Ik voel geen emoties meer

  • 7 juni 2016
  • 7 reacties
  • 788 Bekeken

Hoi iedereen,
Ik voel geen emoties meer en kan niet lachen. Soms lijkt het er s'nachts als ik niet kan slapen uit te komen. Het is alsof ik neer wordt gehaald terwijl ik al down ben snap je. Verloren en achtergelaten in het donker zo voel ik me. Het wordt steeds moeilijker om te doen alsof het goed met me gaat. (zie het leven gewoon nog zitten enzo hoor!) Maar alsof ik gebroken ben. Waar ik eerst om moest lachen is nu..Er komt nog geen eens een glimlach niks. En soms raakt me iets echt maar dan krop ik het op ofzo. Ik weet niet hoe ik dit verder moet omschrijven.

Byee

7 reacties

Ik denk dat je lijdt aan een depressie , ik ben 2 jaar geleden ook zwaar depressief geweest en bij mij begon het precies hetzelfde. Ik weet dat het moeilijk is maar je moet erover proberen te praten met je ouders , ik cropte alles op en werd op het gegeven moment zo depressief dat ik mezelf begon te snijden en zelfs dood wou! Mijn ouders kwamen erachter en stuurde me naar een psycholoog en nu kan ik gelukkig zeggen dat ik al weer een jaar gelukkig ben en nu zelfs zelf een psycholoog wil worden!
Veel geluk.
Ik heb hetzelfde waarbij ik mezelf heel leeg voel, het is een bijverschijnsel bij depressie.
Ik raad aan dat je hulp gaat zoeken, door het op te kroppen wordt het alleen maar erger. Heb je je mentor of ouders of wie dan ook al hierover verteld? Wanneer je onder de 16 bent mag je pas met toestemming van je ouders naar een psycholoog. Probeer met iemand erover te praten, krop niks op! Probeer dingen te zoeken die je blij maken, ook al is het maar voor een korte tijd.
Zorg eerst dat je een goed gesprek met je ouders hier over aangaat en probeer te achterhalen waar het uit voort komt.
Ga daarna nadenken over een oplossing maar begin niet aan drugs.
Ik kan je vertellen dat het een depressie is, maar ik ben geen psychiater. Als ik jou was zou ik met je huisarts of een vertrouwenspersoon of school erover praten, omdat die je echt kunnen helpen. Met je vrienden praten is ook verstandig! (Misschien dat dit makkelijker is dan ouders).
Blijven praten dus, en niet bang zijn om hulp te zoeken. Anders stapelen problemen zich alleen maar op.
Ik heb nu bijna het zelfde
Hey,
Heftig dat je dit zo voelt, en niet voelt...
Je zegt dat je verder niet weet hoe je t moet omschrijven, maar ik vind dat je t echt al super goed omschrijft!
Is er iemand met wie je hier in real live over kan praten? Je ouders, je mentor, vertrouwenspersoon, zorgcoordinator, tante, huisarts, t maakt niet uit!
Je vertelt dat je soms wel dingen voelt, maar t dan opkropt. Zou je t gevoel er op dat moment kunnen laten zijn? T is niet fijn om te voelen, maar door dat gevoel toe te laten kan je ook fijne gevoelens gaan voelen.
Just know you are not alone!
Kus,
ik ben 13,

Ja ik denk dat ik er wel met iemand over kan praten. Ik zal het jullie verder nog wel laten weten 😉

Reageer