Hoe kon dit ooit gebeuren... (zelfmoord)

  • 29 november 2017
  • 5 reacties
  • 275 Bekeken

Hallo iedereen,
Gisteren heeft tot mijn grote schrik iemand uit mijn klas zelfmoord gepleegd. Ik vind het echt ongelooflijk dat dit is gebeurd. In mijn hoofd leeft diegene nog gewoon, en het voelt zo ongelooflijk raar dat er gewoon iemand op school dood is...
Het voelt zo raar, de jongen die uit het leven is gestapt was altijd opgewekt en vrolijk, maar wat we niet wisten was dat hij depressief was. Ik had het van alle mensen van de school van hem by far het minst verwacht. Daarom voelt het zó onwerkelijk...
Ik heb nog niet gehuild, of enige echte duidelijke emoties losgelaten aan de buitenwereld, en daarom sta ik ook op dit moment heel erg onder spanning. Het voelt alsof ik wil huilen, boos wil worden, of iets kapot wil maken, maar het komt er niet uit.
Ik vind dat school heel goed met de situatie is omgegaan. Er waren vandaag en gisteren geen lessen maar we moesten wel op school zijn omdat er slachtoffer hulp was die ons wilde helpen. Er was een lokaal ingericht speciaal om diegene te herdenken, en iedereen mocht gewoon doen wat diegene wilde en zich voelen zoals die wilde. Dat was heel fijn. Met de hele jaarlaag steunde we elkaar.
Ik weet niet hoe ik hier bovenop moet komen.
Het is gewoon zó onrealistisch en iedere keer als ik in mijn hoofd herhaal wat er is gebeurd voelt het alsof ik gestoken word.
Omdat ik ontzettend gevoelig ben pak ik ook heel veel emoties van anderen op die mijn emoties juist versterken. Als ik iemand zie huilen die dicht bij me staat wordt het gevoel gewoon bijna verdubbeld. Ik wil iedereen troosten, maar dat kan niet.
Ik vind dat er goed met de situatie wordt omgegaan, maar ik word gewoon gek in mijn hoofd. Ik blijf maar denken: hoe kon dit ooit gebeuren, waarom hij, had ik maar kunnen weten dat dit zou gebeuren dan zou ik op z'n minst nog met hem kunnen praten, maar nu is hij weg en krijgen we hem nooit meer terug... Al deze vragen en nog meer blijft zich maar in mijn hoofd herhalen. Op school, op de fiets, zelfs in mijn slaap blijft het me achtervolgen. Hoe kom ik hier ooit overheen?

5 reacties

Badge +3
Hoi!!!!

Wat erg dat dat is gedeurd.
Wel goed dat jou school zo veel aandacht aan besteedt.
Ik snap dat je iedereen wilt troosten maar denk nu
Maar eerst aan je zelf jij.
En praat er over, praaten helpt echt
En als het te veel woord zoek dan hulp en verwek het goed.
En het is heel normaal als je nergens anders aan kan denken
Laat het toe stop je gedachten niet in doosje en dat je dan een helen
Staapel met doosjes hed

En je komt er wel overheen daar geloof ik in
Maar het heeft tijd nodig heel veel tijd.
En er niet aan denken help niet je moet er Juist aan denken.
Zo verwerk je Het.
Anders komt het tog weer treug

Ik hoop dat je hier wat aan hed veel succes en sterken !!!!!
.


Gr angelv
Reputatie 7
Badge +14
Hi Xx_anoniem_xX,

@angelv heeft al een mooi berichtje geschreven en ik denk ook dat praten zin heeft. Schrijven kan ook.

Jullie hebben waarschijnlijk een gedenkhoekje ofzo in de klas of op een andere plek in school en daar kun je aan hem denken en misschien iets voor hem en zijn familie schrijven. Dat kan een heel verhaal zijn, maar ook iets korts. Welke woorden of dingen doen je aan hem denken. Heb je iets met hem gedaan waardoor je hem altijd zal herinneren. Voetbalden jullie of zaten jullie achter de meisjes aan? Als je niet zo veel contact met hem had, kun je ook iets schrijven over hoe je hem in de klas vond. Was hij aardig, sportief, stil of druk, beetje verlegen of wat dan ook. Je kunt zoiets opschrijven. Voor de ouders kan het heel veel steun bieden bij de verwerking om verhalen over hem te lezen.

Natuurlijk missen ze hem er niet minder door, maar leren ze meer over hoe hij was bij vrienden en vriendinnen en op school.

Verder zou ik goed luisteren naar wat slachtofferhulp en school jullie vertelt. Ze geven vast wel aan bij wie je terecht kunt en wat je de komende dagen kunt doen. Maak gebruik van de aangeboden hulp als je dat fijn vindt.

Ik weet niet of jullie als klas ook bij het afscheid zijn samen met de familie is of misschien is er op school nog een bijeenkomst en dan heb je iig de kans nog om soort van afscheid van hem te nemen. De familie zal jullie belangstelling zeker waarderen, dus een kaart of briefje of een regeltje in het condoleanceboekje zal hen helpen bij de verwerking.

Oh ja en als je niet de goede woorden kunt vinden of niet weet wat je moet schrijven dan kun je altijd je naam opschrijven met een hartje erbij of sterkte of zoiets. Misschien is er wel een liedje dat je aan hem doet denken of een mooi regel uit een liedje die goed bij hem past.
In gedachten kun je natuurlijk altijd bij hem zijn.

Ik snap dat het moeilijk is, ik heb zelf het overlijden van een jongen door ziekte meegemaakt en dat is wel anders, want dat zagen we aankomen, maar het gemis is hetzelfde. Dus wat dat betreft kan ik me er wel een beetje in verplaatsen.

Het is altijd erg, maar als je niet weet waarom, dan is het nog moeilijker. We willen het altijd allemaal kunnen begrijpen en nu weet je nog niets. Je gaat je van alles afvragen, waarom hebben we in de klas niks gemerkt, waarom heeft hij ons het niet verteld dat hij ergens mee zat. Die vragen zijn er en misschien weet niemand het antwoord daar op. Ik denk dat je het verdriet wel mag voelen, maar schuld hebben is wat anders. Als je het niet weet, kun je er ook niets aan doen, heb je er geen schuld aan. Die vragen worden misschien later nog wel ingevuld. Voor nu is het niet anders.

Het is raar als iemand er elke dag is en dan opeens niet meer. Daar wen je niet van de ene op de andere dag aan. Dat heeft tijd nodig en dan nog is het moeilijk te begrijpen.

Ik denk nog bijna dagelijks aan die jongen die aan een ziekte is overleden. Soms ben ik er triest over, andere dagen ben ik blij voor de tijd die we gehad hebben, de leuke dingen die we gedaan hebben, dan zie ik zijn lach weer en zijn mooie ogen en dan heb ik een goed gevoel. Niet over dat hij dood is, maar gewoon over hem, hoe hij was met mij, met mijn broers en zus en met zijn familie. Je moet de mooie momenten koesteren.

Wat ik ook regelmatig doe is naar zijn graf gaan. In principe kun je daar gewoon naartoe gaan. Ik weet niet of hij begraven wordt, maar dat zou kunnen. Ik zou dan wel goed rekening houden met de familie, maar dat spreekt voor zich dat je dat zal doen. Als je in de buurt van het graf komt, kun je van een afstandje wel zien of er iemand is. Mocht er iemand komen terwijl jij er bent is er in principe ook niets aan de hand. Je kunt dan vertellen dat je nog een keertje bij hem wilde zijn om alleen met hem te zijn. Dat lijkt me wel mooi om te horen als familie. Maar goed zover is het nog niet.

Zelf kom ik elke week nog bij de familie van die overleden jongen, maar dat komt ook door de speciale band die mijn twin en ik met hem hebben.

Wat je zegt over dat je nog niet hebt kunnen huilen en dat je probeert iedereen te troosten en dat je gevoelig bent, dat herken ik heel erg. Ik probeer ook altijd er te zijn voor anderen, maar ik heb ook geleerd om mijn eigen verdriet eruit te laten komen. Huilen is niet erg, het is niet iets waar je je voor hoeft te schamen.

Tegenwoordig vind ik het makkelijker om emoties te tonen in gezelschap. Vroeger huilden mijn twin en ik alleen als we samen waren. Je hoeft je niet sterk te houden omdat je een jongen bent. Ik vind het altijd wel mooi als jongens hun emoties durven te laten zien. Dus het mag, in het openbaar, maar natuurlijk ook alleen. Je moet ook niet persé huilen om je medeleven te tonen natuurlijk. Iedereen heeft zo zijn eigen manier. Maar, als je voelt dat je wilt huilen, doe het gewoon. Het is niet raar, het is een manier van verwerken. Laat het toe.

Veel sterkte.

Groetjes,
M&M’s
Hoihoi,
Bedankt voor jullie reacties. Ik vind het heel fijn dat jullie hebben gereageerd. Ik zal inderdaad een briefje schrijven. Binnenkort is nog een laatste herdenking, en dan krijgt ook iedereen de ruimte om iets op een briefje te schrijven. Ik merk dat als ik er met iemand over praat die het nog niet weet, ik een brok in mijn keel krijg, wat logisch is. Dit is misschien een beetje hetzelfde als een briefje schrijven. Ik hoop dat ik inderdaad door op te schrijven wat ik van hem vond, mijn gedachten een plekje kan geven en weer een deel van de gebeurtenis kan verwerken. Ik denk dat als de lessen weer gewoon doorgaan ik ook een stukje 'afleiding' heb, waardoor ik het ook even langs me kan leggen.

Ik heb heel veel mensen waarmee ik kan praten. Daar ben ik ontzettend blij mee. Er zit gewoon een onbeschrijflijk gevoel in me wat ik niet kan verwoorden.

Ik vind het ook fijn om te horen dat wat ik heb normaal is. Een stukje herkenbaarheid of bevestiging doet mij altijd wel goed, want dan merk ik dat iemand mij begrijpt :)

Groetjes!
Reputatie 7
Badge +17
"Ik vind dat er goed met de situatie wordt omgegaan, maar ik word gewoon gek in mijn hoofd. Ik blijf maar denken: hoe kon dit ooit gebeuren, waarom hij, had ik maar kunnen weten dat dit zou gebeuren dan zou ik op z'n minst nog met hem kunnen praten, maar nu is hij weg en krijgen we hem nooit meer terug... Al deze vragen en nog meer blijft zich maar in mijn hoofd herhalen. Op school, op de fiets, zelfs in mijn slaap blijft het me achtervolgen. Hoe kom ik hier ooit overheen?"

Nouja, ik probeer in chronolische volgorde een antwoord te vormen, misschien zie je dan wat beter dat jij er niets aan kon doen.

Het feit dat hij depressief was en zijn eigen leven erdoor nam is slechts kans.
Er zijn aardig wat dingen die tot depressie kunnen lijden en hem tot zelfmoord konden zetten, dus zelfs als jij had in kunnen grijpen betwijfel ik hoeveel verschil het kan hebben en dan zeker als moderne medicijnen soms niet helpen.
Zoals jijzelf al schreef hadden mensen het niet door. Jouw treft dan zeker geen schuld.

Op zich is het natuurlijk verschikkelijk, maar blijkbaar vormde het voor het een uitweg of verlossing.
Als leven erger dan dood is dan klinkt dat bijna verstandig, maar hij ervaart daarmee ook niet de gevolgen van zijn daad, hetgene waar jij nu last van hebt.
Hoi!

Wat verschrikkelijk dat er iemand op jouw school zelfmoord gepleegd heeft. Het is normaal dat je je even teneergeslagen (als ik het zo mag noemen) voelt. Ook al is het jouw schuld niet, er hoeft ook niet per se een schuldige te zijn, het blijft wel zwaar.

Ik kan me heel goed inbeelden dat dit zwaar voor je moet zijn. Als iemand bij mij op school zelfmoord zou plegen, zou ik me ook slecht voelen, omdat ik waarschijnlijk van mezelf dat had moeten zien aankomen, om die persoon dan geholpen te kunnen hebben. Heel normaal dus hoe je je voelt, ook al kon je het niet weten.

Alles van je afschrijven kan een goed idee zijn. Ga zeker ook een een kijkje nemen bij die slachtofferhulp op school. Zij zijn er voor mensen als jij, want jij bent zeker niet de enige die zich zo voelt. Je kan die hulp of je mentor gerust een mailtje sturen om te vragen of je eens een afspraak kan maken. Ik veronderstel dat jullie die contactgegevens gekregen hebben?

Dat gevoel van niet kunnen huilen ken ik ook. Dan weet je dat je moet huilen, maar je voelt op een of andere manier "niks", gewoon leegte. De laatste keer dat ik dat had heb ik met een vriend gepraat en ben ik in die zijn armen beginnen huilen, en daar leek maar geen einde aan te komen, maar ik voelde me wel veel beter achteraf, en kon verder met het verwerkingsproces, want voor dat huilen voelde het alsof ik "vast" of "opgesloten" zat.
Praten helpt echt, en huilen is ok, dus als je het aan voelt komen, hou het dan vooral niet in, maar laat het er allemaal uit.

Als je huilt, is het een soort van erkenning dat het effectief gebeurd is. Dan wordt alles echt, en besef je dat helemaal. Je gaat zeker nog huilen, maak je daar geen zorgen om.

Praat maar met zo veel mensen als je wilt. Vertel of schrijf ze alles wat jij kwijt wilt.

*Virtuele knuffel*

Groetjes
x

Reageer