hadden steeds meer ons leven beheerst. Dan was het alleen maar slechter en slechter met ons gegaan. Dus, praten helpt en dat zeg ik uit ervaring. Mijn broertje en ik hebben er veel aan gehad.

Ik ben er van overtuigd dat het jou ook zal helpen. Het zal pittig zijn, maar niet praten over zoiets heftigs gaat het niet beter maken. Ik snap en weet dat je niet naar je huisarts wilt en eigenlijk er het liefst met niemand over wilt praten, dus heb ik misschien een soort “tussen” oplossing.

Wat zou je ervan vinden om een keertje anoniem met iemand te praten. Gewoon je verhaal doen, alles eruit. Dat dus. Dat is nog steeds moeilijk, maar het kan wel het begin zijn van je verwerking. Nou vraag je je natuurlijk af met wie je dan kunt praten en hoe dat dan in zijn werk gaat.

Er zijn een paar mogelijkheden:
- een keertje chatten (als typen makkelijker is dan praten)
- een keertje bellen (als praten makkelijker is dan typen)
Met wie:
- de Kindertelefoon https://www.kindertelefoon.nl/13-18/chat/
- Stichting Korrelatie https://www.korrelatie.nl/ hier kun je mee chatten, appen, bellen, mailen. Kijk op de site hoe het werkt

Ik weet dat het een hele stap is voor je, maar ajb probeer het. Als je het tijdens het gesprek ineens te moeilijk vindt worden kun je dat altijd aangeven en dat zullen ze best begrijpen. Als het echt niet anders kan, kun je de verbinding verbreken. Jij hebt dus de controle. Als je een keertje de verbinding zou verbreken, wil dat niet zeggen dat je het daarna niet nog een keertje kunt proberen. Je kunt het dan altijd nog even zeggen dat het je die vorige keer teveel werd. Je zou ook gelijk bij het eerste gesprek kunnen zeggen dat je misschien de verbinding verbreekt als het je teveel wordt en vragen of ze je dat dan niet kwalijk nemen en dan zullen ze je steunen. Dat zullen ze best begrijpen, maar probeer de verbinding in stnd te houden en praat over je gevoelens op dat moment.

Die mailoptie bij Stichting Korrellatie is misschien ook wel wat. Dan kun je rustig, in jouw tempo, met jouw woorden alles opschrijven en aanpassen en als je denk dat alles wat je kwijt wilt erin staat verstuur je het. Gewoon een knal op de verzendknop en dan is het maar weg. Niet te lang twijfelen. Doen en dat kun je.

Probeer het gewoon. Je bent het waard om je beter te gaan voelen. Je bent nog jong. Er is nog genoeg tijd om een mooi leven te leven, ook al lijkt het soms onmogelijk, het kan wel. Wij (twin en ik) hebben die kans ook genomen en we hebben daar geen seconde spijt van gehad. Het was spannend en we wisten niet wat de uitkomst zou zijn, maar we hebben het gedaan. Wij gunnen jou ook heel erg dat je je beter voelt. Het kan. Er zijn mensen die te vertrouwen zijn en die je willen en kunnen helpen.

Heel veel sterkte.

Liefs,
M&M’s
Hoi!

Wat verschrikkelijk dat je verkracht bent. Het is heel normaal dat je nog steeds in paniek raakt als je voorbij die plek komt. Verkracht worden is een heel heftige gebeurtenis, en dat vergeet je niet zomaar.

Ik vind het heel erg te horen dat je je hiervoor schaamt. Ik begrijp het wel, maar jij bent niet degene die zich zou moeten schamen, maar die persoon die jou verkracht heeft, die zou zich moeten schamen.

Je hebt hier nog nooit met iemand over gepraat, en dat kan een van de oorzaken zijn dat je die beelden nog steeds voor je ziet. Je hebt al je gevoelens en gedachten opgekropt, er nooit uitgelaten, dus ze zitten nog in je hoofd.

Ook al wil je niet dat iemand hiervan weet, het lijkt me toch een goed idee hier met iemand over te praten. Je hebt er al heel goed aan gedaan naar dit forum te komen, dat was een goede stap. Waarschijnlijk voel je je (onbewust) ook al een beetje beter, omdat je hier je verhaal al eens hebt gedaan.

Op deze site vind je ook de gegevens voor hoe te chatten of te bellen met de KinderTelefoon. Dat gebeurt volledig anoniem, en je kunt er heel je verhaal kwijt. Je telefoonnummer is niet zichtbaar en je hoeft je naam niet te zeggen als je dat niet wilt. Vind je het een fijn idee om even anoniem met iemand te praten? Het kan sowieso geen kwaad, en ik ben ervan overtuigd dat de flitsen van beelden die je in je hoofd krijgt gaan afnemen als je een gesprek met de KinderTelefoon hebt.

Nog idealer is een gesprek met een psycholoog, zoals hierboven al vernoemd wordt. Iemand die je helpt, steunt, je duidelijk maakt dat de schuld niet bij jou ligt.
Hoe denk je dat je ouders gaan reageren? Ben je bang voor hun reactie? Ze zullen waarschijnlijk wel even schrikken, maar het ijkt me fijn steun te hebben van thuis uit.

Heb je iemand is je omgeving waar je het eerst aan wilt vertellen? Een vriendin of familielid? Een mentor of vertrouwenspersoon?

Er zijn speciaal hulporganisaties voor mensen die hebben meegemaakt wat jij hebt meegemaakt. Deze organisaties kunnen je helpen, net zoals ze al zo veel andere slachtoffers geholpen hebben.

Dikke knuffel!

Groetjes
x
Bedankt voor jullie reactie!

@m en ms, Bedankt voor die ene site! Ik ga kijken wat ik hiermee kan doen.Ik vind het niet leuk om te horen dat jullie ook zijn misbruikt, het is idd heel heftig. Waar ik wel blij mee is dat jullie het wel aan iemand hebben verteld en hulp krijgen. Dit is iets wat ik waarschijnlijk nooit zou durven.

@100divergent11, ik weet dat het beter is om met iemand te praten, bij de kindertelefoon heb ik er weleens over gechat maar dat hielp niet zo veel. Het probleem is dat ik het aan niemand durf te vertellen is omdat ik me er voor schaam en omdat ik veel problemen van die verkrachting heb gekregen zoals dat ik mezelf ben gaan snijden en nu eetproblemen heb en toen heb ik dus een andere reden gezegd waardoor het zou komen, maar het komt dus allemaal door die verkrachting. Daarom durf ik het tegen niemand te zeggen, want ik heb dus gewoon tegen veel mensen gelogen.

Groetjes
Reputatie 2
Badge +13
Hi anoniempje6.

Thnx voor je medeleven, dat waarderen we echt.

Tsja, praten was eerst niet makkelijk, ook voor ons niet en dat terwijl we thuis over alles kunnen praten. We hebben ook wel eens gelogen over waar we waren geweest en wat we gedaan hebben. We hebben die jongens zelfs in het begin in bescherming genomen. Hoe idioot is dat? Wij waren met zijn 2-en en we wisten al dat als we de volgende dag weer naar die jongens gingen dat het weer zou gebeuren. Net zoals het al die weken daarvoor gebeurde en al die weken daarna. Het waren in eerste instantie niet die jongens waar we naartoe gingen, maar naar iets wat we leuk vonden en waar die jongens toevallig ook waren. Sorry dat dit een beetje vaag klinkt, maar ik kan niet zeggen waar we precies naartoe gingen. Het was iets waar we al jaren kwamen.

Iedereen zou zeggen, blijf thuis. Maar wij gingen. We gingen omdat zij ons in hun macht hadden. We waren bang dat ze anderen iets aan zouden doen als we er niet naartoe zouden gaan. Ze hadden ons gedreigd met bepaalde dingen.

Hoe langer het duurde hoe gekker het werd. We boden die jongens aan om seks met elkaar te hebben. Dat moesten we sws al van ze, maar we boden aan om het nog vaker te doen, uit onszelf, alleen maar om te voorkomen dat we met die jongens iets moesten doen. Ik houd tenminste nog van mijn twinbroertje en hij van mij. Das altijd fijner als je met iemand seks hebt, als die tenminste nog van je houdt. Het klinkt idioot om te doen, maar voor ons is het gedeeltelijk wel onze redding geweest. Maar we hebben nog wel een verknipt beeld van wat seksualiteit normaal in de puberteit en überhaupt is.

Zoiets kun je niet alleen oplossen. Gelukkig hebben wij de stap kunnen maken en daarvoor hebben we de hulp gehad van een jongen die we toevallig wel eens zagen op de begraafplaats. Het is nu een beetje teveel om dat allemaal uit te leggen.

Maar we willen je graag helpen door ons verhaal te delen en uit te leggen dat je iemand nodig hebt, aan wie je je verhaal kwijt kunt. Dat is echt belangrijk. En ons werd ook uitgelegd dat al die dingen die wij voelden en dachten etc. bij misbruik en verkrachting horen.

Zo hebben we gelogen over dingen, waar we waren en met wie en wat we daar deden.
Dat we geloofden dat het onze schuld was.
Soms hadden we een prettig gevoel als we seks hadden met die jongens en dat vonden we raar. Die jongens zeiden dan ook, zie je wel dat jullie het lekker vinden, jullie willen het ook zelf.
Al die dingen horen bij een verkrachting en natuurlijk is het niet jouw schuld, jij bent slachtoffer.
Wij hebben “geluk” gehad, wij zijn goed opgevangen en hebben ons vol gestort in ons herstel. We zijn er nog niet en doen soms nog rare dingen. Dingen die niet bij onze leeftijd horen (seksdingen). Maar ok. Het gaat al stukken beter. We hebben nu zelfs al een paar maanden een vriendje en bijna ook geen seks meer met andere jongens.

Ik hoop ook dat jij die hulp en de moed vindt om die stap te zetten. Het is niet makkelijk, maar niks doen en het zelf proberen op te lossen is bijna onmogelijk. Je bent nog jong, je hebt nog een leven voor je. We gunnen je nog een mooi leven.

Wij gaan je tot niks dwingen. We kunnen alleen maar een aantal mogelijkheden opnoemen.
Misschien kun je proberen om je verhaal, je hele verhaal, op papier / in de computer te krijgen. Alleen dat is al een overwinning op jezelf, denk ik. De volgende stap zou dan kunnen zijn om die brief aan iemand anders te laten lezen. Dat zou bv. kunnen aan iemand van Korrelatie (linkje had ik je eerder al gegeven hierboven), maar je kunt natuurlijk ook iemand anders de brief laten lezen. Het helpt wel als je de brief aan iemand laat lezen die verstand heeft van zulke dingen, maar das jouw keus. Misschien is een anoniem iemand jouw voorkeur, dus toch Korrelatie? Idk.
Denk er over na en eenmaal je gekozen hebt, probeer door te zetten.

Wat kan ik nog meer doen of zeggen?
Je heel veel sterkte wensen en wijsheid.

Als je nog vragen hebt, lees ik het wel in je topic.

Groetjes,
M&M’s
@Anoniempje6, je hebt dus nog veel problemen aan die verkrachting over gehouden, zoals snijden en eetproblemen. Dat vind ik zo jammer om te horen, vooral dat je er tot nu toe alleen mee omgegaan bent. Hier alleen mee omgaan is heel lastig, zeg maar onmogelijk, dus praten is echt wel aangewezen. Het is normaal dat je bang bent voor wat er gaat komen, maar er is niemand die boos op je gaat zijn, want hoe kun je boos zijn op het slachtoffer? Jij hebt het moeilijk en verdient steun en een dikke knuffel.

De mensen die weten van het snijden en de eetproblemen, waar je een andere uitleg aan je problemen hebt gegeven, kunnen die je helpen? Zijn dat begeleiders of zo, of je ouders?

Groetjes
x
@ m en ms, Ik waardeer het echt dat jullie hier je verhaal vertellen. Dit geeft mij idd wel het idee dat iemand het moet weten. Ik vind het zo erg dat jullie ook meerdere keren zijn misbruikt, bij mij is het maar 1 x geweest dat al super vervelend was. Ik kan me dus ook niet voorstellen hoe het is om meerdere keren misbruikt te zijn. Ik ben blij om te horen dat het nu beter met jullie gaat!

@100divergent11, ja ik ben gewoon bang dat ze boos worden omdat ik over al die problemen zegmaar heb gelogen. Mijn ouders weten van dat snijden en eetproblemen af alleen zijn ze dat via school te weten gekomen. Dat kwam door m'n mentor van vorig jaar dus ja, nu heb ik een nieuwe mentor en die verteld echt alleen heftige dingen door bijv. dat ik aan het overgeven was dat heeft ze doorverteld, maar anders zou ze dat niet doen. Dus ik vraag me af of ze dit door zou vertellen, ik denk het eigenlijk wel daarom durf k het haar ook niet te vertellen.
Ik kan me niet voorstellen dat ze boos op je zouden worden. Dat je gelogen hebt, is maar een heel klein detail tegenover wat jou allemaal overkomen is. Het is heel begrijpelijk dat je gelogen hebt, en dat snappen je ouders en je mentor vast ook wel.

Bij wie voel je je het fijnst? Je ouders of je mentor? Aan wie je het eerst vertelt, is volledig jouw keuze. Als je het aan je ouders vertelt, zullen die je mentor inlichten en als je het aan je mentor vertelt, zal die je ouders inlichten. Het komt dus uiteindelijk op hetzelfde neer, dus jij kan kiezen bij wie je je het beste voelt.

Zoals M en Ms hierboven al voorgesteld heeft, kun je dit ook per brief doen. Je geeft de brief af wanneer die volledig weergeeft wat er gebeurd is en hoe je je voelt. Je hebt dus de tijd naar je woorden te zoeken, en dat idee vind ik best wel fijn.

Je beseft het zelf: het is goed als iemand hiervan op de hoogte is. Ik geloof dat als je aan slachtoffers van verkrachting of mishandeling gaat vragen of het hun geholpen heeft om er met iemand over te praten, ze allemaal volmondig ja zullen zeggen.

Groetjes
x
Reputatie 2
Badge +13
Hi anoniempje6.

Het is jou niet “maar” 1 x overkomen, het is jou overkomen en dat maakt dat het erg is. Niemand had dit bij jou mogen doen. De impact van zoiets is groot en dat is logisch. Het heeft jouw leven die dag veranderd, verpest en ook al die dagen erna heeft het negatieve gevolgen gehad, tot op de dag van vandaag aan toe. Jij moet je vast heel erg alleen hebben gevoeld met je verdriet.
Mijn broertje en ik konden er nog met elkaar over praten en er soms zelfs nog een beetje voor zorgen dat dingen minder erg verliepen.

Jij hebt er nooit om gevraagd dat dit zou gebeuren, maar je wordt er wel mee opgezadeld. Mede omdat er nog altijd taboes rond zulke dingen zijn, heb jij geprobeerd het te verbergen en dat proberen veel mensen die hetzelfde is overkomen. Bang voor reacties zoals je zult wel aanleiding gegeven hebben ofzo, bang voor de schaamte, bang om niet serieus genomen te worden etc.

Wij hebben zelfs wel eens te horen gekregen dat “een beetje experimenteren met andere jongens”, zoals ze ons misbruik dan noemden, erbij hoort in de puberteit. Wij hebben die reacties, die schaamte enzo dus ook gehad. Wij konden het ook niet zelf, maar werden geholpen door een jongen die we ons verhaal beetje bij beetje hebben verteld. Hij luisterde, gaf ons de gelegenheid om te praten en te zeggen wat we kwijt wilden, hij nam ons serieus en heeft gedaan wat hij ons beloofd had.
Natuurlijk wisten we dat het niet goed was, wat ons aangedaan werd, maar we durfden de stap eerst niet te nemen, de stap om om hulp te vragen. Hij heeft ervoor gezorgd dat we die stap wel durfden te zetten en daar zijn we hem eeuwig dankbaar voor.

Toen bleek dat wij ons niet hoefden schamen, dat wij niks fout hadden gedaan, dat het beter zou kunnen gaan, als we er maar over zouden praten. Dan pas kon er iets aan gedaan worden. En dat heeft bij ons geholpen.
Het is niet dat we nu vergeten zijn, wat er gebeurd is, maar we kunnen er wel mee omgaan en ermee verder leven en een beter leven hebben ook.
Wij kunnen er thuis ook over praten, iets wat we eerder niet konden. Het is niet zo dat we er dagelijks over praten, dat hoeft ook niet, maar we weten dat we er altijd met iemand over kunnen praten als we er behoefte aan hebben, als we het moeilijk hebben en die gedachte dat dit kan alleen al geeft ons kracht.

We hopen ook dat jij een beter leven krijgt. Er zijn mensen die te vertrouwen zijn en die je willen helpen. Met zijn allen hier willen we je de kracht geven om die stap te zetten.

In gedachten zijn we bij jou.

Liefs,
M&M’s

PS bedankt voor je lieve woorden 🙂
@100divergent11, Ik ben bang dat mijn ouders me niet zullen geloven als ik het vertel. Toen ik namelijk vertelde over het snijden dachten ze alleen maar dat ik aandacht wilde, en bij andere porblemen zeiden ze dat ook. Dus ik wil helemaal niet dat mn ouders het te weten komen, want dan gaan ze weer helemaal zeuren dat ik aandacht trek, daarom wil ik het ook niet aan de mentor vertellen omdat zij het waarschijnlijk aan mn ouders gaat vertellen en dat wil ik niet.

Groetjes
Badge +2
Ik begreep uit een andere topic van je dat je mentor het weet. Vraag naar een maatschappelijk werker op school. Deze zijn er voor opgeleid en helpen je. Ze leggen je uit hoe en wat en wat ze kunnen. Ook hebben ze beroepsgeheim. Ze mogen dit dus niet delen met mensen. Ik weet nie hoe t bij jou op school gaat, maar bij ons word er onder de zestien altijd de ouders ingelicht, tenzij die problemen kunnen veroorzaken.
Succes, ben benieuwd wat je gaat doen. Dit hielp mij echt fantastisch. Door haar durf ik meer mwzelf te accepteren.
Kusjes sophiee

Reageer