Meer hulp Meldknop.nl Bel gratis en anoniem 0800 - 0432 of chat
13-18

Depri - wat kan ik doen?


De laatste tijd ben ik heel erg somber, depressief. ik heb nergens meer zin in, en ik ben de laatste tijd ook heel emotioneel. Ook heb ik vaak zitten denken aan: wat heeft het leven nou voor nut? de laatste tijd ben ik ook heel angstig vooral bij oudere mensen. ik weet gewoon niet wat ik op dit moment moet doen, een vriend heeft me al een beetje geholpen maar ik voel me er niet veel beter over. iedereen geeft me het gevoel alsof ze me de rug toekeren. wat kan ik doen om me minder somber/depri te voelen??  :(

10 reacties

Ook beschuldig ik mezelf van alles.
Dat is vervelend zeg! Ik denk dat je het beste hulp kunt gaan zoeken bij een psycholoog of een psychiater, die hebben hier meer verstand van en kunnen je beter helpen en zeker weten als je gewoon alles en de waarheid vertelt. Probeer aan de leuke dingen te denken, ga afleiding zoeken, ga sporten, ga tekenen etc. Het zal vast weer over gaan. Het kan ook met de puberteit te maken hebben, je hormonen. 
Hey schat,

De gevoelens die je beschrijft zijn heel heftig!

Je schrijft dat een vriend je al een beetje heeft geholpen.
Weet behalve die vriend iemand anders hoe je je voelt? Bijvoorbeeld een ouder of een docent? Als nog verder niemand er iets van weet, durf je het dan misschien iemand te vertellen? Ik snap het best als de huisarts (die je wel door kan verwijzen naar een psycholoog, wat jou denk ik heel erg kan helpen) een groots stap kan zijn. Maar misschien durf je het wel tegen een docent of vertrouwenspersoon te vertellen? Je ouders zou natuurlijk geweldig zijn, maar dat is misschien heel eng.

Door chocola, sporten, muziek enzo voel je je vaak beter omdat je gelukshormonen (t heet anders maar oke) aan gaat maken. 
Je kan proberen als je je heel slecht voelt iets ga gaan doen wat je leuk vind.
Heb je hobby's? Tekenen, lezen, schrijven, sporten? Noem maar op! Doe t net iets vaker.

Probeer ook lief te zijn voor jezelf. De dagen zijn al zwaar genoeg.
Drink uit school een kopje thee. Ga optijd naar bed. Kook lekker voor jezelf.

Mensen komen en gaan. Zo is het leven.
Probeer een paar vrienden te vinden die je steunen. Niet dat ze al je problemen aan hoeven te kunnen, maar t is gewoon fijn als je weet dat je niet alleen staat. Dat je weet dat mensen je onvoorwaardelijk steunen.

Als je je zo voelt kan je je makkelijk mee laten slepen door dat negatieve gevoel.
Toch is er iets moois in elke dag. Je let er alleen niet op.
Kleine geluksmomenten. Benoem je, hardop of in je hoofd.
Het regend en ik zit lekker binnen. Het zonnetje schijnt warm. Een kind lacht. Een vogel fluit.

Je komt hier doorheen! Maar je meot er wel voor knokken!

*hugs*
O, pubertijd, wat Vlinders-x al zegt, heeft er ook voor een deel mee te maken.
Door je hormonen raak je gewoon makkelijk van slag.
Maar wat jij beschrijft is te heftig om alleen aan de pubertijd te wijten, denk ik.
Maar dat zou een huisarts of psycholoog je denk ik beter kunnen vertellen.
Hey schat,

De gevoelens die je beschrijft zijn heel heftig!

Je schrijft dat een vriend je al een beetje heeft geholpen.
Weet behalve die vriend iemand anders hoe je je voelt? Bijvoorbeeld een ouder of een docent? Als nog verder niemand er iets van weet, durf je het dan misschien iemand te vertellen? Ik snap het best als de huisarts (die je wel door kan verwijzen naar een psycholoog, wat jou denk ik heel erg kan helpen) een groots stap kan zijn. Maar misschien durf je het wel tegen een docent of vertrouwenspersoon te vertellen? Je ouders zou natuurlijk geweldig zijn, maar dat is misschien heel eng.

Door chocola, sporten, muziek enzo voel je je vaak beter omdat je gelukshormonen (t heet anders maar oke) aan gaat maken. 
Je kan proberen als je je heel slecht voelt iets ga gaan doen wat je leuk vind.
Heb je hobby's? Tekenen, lezen, schrijven, sporten? Noem maar op! Doe t net iets vaker.

Probeer ook lief te zijn voor jezelf. De dagen zijn al zwaar genoeg.
Drink uit school een kopje thee. Ga optijd naar bed. Kook lekker voor jezelf.

Mensen komen en gaan. Zo is het leven.
Probeer een paar vrienden te vinden die je steunen. Niet dat ze al je problemen aan hoeven te kunnen, maar t is gewoon fijn als je weet dat je niet alleen staat. Dat je weet dat mensen je onvoorwaardelijk steunen.

Als je je zo voelt kan je je makkelijk mee laten slepen door dat negatieve gevoel.
Toch is er iets moois in elke dag. Je let er alleen niet op.
Kleine geluksmomenten. Benoem je, hardop of in je hoofd.
Het regend en ik zit lekker binnen. Het zonnetje schijnt warm. Een kind lacht. Een vogel fluit.

Je komt hier doorheen! Maar je meot er wel voor knokken!

*hugs*


Heyhey,
Ontzettend bedankt voor de tips (: Niemand anders dan die ene vriend weet hoe ik me echt voel, ik heb wel een vriendin uit mijn klas verteld dat ik me somber voel, maar dat was het dan ook. het zit namelijk ook zo dat ik moe wordt van alle ruzie's om mijn heen die zich nu afspelen tussen een aantal vriendinnen van me, en die denken op dit moment alleen maar aan zichzelf. ook zitten en twee jongens die mij constant voor de lol 'biseksuele' noemen (wat ik dus niet ben) voor 1x keer is dat misschien grappig, maar nu blijven ze dat constant doen, en om eerlijk te zijn word ik er maar doodziek van, de vriend uit mijn klas weet niet dat ik constant zelfmoordgedachtes heb, want ik weet gewoon echt niet hoe ik dat moet vertellen, ik voel me dan gewoon een aandachtstrekker. misschien ga ik toch maar overwegen om met mijn ouders te praten, aangezien dat de enige zijn waarop ik volledig kan vertrouwen. vanaf nu ga ik me maar focussen op leuke dingen ! bedankt !

xxx 
Dat is vervelend zeg! Ik denk dat je het beste hulp kunt gaan zoeken bij een psycholoog of een psychiater, die hebben hier meer verstand van en kunnen je beter helpen en zeker weten als je gewoon alles en de waarheid vertelt. Probeer aan de leuke dingen te denken, ga afleiding zoeken, ga sporten, ga tekenen etc. Het zal vast weer over gaan. Het kan ook met de puberteit te maken hebben, je hormonen. 


Ja ik denk dat ik eerst met mijn ouders probeer te praten, want ik denk dat ik niet klaar ben om met een psycholoog te gaan praten (al zou dat wel de beste optie zijn) ik zal me nu volledig gaan richten op leuke dingen, en hopen dat het gauw zal over gaan & het zou inderdaad ook door de puberteit komen. heel erg bedankt voor de hulp (:
Ook goed, als je je maar niet meer somber gaat voelen. Door leuke dingen te doen krijg je ook afleiding en voel je je waarschijnlijk wat vrolijker. Je zit dan niet op je kamer te piekeren etc. Stay strong!!
Hyhey,

Met je ouders praten is top!
Veel jongeren vinden met hun ouders praten moeilijker dan met een psycholoog, maar ouders is gewoon goed!
Misschien hebben zij nog goede tips en ideeën!

Leuke dingen doen kan nattuurlijk geen kwaad, maar je moet niet wegrennen voor je problemen.
Je moet je gevoelend ook ondergoed komen.
Je kan bv elke week een half uurtje gewoon even kijken wat je voelt, en na dat half uurtje ga je gewoon verder mag wat je aan t doen was.

probeer iedereen die stom doet te negeren
ze zijn jou tijd niet waard 
'ik heb geen tijd om te haten wie mij haten, ik ben te druk met te houden wie van mij houden'

liefs,
Je ouders zijn er voor altijd en een psycholoog niet. Wat je ook zou kunnen doen, met je ouders EN een psycholoog praten. In elk geval ben je op goed weg! Ik ben trots op je! X
Je ouders zijn er voor altijd en een psycholoog niet. Wat je ook zou kunnen doen, met je ouders EN een psycholoog praten. In elk geval ben je op goed weg! Ik ben trots op je! X

ik heb met mijn moeder gepraat.. het was allemaal nogal dramatisch gegaan.. ik en mijn broer hadden een soort ruzie waardoor die me uitschold op datmoment werd het me even te veel en kon ik mijn gevoelens niet meer inhouden eerst was ik woedend en gaf ik allemaal klappen aan me broer (deed gelukkig geen pijn) toen sprongen er tranen in mijn ogen en rende ik naar boven en deed ik de deur dicht en ging ervoor zitten zodat niemand me kamer binnen kon.. vervolgens kwam mijn broer naar boven om te vragen wat er nou echt aan de hand was eerst durfde ik niks te zeggen maar deed het uiteindelijk toch maar.. ik vertelde dat ik me ontzettend somber voelde en dat ik alleen maar negatieve gedachten had.. hij zij een paar hulpvolle dingen en moest er weer vandoor toen kwam mijn moeder en heb ik er met haar over gepraat.. het voelde goed het gaat stukken beter maar moet nog wel eventjes doorgaan heel erg bedankt xx

Reageer