Meer hulp Meldknop.nl Bel gratis en anoniem 0800 - 0432 of chat
13-18

in de war.

  • 6 oktober 2013
  • 2 reacties
  • 396 Bekeken

  • Anonymous
  • 0 reacties
hallo, ik ben niet iemand met een trauma of iemand die heel erg gepest werd. 
ik ben net 2 weeken gestopt met snijden, en de wonden zijn al bijna genezen maar ik heb nog steeds het gevoel van zelf haat en een nijging om weer te gaan snijden. ik word altijd naar beneden gehaald door mijn zus met dingen zoals als je nooit geboren was dan was het beter of dat ik niets waard ben, en ja na viertien jaar luisteren naar zulke dingen ga je het ook echt geloven. mijn vader moeder en mijn oudere zus negeren mijn bestaan dat ik het gevoel heb dat ik letterlijk lucht ben. ik wil gewoon dat mijn moeder me gewoon ziet en niet altijd bezig is met het nieuws terwijl ze een meter van me afstaan ziet ze me nog steeds niet, mijn vader word altijd boos op me als ik iets niet goed doe en haalt me naar beneden dat ik compleet nutteloos ben als ik iets fout doe en mijn zus slaat en scheld me uit. ze negeren mij en doen alsof ik niet de moeite waard ben, ik wil gewoon gezien worden zonder dat ik er voor hoef te werken. en mijn enige vriendin die is er telkens niet als ik haar nodig heb, ze hoort mij  nooit, ze negeert het wanneer ze weet dat ik down ben en doet er niks tegen, ze zij zelf dat ze er te lui voor was tegen mij. ik voel me alleen. mijn hele famillie is er nooit voor me wanneer ik verdrietig ben of zelfmoord gedachtes krijg en mijn enige vriendin ook dus niet. de leerlingen in mijn klas zeggen dat ik nooit iets goed doe en gewoon een waste of space ben, de leeraren zitten mij gewoon altijd te denken dta er niks met mij is maar dat is ook normaal denk ik
als je na een paar jaar alleen een masker draagt en de hele tijd schijn heilig doet dan is het compleet logisch. ik kleed me nep net zoals mijn lach. ik durf niet mezelf te zijn, toen ik al klein was zijden iedereen die ik kende, je bent lelijk, je bent dom, je kan niks, je bent raar, waarom bestaa je? wat is er gewoon mis met mij, wat heb ik fout gedaan om al deze beschuldigingen te krijgen? ik wil alleen dat mensen mijn bestaan erkennen en mij niet om alles de naar beneden te halen en mij de schuld te geven. ik heb het gevoel dta het bestaans gevoel tussen mijn eigen vingers weg slipt en dta de enige mannier is om mezelf te snijden, ik voel me minder wazig en heb het gevoel dat dit dan de enige reden is, dat ik mijn schuld af los door dit te doen, door mezelf nog meer in het duister te gooien en mezelf aan het verzuipen ben in mijn eigen hoofd. 
maar echt, eerlijk vind ik mezelf alles dat je kunt bedenken dta negatief is. ik ben in de war, ik weet gewoon niet meer wat ik moet denken, ikzit vast in mijn hoofd met dingen die ik nooit zelf zou kunnen oplossen, ik wil dat iemand mij ziet en mij de goeie weg laat zien naar morgen in de plaats van dat ze me telkens terug sturen naar gisteren zodat ik vandaag de zelfde fouten kan gaan doen die ik toch niet kan verbeteren. wat houd mij tegen?

2 reacties

Jeetje meid dat je dit allemaal al op je 14e mee moet maken... 

Maar ik weet hoe je je voelt en wat momenteel door maakt. Zelf heb ik een insgelijke situatie gehad op mijn 14e toen mijn moeder ons gezin verliet en ik op dat moment ook voor niemand meer iets waard was. En vanaf dat moment weet je het allemaal zelf niet meer. Als je jezelf al niet accepteerd, hoe moeten andere dat dan doen? 

Probeer in ieder geval de kracht te halen in het feit wat je allemaal al hebt doorstaan. Misschien heb je nu nog geen oplossing en weet je ook niet meer hoe het verder moet, maar je hebt jezelf al wel door heel wat heen weten te slaan. Ik ben in ieder geval ontzettend trots op je dat je bent gestopt met snijnden. Want geloof me, die wonden die je jezelf extra aanbracht zijn echt niet nodig lieverd. 

Ik denk dat ik verder vrij weinig voor je kan betekenen. Ik kan je wel aanraden om een keertje met de kindertelefoon te chatten of bellen. Zij zijn wat meer ervaren en kunnen je een goede ondersteuning geven. Ik weet zeker dat je diep binnen een oplossing hebt (nee, ik bedoel geen zelfmoord!!!). Het is alleen een kwestie om hem te vinden en de kracht te hebben om die stap te zetten. De medewerkers van de kindertelefoon kunnen je hierin supporteren... Daarnaast kunnen ze je eventueel ook verbinden aan iemand van Jeugdzorg, maar dat zullen ze niet doen als jij niet wilt.

Hopelijk heb je iets aan me gehad...
Weet dat al je levensdilemma's hier van harte welkom zijn en dat iedereen je hier een steuntje in de rug wilt geven! 
Oja.. Ook het zwaarste uur in je leven heeft maar 60 minuten! 

Veel liefs! X
Dat is echt lief!!

Reageer