Meer hulp Meldknop.nl Bel gratis en anoniem 0800 - 0432 of chat
13-18

Ben ik de enige

  • 4 november 2014
  • 4 reacties
  • 279 Bekeken

  • Anonymous
  • 0 reacties
Dag allemaal,
Ik zit al een langere tijd met gemengde gevoelens over mijn thuissituatie. Mijn ouders zijn gescheiden en mijn vader zie ik niet vaak meer, we hebben heel snel ruzie en als ik hem zie praat hij bijna alleen maar over zijn werk wat mij ook het gevoel geeft dat ik niet zo heel interesant ben om naar te luisteren. Ik ben ook niet erg goed in verhalen te vertellen, ik spreek hem daarom ook liever via whatsapp dan over de telefoon of in het echt, typen is makkelijker omdat je dan na kunt denken over je woorden en je twijfeld minder aan of de ander aandacht heeft ja of nee.
Ik woon bij mijn moeder samen met mijn 22 jarige zus en 24 jarige broer. Mijn broer is autistisch en computer verslaafd, dit zeg ik niet als mening maar omdat het echt zo is. Hij zoekt weinig contact met ons, komt alleen beneden om te eten, te drinken of de hond uit te laten. Als er contact is met hem is het meestal ruzie. Als mijn moeder ruzie met hem heeft reageert ze dat op mij af, of zo voelt het ten minste. Ze doet dan heel chagrijnig tegen me, en alles wat ik doe is fout volgens haar. Ik zit nu ziek thuis, gister ook. Ik wou gister wat te eten pakken en toen ik het kastje open deed viel er een blik uit die dus niet goed had gestaan. Dat blik viel op mijn voet en ik riep natuurlijk heer hard 'Aah *********** dat doet zeer', sorry voor mijn taalgebruik by the way, maar mijn moeder werd dus meteen heel boos en schreeuwde naar me dat het mijn eigen schuld is dat het gebeurde, vervolgens komt ze een half uur later kijken of het goed gaat, 3 van mijn tegen waren blauw en het bloede, ze vroeg of ze mocht kijken hoe mijn voet eruit zag en vroeg of het pijn deed. Toen ze mijn voet vervolgens zag lachte ze me uit en zei ze dat ik maar gewoon beter uit had moeten kijken. Dit is een voorbeeld van wat er gisteren gebeurde, nu vraag ik mij af of ik de enige ben die zulke dingen meemaak.

Ik ben nieuw op het forum, en ik dacht dat ik hierbij wel meteen mijzelf voor kon stellen zodat jullie een beetje een inzicht krijgen van hoe ik ben. 
Ik houdt mijn naam anoniem voor het geval dat... je weet maar nooit. Noem mij maar aap of beer, zoals vele mij noemen als bijnaam. Mijn gebruikersnaam komt ook van mijn bijnamen. Ik vind het ook fijner als iemand mij zo noemt, dan hoef ik even niet te denken aan mijn echte naam en wat mij thuis allemaal gebeurd. Ik lees veel, ik lees graag boeken met veel drama maar niet van dat zielige gedoe, boeken waarin je meegesleurd word in het verhaal en waar je emotioneel van word. Boeken die je een andere kijk op de wereld geven zoals 'voor ik doodga' of het boek 'Pappie's kleine meid slaapt op straat'. Ik vind zulke boeken erg mooi, ook besef ik daardoor dat andere het erger hebben, de meeste boeken die ik lees zijn waargebeurd en doen mij beseffen dat het mijn gevoelens zijn die mij zeggen dat ik het 'oh zo slecht' heb terwijl het eigenlijk wel mee valt, ik stel mijzelf een beetje aan denk ik. Ook speel ik gitaar, en ik heb een lief vriendje en een lieve hond. Als jullie meer van mij willen weten mag je het gerust vragen, je mag mij álles vragen.

Ik hoop echt dat iemand mij kan helpen, ik weet niet hoe ik mij moet voelen. Stel ik me aan en maak ik het erger dan het is, ben ik zwak omdat ik er soms om huil? Of is het juist goed dat ik zelfs voor zo'n klein ding hulp vraag en heeft iemand advies dat mij helpen kan? Ben ik de enige met zulke problemenb, ben ik de enige 'van mijn soort' ? Sorry dat ik zoveel vraag, er spoken zo ontzettend veel vragen door mijn hoofd heen en de antwoorden lijken zo ver weg.. 

Liefs, Apenbeertje

4 reacties

Hey Beer,

Voor ik uberhoabt je vraag ga beantwoorden een paar dingetjes:
Leuk dat je je zo voorstelt! Het is makkelijker iemand te helpen als je iets van diegene af weet, en t geeft meer een 'wij' gevoel.
Je bent zeker neit de enige die met dit soort vragen rondloopt! Kijk maar verder op dit forum. Allemaal zitten we vol vragen en onzekerheden. Zo verschillend zijn we allemaal niet!
En je bent ook echt neit de enige met dit soort problemen! Kijk maar op dit forum!
Huieln is geen teken van zwakte. Soms is huilen een uiting van verdriet en blijdschap. Soms is het een teken dat je te lang sterk ben geweest. Maar never nooit is het een teken van zwakte!
En hulp zoeken is altijd goed! Altijd! Als jij behoefte heb aan je verhaal delen en dat andere kunnen reageren, moet je nooit aarzelen! Hulp vragen is een van de moeilijkste dingen. Goed dag je t hebt gedaan!

Ik snak dat het moeilijk is da je ouders gescheiden zijn en dat je broer autistisch en computerverslaaft is. Je moeder heeft het daar, natuurlijk, ook zwaar mee. Maar dat hoort ze neit op jou af te reageren! Kan je het hier met haar over hebben?
De reactie van je moeder vind ik neit kunnen. Heb je haar ook vertelt dat je t een rare reactie vond? Ik zou d'r echt neit tegen kunnen als m'n moeder zo zou reageren... Probeer met haar te praten over dat jij de situatie zoals die nu is zwaar vind.
Praten help vaak heel erg.
Doet je moeder ook zo bij je zus? Kan je t hebt met je zus over hebben? Zij is wat ouder en kan je misschien goed helpen en steinen?
Blijf in jezelf geloven!

xx
pheebz
Heey Aapje, 

ten eerste: JE BENT NIET ZWAK!!!
Natuurlijk ben je niet de enige die zulke dingen meemaakt, maar dat maakt het er of course niet beter op. 
Niet gemeen bedoelt hoor, maar waarom wonen je broer en zus nog thuis? Studeren of werken ze al? Het kan zijn dat je moeder er gestresst van wordt, twee grote kinderen in huis en jou er nog bij. De situatie met je broer ligt waarschijnlijk ook niet lekker, en bedenkt dat ze niemand heeft om die last te delen. Je ouders zijn immers gescheiden. Dit betekend natuurlijk niet dat je het allemaal moet slikken. Thuis moet je je fijn voelen, niet bang of uitgelachen. 
Misschien kan je het tegen je moeder zeggen? Of heb je dat al gedaan? 
In iedergeval lijkt het me verstandig als je het bespreekt met iemand (Je moeder, vader, zus, vriendje, vriendinnen/vrienden, mentor)

Heel veel succes!
XXX Livelovelaugh
Hey Beer,

Voor ik uberhoabt je vraag ga beantwoorden een paar dingetjes:
Leuk dat je je zo voorstelt! Het is makkelijker iemand te helpen als je iets van diegene af weet, en t geeft meer een 'wij' gevoel.
Je bent zeker neit de enige die met dit soort vragen rondloopt! Kijk maar verder op dit forum. Allemaal zitten we vol vragen en onzekerheden. Zo verschillend zijn we allemaal niet!
En je bent ook echt neit de enige met dit soort problemen! Kijk maar op dit forum!
Huieln is geen teken van zwakte. Soms is huilen een uiting van verdriet en blijdschap. Soms is het een teken dat je te lang sterk ben geweest. Maar never nooit is het een teken van zwakte!
En hulp zoeken is altijd goed! Altijd! Als jij behoefte heb aan je verhaal delen en dat andere kunnen reageren, moet je nooit aarzelen! Hulp vragen is een van de moeilijkste dingen. Goed dag je t hebt gedaan!

Ik snak dat het moeilijk is da je ouders gescheiden zijn en dat je broer autistisch en computerverslaaft is. Je moeder heeft het daar, natuurlijk, ook zwaar mee. Maar dat hoort ze neit op jou af te reageren! Kan je het hier met haar over hebben?
De reactie van je moeder vind ik neit kunnen. Heb je haar ook vertelt dat je t een rare reactie vond? Ik zou d'r echt neit tegen kunnen als m'n moeder zo zou reageren... Probeer met haar te praten over dat jij de situatie zoals die nu is zwaar vind.
Praten help vaak heel erg.
Doet je moeder ook zo bij je zus? Kan je t hebt met je zus over hebben? Zij is wat ouder en kan je misschien goed helpen en steinen?
Blijf in jezelf geloven!

xx
pheebz


mijn zus staat aan mijn moeders kant, mn moeder doet niet zo tegen mn zus, als mn moeder chagrijnig of boos tege mij doet dan doet mijn zus gezellig mee.. :(
sorry voor mijn korte reactie nu, ik ben nogal moe en ben ook een beetje in de war
ik heb een slechte band met mijn moeder, ze voelt niet als een echte moeder en ik kan met haar ook niet over zulke dingen praten
Heey Aapje, 

ten eerste: JE BENT NIET ZWAK!!!
Natuurlijk ben je niet de enige die zulke dingen meemaakt, maar dat maakt het er of course niet beter op. 
Niet gemeen bedoelt hoor, maar waarom wonen je broer en zus nog thuis? Studeren of werken ze al? Het kan zijn dat je moeder er gestresst van wordt, twee grote kinderen in huis en jou er nog bij. De situatie met je broer ligt waarschijnlijk ook niet lekker, en bedenkt dat ze niemand heeft om die last te delen. Je ouders zijn immers gescheiden. Dit betekend natuurlijk niet dat je het allemaal moet slikken. Thuis moet je je fijn voelen, niet bang of uitgelachen. 
Misschien kan je het tegen je moeder zeggen? Of heb je dat al gedaan? 
In iedergeval lijkt het me verstandig als je het bespreekt met iemand (Je moeder, vader, zus, vriendje, vriendinnen/vrienden, mentor)

Heel veel succes!
XXX Livelovelaugh


ik had dit er nog niet bij vertels maar mijn moeder is 2x getrouwd geweest. mijn zus en broer hebben dezelfde vader, maar ik heb een andere vader. we hebben wel alle 3 dezelfde moeder. eigenlijk zijn het een half zus en half broer
mijn broer is autistisch en flipt al heel snel om het maar zo uit te leggen, hij kan niet op zichzelf wonen, hij moet eigenlijk 3x in de week naar school maar hij gaat maar 1x in de week, dan zegt ie dat ie moe is of hoofdpijn heeft ( hij zit iedere dag tot 2 uur snachts achter de pc(ik word vaak wakker door hem) en zit vervolgens om 8 uur al weer verder te computeren)

mijn zus studeert en is van plan om na haar studie uit huis te gaan(over ongeveer 4 jaar)

sorry voor de korte reactie

Reageer