Meer hulp Meldknop.nl Bel gratis en anoniem 0800 - 0432 of chat
13-18
Vraag

Ga ik vertellen dat ik depressief ben?

  • 2 december 2017
  • 3 reacties
  • 180 Bekeken

  • Anonymous
  • 0 reacties
Hallo iedereen,

Alweer een tijdje geleden dat ik hier een topic heb gemaakt en wat is alles in die tijd veranderd in een rollercoaster.

Mijn moeder is een aantal maanden geleden gediagnosticeerd met Borderline. Niet dat dat het veel erger maakt, want ze was al heel lang zo als persoon en het heeft nu gewoon een naam gekregen. Mijn moeder praat alleen maar over zichzelf. Ze vraagt niet hoe het met mij gaat en hoe het op school gaat. Het lijkt haar niks te interesseren wat ik in mijn leven doe en dat begint me steede meer te irriteren.

Zelf leid ik nu een redelijk druk leven. Ik ben begonnen met een nieuwe opleiding, wat even wennen is, maar vooral heel druk is met toetsen e.d. In de eerste weken had ik wel het idee dat ik het allemaal wel onder controle had, ondanks dat ik niet zo lekker in mijn vel zat en nog steeds zit. Ik heb toen altijd een beetje in mijn achterhoofd gehouden dat het wel allemaal goed zou komen en dat ik gewoon even door de zure appel heen moest bijten.

Nu heb ik afgelopen woensdag gesprek gehad met mijn psycholoog. Zij gaf tijdens het gesprek aan dat ze mij door wilde sturen naar een gespecialiseerde psycholoog, want zijzelf schoot mij tekort, omdat het gewoon niet beter lijkt te gaan en ik me nog bijna iedere dag gewoon heel vervelend voel. Dat ze dat zei sloeg in als een bom en het besef dat ik het niet in mijn eentje kan oplossen en dat er meer aan de hand is, maakt me angstig. Zo angstig dat ik de afgelopen dagen gewoon ben ingestort. En ook het idee om dood te zijn, wordt steeds sterker, maar van de andere kant ervaar ik het nog steeds niet als sterk genoeg om daadwerkelijk dingen te ondernemen, al zoek ik wel de mogelijkheden op. Ook kan ik al dagen blijven janken, zonder dat ik het kan stoppen. Het valt mensen op dat het niet goed met me gaat en zelfs docenten zeggen dat ik met ze kan praten, maar ik durf het gewoon niet. Alleen mijn mentor weet het van mijn moeder en dat ik naar een psycholoog ga, maar niet dat ik me zo voel zoals ik me vaak voel.

Ook mijn stagebegeleidster die ik al zo'n 1,5 jaar ken weet sinds kort wat er allemaal speelt, maar ook zij weet niet dat ik het niet meer zie zitten en gewoon op ben. Ze zegt elke week tegen mij dat ik met haar kan praten als ik het nodig heb en ik wil het ook heel graag, maar ik durf gewoon niet. Ik ben heel erg bang als ik haar zeg dat ik depressief ben en dat zelfs mijn huidige psycholoog me niet meer kan helpen, dat ze me dan te zwak vindt voor mijn stage en dat er dan problemen kunnen gaan ontstaan, wat ik absoluut niet wil, want mijn stage en opleiding zijn mijn leven. Ik vecht daarvoor omdat ik niets anders heb om voor te vechten. Maar nu het steeds dichterbij komt dat ik naar een andere psycholoog moet en dat er meer diepgang gaat komen in mijn problematiek voel ik gewoon dat ik het niet meer alleen kan, maar aangezien ik niks aan mijn moeder heb, wil ik met mijn stagebegeleidster praten, maar weet niet of het goed is.

Wat vinden jullie?

Groetjes Mia

3 reacties

heyhey,

Wat vervelend zeg!!

Het is wel slim om te vertellen dat je depressief bent. Zo weet je omgeving ook wat er ongeveer speelt. Je hoeft niet alles te vertellen als je dat niet wilt. Zolang ze maar weten dat je niet lekker in je vel zit is denk ik wel voldoende.
Als je mentor dit niet weet dan is het wel slim om het hier met je mentor over te hebben. Hier is een mentor namelijk ook voor. Hij/zij zal je helpen willen. Als je het niet durft kun je altijd een mail of briefje schrijven waarin staat hoe je je voelt. Ook kun je een vriendin meenemen als je dat prettiger vind.

Je stagebegeleidster geeft aan dat je met haar kunt praten, dat geeft aan dat ze het niet erg vind en dat ze je graag helpen wilt. Ze zal je niet vooroordelen maar je juist willen helpen!

Vervelend dat je moeder borderline heeft!! Ik snap dat dit moeilijk is, maar het interesseert je moeder wel hoe je je voelt! Je bent haar kind en ze geeft erg om je. Het kan zijn dat ze het erg moeilijk vind om erover te praten. Je zou een keer met haar kunnen praten en zeggen dat je het wel fijn zou vinden als ze soms eens vraagt hoe t met je gaat enzo. Ik begrijp heel erg goed dat je het moeilijk vind maar natuurlijk zijn er mensen die naar je willen luisteren en je helpen willen! Ik ben zelf ook depressief en ik weet dat er mensen zijn die me helpen willen maar het voelt niet zo.

Nog een tip om je dingen kwijt te kunnen is om op te schrijven in een dagboek hoe je je voelt. Dit kan heel erg opluchten en dit heeft mij ook wel geholpen...

Ik hoop dat je hier wat aan hebt!!

Veel succes en sterkte! Je kan het!!

x

Teddy Bear
Badge +1
Ik heb eigenlijk hetzelfde zo ongeveer, alleen ben ik jonger denk ik
Hallo Teddy bear en Veraly22,

Sorry, dat het bericht zo lang op zich heeft laten wachten.

Vandaag ben ik opnieuw helemaal gebroken op school. Ik heb daarom een gesprek gehad met mijn mentor en een docent die al een tijdje het idee had dat het niet goed ging. Ik heb ze verteld wat er allemaal aan de hand is . Ze hadden erg veel begrip. Binnenkort heb ik een gesprek met de studie adviseur en mijn mentor. Samen gaan we kijken welke mogelijkheden er zijn zodat ik iets achter de hand zal hebben als ik last krijg van studievertraging of zelfs studieuitval. Dat vind ik natuurlijk niet heel prettig, maar ik weet dat het moet om mezelf te beschermen. Ik wil mijn opleiding zo graag halen!!

Ook heb ik al contact gehad met mijn stagebegeleidster. Met haar zal ik aankomende donderdag gesprek hebben. Ik vind het wel heel erg spannend, maar ik realiseer me heel goed dat ik een vangnet voor mezelf moet gaan gekregen om ervoor te zorgen dat ik niet helemaal kapot ga. En aangezien ik in mijn vriendenkring en familiekring niemand echt daarmee kan belasten, moet het op een andere manier.

De laatste dagen ontploft mijn hoofd gewoon bijna van de stress. Ik wil er gewoon van af.

Ergens kan ik ook wel begrijpen dat mijn moeder zo is zoals ze is, maar ik zou niet met haar kunnen praten. Dat zou dan niet goed aflopen en om mezelf daarin te beschermen doe ik het voorlopig niet en misschien wel nooit. Ik kan het gewoon niet gebruiken om weer opnieuw uitgescholden te worden en dodelijke ziektes toegewenst te krijgen. Daar pas ik voor.

Veraly22, als je hulp nodig hebt roep je maar! Of als je alleen je bericht kwijt wilt.

Dit was een update van de afgelopen dagen. Nu kruip ik fijn mijn bed in en ga ik een poging doen om te slapen, als het nu wel lukt. Ik ben helemaal op.

Groetjes Mia

Reageer