Meer hulp Meldknop.nl Bel gratis en anoniem 0800 - 0432 of chat
13-18

Emotioneel- niet eten- krassen- problemen

  • 30 november 2014
  • 14 reacties
  • 482 Bekeken

  • Anonymous
  • 0 reacties
Ik ben een meisje van zestien, en ik heb vroeger nogal veel meegemaakt. Hierdoor heb ik een tijdje een eetstoornis gehad, dat gaat nu iets beter maar ik eet nog steeds te weinig. Ik word erg boos op mezelf als ik fouten maak en daarom kras ik heel men armen vol om mezelf te straffen voor men fouten. Op school gaat het best goed maar zodra ik stress heb word het me allemaal teveel en gaat het weer fout. Met men ouders kan ik niet praten want daar heb ik vaak ruzie mee.Ik heb men allerbeste vriendin dit verteld alleen zij weet niet zo goed wat ze moet zeggen. Ik heb pas ook nog eens gehoord dat ik hypermobiel ben en dat ik daarom veel pijn heb, dit zal nooit meer overgaan. Af en toe denk ik dat mensen beter af zijn zonder mij. Ik probeer altijd zo vrolijk mogelijk te doen maar ik weet niet hoelang ik dit nog vol hou.

14 reacties

ik weet echt niet meer wat ik kan doen, heeft er iemand tips laat ze aub achter.
Hee,

Wat een mooie gebruikersnaam heb jij! 😉 Jij houdt van hen, en zij houden ook van jou! Ze zijn beslist niet beter af zonder jou! :(

Heftig verhaal zeg! Door dingen van vroeger kreeg je een eetstoornis. Wil je kwijt wat er is gebeurd? Fijn dat het nu wel wat beter gaat met je eetstoornis.
Maar toch, soms gaat het niet goed. En dan straf je jezelf door jezelf te krassen. Lieve meid, wat erg! 😞 Dat verdien je helemaal niet!
Fijn dat het op school best goed gaat, maar soms wordt het dus te veel. Weten ze dat op school ook? Misschien is het goed om je grenzen aan te geven.
Je schrijft dat je niet met je ouders kunt praten, dat lijkt me lastig zeg! Toch denk ik dat het wel goed kan zijn. Het zijn je ouders, zij horen het te weten als het niet goed gaat met jou.. En ze hebben echt het beste met jou voor, ook na de ruzies.. Kan je ze een brief schrijven met daarin hoe jij je voelt en hoe jij het graag zou zien?
Goed dat je wel met je vriendin kan praten, maar jammer dat ze niet zo goed weet wat ze kan doen. Dat is eigenlijk helemaal niet zo raar. Ze doet haar best! Dat is heel lief! Misschien kan je een beetje vertellen wat jij prettig vindt dat zij doet. Ik denk dat zij dat ook wel fijn vindt.
Wat naar om te horen dat je altijd pijn zult hebben! 😞 Hoe komt dat?
Je probeert altijd zo vrolijk mogelijk te doen.. Waarom doe je dat? En voor wie doe je dat? Vast niet voor jezelf hè?
Kijk eens in de spiegel en kijk naar die prachtige meid die het zo waard is. Dat meisje dat het zo verdient om zich écht goed te voelen. Je verdient een luisterend oor. Wat denk je ervan om eens met iemand te praten? Bijvoorbeeld met je huisarts, een vertrouwenspersoon, je mentor, je ouders? Praat meisje, het komt echt goed! Blijf nou maar niet zwijgen. Ik vind het heel goed van je dat je dit hier post!

Xxx!
Ik ben vroeger heel erg gepest, ik werd dan uitgescholden en geschopt gestompt geslagen bedreigd, en al dat soort dingen. En ik ben meerdere malen aangerand door een kennis van mij die niet van me af kon blijven dit heeft ongeveer 1 jaar geduurd. Op school weet men beste vriendin het en men mentor. Ik kan niet men men ouders praten omdat we vaak ruzie gehad hebben en ze me ook vaak erg gekwetst hebben ik ben bang dat ik ze teleurstel als ik ze dit vertel. Ik heb veel pijn omdat ik hypermobiel ben in al men gewrichten, en omdat ik nogal veel sport heb ik dan ook vaak blessures. Ik probeer vrolijk en positief te blijven omdat is hoe ik wil zijn en niet wil dat mensen in het echt te dichtbij komen, maar men energie begint nu lagzaam op te raken en dat mek ik daarom schrijf ik hier om men verhaal kwijt te kunnen.
Hoi,

Wat naar voor je! Wat goed dat het al wat beter gaat met eten, ik begrijp dat je nog steeds te weinig eet, dat gaat ook niet zomaar weg, maar ik weet zeker dat je de eetstoornis kan overwinnen! Keep fighting! Mmm, wat lastig dat je niet met je ouders kunt praten. Misschien is het toch handig om het te proberen, heb je verder nog anderen waar je naartoe kunt om te praten? Bijvoorbeeld vrienden, kennissen, andere familieleden, mentor, huisarts, etc.
Het is heel natuurlijk om je vrolijker voor te doen dan het werkelijk is, maar uit ervaring kan ik je mededelen dat dit niet slim is.. Je kropt alles op deze manier op, waardoor de druk alleen maar groter wordt en er een moment komt dat je instort en dan is het ook meteen heftig.. Dat willen we natuurlijk voorkomen!

Sterkte in ieder geval!! Wij zijn er voor je!

xx
Hee,

Wat erg dat je gepest bent! 😞 En ook heel erg dat je aangerand bent.. Je hebt rotte dingen meegemaakt meid! Goed dat je daar over praat! Kan jouw mentor jou een beetje steunen?
Ik denk niet dat je je ouders teleurstelt als je ze dit vertelt.. Ik denk dat ze best wel even schrikken. Maar dat mag ook. Misschien is dat wel nodig. Maar ik begrijp je gevoel hoor. Het kan heel moeilijk zijn om met je ouders te praten. Ik weet wel zeker dat ze nu liever samen met jou huilen, dan straks alleen om jou.
Dat lijkt me heel moeilijk, dat je altijd pijn zult hebben..
Wat je schrijft over positief en vrolijk doen ken ik goed. Soms is dat misschien wel makkelijker dan je kwetsbaar opstellen. Totdat het te veel wordt en de nare gevoelens er in één keer heel heftig uitkomen.. Ook ik probeer heel hard om positief te zijn, dat is hoe ik graag wil zijn. Maar meer dan de helft van de tijd is dat gewoon niet mij.. Ook is het iets wat mensen op afstand kan houden. Maar of dat goed is? Ik weet het niet.. En uiteindelijk komt het er toch wel uit.
Zo'n poppenkast kost héél veel energie. Het gaat niet goed met je en dan moet je ook nog energie steken in doen alsof het goed gaat. Dat is heel zwaar. Meer voor de hand liggend zou zijn, energie in jezelf steken in plaats van in die eeuwig durende glimlach.. Maarja, zo werkt het niet helemaal.
Ik hoop dat je de hoop niet verliest lieve meid. Je verdient het heel erg om je écht goed te voelen..

Sterkte! Praat gerust, hier hoef je geen masker voor te houden.

Xxx!
Ik kan het mijn metor niet zo goed vinden, want ze heeft wel eens wat achter mijn rug om gedaan, en daarom vertrouw ik haar niet echt. Mijn vriendin probeert me wel zoveel mogelijk te steunen. Ik zit  nu op men vervolg opleiding en ik heb een paar vrienden die ook veel problemen hebben en die probeer ik te helepn maar als het op mezelf aankomt kan ik dat niet. De mentor wil nu ook ik dat ik naar de zorgcoördinator ga. Het krassen word ook steeds lastiger want ik zit op de volleybal en daar kan het opvallen dus probeer het te verbergen. Ik probeer meer te laten zien hoe ik me echt voel maar dat is best lastig want dan gaan men vriendinnen weer vragen stellen. Heeft iemand nog tips die zorgen dat het makkelijker is om te ete of lekkere dingen weet met weinig calorieën? laat het dan hier achter
Hey,

Wat erg zeg!

Ik zou denk ik toch naar de zorgcoördinatoor gaan.
Ik snap dat dat heel erg is! Maar t is wel t beste. Dan kunnen ze je helpen.

Kan je met je moeder praten over dat je een betere band met haar wil?
Als jullie dan closer zijn en jij haar weer vertrouwd, kan je misschn met haar hier over praten.

Wat mij hielp met eten was drinken. Vruchtensap! Dat was eeuwen geleden voor mij omdat daar call in zaten. Maar t is echt lekker! En super gezond!
Verder probeer niet te tellen. Ik weet dat t lastig is. Maat als je neit meer telt, al wil je dat wel, denk je ook minder aan wel of neit iets opeten.

xx
succes en sterkte!
pheebe
Hee,

Vervelend dat je het niet zo goed kunt vinden met je mentor. Het is natuurlijk niet oké van haar, maar ze doet het denk ik omdat ze zich waarschijnlijk toch wat zorgen maakt om je.
Ik kan me voorstellen dat je denkt dat je anderen wel kunt helpen, maar jezelf niet echt. Ik ken dat goed. Bedenk dat je jezelf ook onbewust helpt. Als het niet lukt valt het alleen wat meer op.
Misschien is het inderdaad goed om naar de zorgcoördinator te gaan.
Dapper dat je probeert om echt te laten zien hoe je je voelt. Je vrienden geven om je!

Xxx!
wow ik herken mezelf heel erg in jou het is gewoon een beetje eng hoeveel we gemeen hebben.
Ik weet hoe lastig het is en hoe moeilijk het soms is om te lachen terwijl je niet vrolijk bent.
Weet wel dat er mensen zijn die je willen en kunnen helpen maar het is aan jou om die hulp te aanvaarden.
Uit mijn eraringen is het wel fijn om met een zorgcoördinatoor te praten omdat hij/zij sommige gevoelens beter kan benoemen dan je soms zelf kan.
Ik ben er voor je als je wil praten want ik begrijp wat je door maakt
xx
wow ik herken mezelf heel erg in jou het is gewoon een beetje eng hoeveel we gemeen hebben.
Ik weet hoe lastig het is en hoe moeilijk het soms is om te lachen terwijl je niet vrolijk bent.
Weet wel dat er mensen zijn die je willen en kunnen helpen maar het is aan jou om die hulp te aanvaarden.
Uit mijn eraringen is het wel fijn om met een zorgcoördinatoor te praten omdat hij/zij sommige gevoelens beter kan benoemen dan je soms zelf kan.
Ik ben er voor je als je wil praten want ik begrijp wat je door maakt
xx


Wel fijn om te weten dat ik niet de enige ben. Wat is jou overkomen dan??? ik vind het heel fijn dat je gereageert heb. xx
Hoi,

Je bent inderdaad niet alleen, er zijn genoeg mensen die dergelijke problemen hebben, daar kwam ik ook pas achter toen ik lid werd van dit forum ;)
Ik lachte ook altijd terwijl ik doodging vanbinnen..

xx
Ik heb het op school verteld en ze hebben nu men ouders een brief gestuurd waarin staat dat ze willen dat men ouders op gesprek komen. Ik heb mijn ouders hierdoor wel wat dingen verteld maar ik vind het echt heel eng want ik ben heel erg bang dat mijn ouders het niet serieus nemen. En ik durf nooit tegen men ouders te vertellen hoe ik erover denk omdat ik bang ben dat ze boos en teleurgesteld zijn. Ik ben zo bang ergens denk ik dat het misschien goed is maar ik weet gewoon niet hoe ik men ouders dit duidelijk moet maken
Hey,

Wouw! Echt super goed van je dat je het op school hebt vertelt!

ik snap dat t eng is dat er nu met je ouders zal worden gepraat, en dat je ook zelf met je ouders zal moeten praten. Maar ik geloof er echt in dat je ouders je serieus zullen nemen en je zullen helpen!
probeer zo eerlijk mogelijk te zijn. Bij mij helpt het altijd om van te voren op te schrijven wat ik wil zeggen. En, als ik t neit durf te zeggen, t terplekken op te schrijven. Misschien kan zoiets ook bij jou helpen?

sterkte en succes schat!
je bent t waart!

xx
pheebe
Hee!

Wat dapper zeg, dat je het op school hebt verteld! Echt heel goed!
Ik kan me ook voorstellen dat je het eng vind.
Ik sluit me helemaal aan bij Pheebe.
Schrijven mag ook, als je dat prettiger vindt.

Heel veel sterkte en succes! Alles komt goed!

Veel liefs,
Bepositive

Reageer