Ik ben op...

  • 13 januari 2015
  • 3 reacties
  • 258 Bekeken

Beste iedereen,
Ik weet dat jullie er niet veel aan hebben, maar ik wil toch wel even mijn verhaal vertellen.
Het gaat op dit moment niet zo goed met mij. Ik heb het heel druk met school, en iemand uit mijn klas zit mij heel dwars.
Ik denk vaak aan snijden, maar ik durf het niet.
Het is een kind die al zijn vrienden is kwijt geraakt doordat hij meer aandacht wilde (als je het uitgebrijde verhaal dat hij zijn vrienden is kwijt geraakt wilt weten, kijk dan even bij de topic 'Last van buurjongen die mij stalkt op de fiets').
Maar nu zoekt hij mij constant op, en omdat we buren zijn wil hij altijd met mij fietsen, maar dat wil ik niet .
Ik word knettergek van hem, boos, verdrietig, machteloos. Hij volgt me, en door mijn bijwerking (autisme) durf ik niet te zeggen dat ik dat niet wil.
Als ik thuis kom wil ik het er dan ook uitpraten, maar dan gaat het de hele verdere dag over hem en mijn ouders worden daar helemaal gek van en willen mij dus niet meer helpen.
Als ik op school ben ben ik vrij. Ik een goede vriend, waar ik het goed mee kan vinden, maar naar school gaan en naar huis gaan is de hel.
Hij wil met mij fietsen de hele tijd door, waardoor ik hem probeer te ontlopen.


Verder zit mijn hoofd vol, heel erg vol. Ik kan me niet meer concentreren en op school ben ik heel bang om slechte cijfers te halen.
Zodra ik thuis ben. Lig ik eerst een uur dood op de bank, ik moet bijkomen, ik ben op...
Als ik klaar ben met m'n huiswerk wil ik zo snel mogelijk naar bed. Weg van al de indrukken, de emoties, het leven in het algemeen.
Zelfmoord wil ik niet, durf ik niet, kan ik niet, en ik wil er niet aan denken. Maar als het toch zó moeilijk gaat, dan denk je er al snel aan.

Ik weet niet meer wat ik moet doen.....

3 reacties

'Het is een kind' is degene waar ik last van heb
Als je het niet tegen hem durft te zeggen in zijn gezicht vraag aan je ouders of ze met zijn ouders willen praten. Het wordt misschien wel ongemakkelijk als je hem daarna tegen komt maar dan blijft hij als het goed is wel uit de buurt. 
Ik weet niet of je hier nog steeds last van hebt. Of dat iemand anders dit heeft aangeklikt omdat hij wil weten wat je hiertegen moet doen.

Ik had ook een keer dat iemand steeds met me om wilde gaan en waartegen ik niet wilde zeggen dat ik dat niet wilde. Het staat allemaal in dit https://forum.kindertelefoon.nl/internet-en-mobiel-55/contact-verbreken-20587/index1.html topic. Ik heb steeds langer gewacht tot ik terug appte en steeds kortere verhalen vertelt en steeds minder vaak geantwoord. Toen appten we een paar maanden niet en toen zei ze opeens weer 'gm' en toen heb ik het haar uitgelegd. En nu hebben we geen contact meer. Ik weet niet precies hoe je dit doet in real life, maar dit werkte in ieder geval bij mij. Misschien kan je iets doen wat hierop lijkt, of gewoon de waarheid recht in zijn gezicht zeggen.

Niet durven snijden is heel goed. Iets niet durven is met een reden. Je onderbewuste protesteert omdat het denkt dat het niet goed voor je is, en dat klopt ook helemaal. Net als bang zijn voor zelfmoord plegen, of uit een vliegtuig springen (met of zonder parachute) omdat het niet veilig is en niet goed voelt. Als je lichaam en je geest het met elkaar eens zijn moet je er vaak goed naar luisteren.

liefs

Reageer