mijn verhaal

  • 13 maart 2017
  • 5 reacties
  • 132 Bekeken

Badge +4
hey iedereen
ik ben een meisje dat in de brugklas zit. ik heb niet echt veel vriendinnen. ik praat alleen als iemand mij iets vraagt of als ik heel er boos ben. ik ben ook redelijk onzeker, ik vind mezelf lelijk, dik, stom, raar. als iemand iets over mij zegt blijft dat heel er lang in mijn hoofd rondspoken. m'n ouders vragen soms of het wel goed met me gaat. in 2014 kwamen ze erachter dan ik een lichte vorm van epilepsie had abcanses. ik moest vaak naar het ziekenhuis dat was meestal onder school dus dat vond ik heel erg vervelend. een half jaar geleden dachten dat het weg was door de medicijnen. nu denken ze sinds 5 dagen terug dat het weer terug is omdat het door de puberteit/hormonen terug kan komen. ik ben ben gisteren weer begonnen met medicijnen. je denkt nu waarschijnlijk maakt ze zich hier druk om, ja een beetje maar er is nog iets...

iets meer dan een jaar geleden kwamen ze erachter dat mijn neef drank, druks en gok verslaaft was hij werkte tot die tijd bij mijn vaders computerzaak. hij had daar blijkbaar laptops en andere dure spullen verkocht ong 50.000 euro tot 70.000 euro dat is een heleboel. het was een hele lieve en aardige neef... ik heb er lang mee gezeten en vaak zitten huilen net als mijn ouders (mijn broertje was 9 en snapte er niet veel van: hij heeft 16p11.2microdeleti).
ik was bang dat de citotoetsen niet goed gingen (het was in de periode voor de cito toen het bekend werd). die gingen gelukkig wel goed.

nu zit ik in de 3e periode vriendenmaken ging moeizaam ik heb nu ongeveer 4 echte vriendinnen. mijn cijfers waren matig/gemiddeld. ik snij/kras/sla mezelf nu al ong 2 maanden het voelt redelijk goed maar ik kom er niet vanaf. ik denk heel vaak aan mijn problemen: epilepsie, m'n neef, cijfers, vriendinnen, leren, nederlands, talen, huiswerk. ik vergelijk mezelf vaak met anderen: de anderen hebben bijna alle 16 de meisjes als vriendin, zijn goed in nederlands en andere talen, hebben meer vrije tijd, zijn niet dik lelijk stom en raar, die zitten wel lekker in hun vel, die kunnen eten wat ze willen en zijn dan nog grassprietjes, die zijn niet zo onzeker.

dat gaat dus elke dag door m'n hoof heen.
mischien hebben jullie iets wat mij mischien ook kan opvrolijken.......
niet van die rea's 'je moet stoppen met snijden/krassen/slaan' dat helpt niet echt daar lees ik andere topics wel van....

bye ik

5 reacties

Badge +4
het is altijd zet je nepface op anderen hoeven niks te merken. zijn m'n standaard antwoorden klaar: check. ik moet me maar weer sterk houden
Haii, je bent echt niet de enigste die dit heeft. De brugklas was voor mij ook echt niet het leukste jaar. Ik weet wat je denkt. Ik had het in klas 1 ook heel erg. ik was depri, ging mezelf snijden en maakte mezelf wijs dat ik dik was en niet goed genoeg. Je MOET proberen steun te zoeken bij je 4 vriendinnen. Dat gaat je echt helpen, geloof me.
XOXO OpenxMind
Badge +4
het zijn niet echt vriendinnen maar meer meisjes bij wie ik in de pauze zit. een nadeel is dat ik het ook nooit zou durven.
alsnog bedankt xxx
Hey ik had een lichtere vorm van je probleem en k houd heel veel van voetbal, ik ben steeds meer gaan voetballen(nu 5 x per week) en voel me weer lekker misschien kun je een hobby gaan zoeken waar je plezier in vindt?
Badge +4
ik zit op paardrijden dat doe ik 1 keer in de week dan vergeet ik het heeeeel even maar ik heb veell huiswerk en toetsen, ik ben niet echt heel snel daarin. ik zit ook op turnen dat zorgt ook wel voor aflijding.....

Reageer